Herodianus Περὶ παθῶν 247

1. 25 μὲν καὶ διακρινθεῖμεν, ὥϲπερ καὶ τὸ «ἡμεῖϲ δ’ ἐϲ δεκάδαϲ διακοϲμηθεμεν Ἀχαιοί» (Ιl. 8 126).

2. ad fr. *241. ef. St. B. 318, 11 s. Θρόπιον.

3. ad fr. *243. ef. Lob. El. p. 333, qui in loco lacunoso Stephani Λυκάων... . καὶ Λύκαν ώϲ μεγιϲτάν non cum Meinekio κατὰ ϲυγκοπήν, sed potius Λύκοϲ ex edisse opinatur.

4. ad fr. *244. cf. Arcad. 129,10: αἰ ϲυγκοπαὶ ἀναβιβάζουϲι ὀπίϲωθεν ὄπιϲθεν, ὀμόπατροϲ ὄπατροϲ.

5. ad fr. *245. Hoc Βerodiani esse puto, quia etiam quae sequuntur, ex eiusdem libro περὶ κλίϲεωϲ petita videntur. Caeterum quamquam iure Lobeck. El. I 334 in huiusmodi formis syncopen improbta, tamen Herodianus hanc sententiam am plexus esse existimandus est neque dubito, quin etiam ab eo derivatum sit E M. 546, 1 παρὰ τὴν κυνόϲ γενικὴν κυνώτεροϲ καὶ ϲυγκοπῇ κύντεροϲ ὡϲ μέλαν μελανώτερον μελάντερον, nam hanc passionem signiἀcare videtur in Mon. 21 22: ἀλλ’ ϲωϲ αἴτιον τὸ πάθοϲ ὡϲ δείκνυται ἐν ἑτέροιϲ, ἔνθα καὶ περὶ τοῦ «εκύντερον ἄλλο γυναικόϲ» (λ 424) εἰ καὶ ἔϲτι ϲυγκριτικόν cf. Lehre ad h. l.

6. ad fr. 246. ef. Arcad. 163, 13, ubi ἄγρω omissum est.

7. ad fr. *247. cf. Arcad. 158, 27.