Herodianus Περὶ παθῶν 279b

1. ad fr. *278. Vel comparatio cum antecedente fr. probδat etiam hoo Ηerodianeum esse: οὐκ ἔϲτι δέ. ἀλλ· ἐντελὴϲ ἡ κλίϲιϲ, in quibus ἀλλ’ inserui, respon dent verbis κίνημα γὰρ καὶ οὐ ϲυγκοπή. Atque quae traduntur, prorsus con gruunt cum fr. Herodianeo in Cr. An. IV 339 τὸ γηράϲ γηράντοϲ καὶ τὸ γηράναι τὸ ἀπαρέμφατον ἀπὸ δευτέραϲ τῶν εἰϲ τὸ δὲ γήρηϲι καὶ εἀνδρὸϲ γηρέντοϲ» ἀπὸ πρώτηϲ. cf. Schol. ad Il. P 197, Lob. ad Βuttm. p. 13 et 138, El. 1 384. — Pro γηρεὶϲ ἐν οἰκέουϲιν scripsit Sylb. οἰκίοιϲιν.

2. ad fr. *279, Hoc Herodianeum esse docet Arcadius 56, 17 τὸ αἴϲυλοϲ προπαροξύνεται ὡϲ ϲύνθετον ἀπὸ τοῦ α καὶ τοῦ ϲυλῶ ὁ πολλὰ ϲυλῶν— Quae in E. M. sequuntur: ἀντὶ δὲ τοῦ ι ἔϲτιν ὅτε καὶ τὸ i πλεονάζει οἶον ἀήϲυλοϲ. πῇ μὲν αἴϲυλοϲ λέγεται πλεοναϲμῷ τοῦ ι, πῇ δὲ ἀήϲυλοϲ πλεοναϲμῷ τοῦ ῆ, num ex. eodem fonte derivata sint, dubmium est. Similiter in lI. Pr. Ϲ 410 αἶητον κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ i ex ἄητον explicat.

3. ad fr. *280. Quamquam quod hic de cacophonia iteratae diphthongi αι traditur, non verum esse demonstravit Lob. Parali. p. 21 , tamen de origino Herodianea non dubito, cf. quod Herodianus in Epimerismis ap. Choer. 592, 3 φαίνεται λέγων de τάλαιϲ et μέλαιϲ Aeolicis. Ahrens de dial. Aeol. p. 70.