Herodianus Περὶ παθῶν 179c

1. ad fr. *178. Herodiani esse et dictio ἡμεῖϲ δὲ λέγομεν, de qua iam saepius monuimus et res demonstrant. de πύκα ex πυκνά orto cf. lo. Alex. 28, 31 seqq., de adiectivis in ινοϲ ab adverbiis ductis Arcad. 65, 12. Omisi autem verba ab epitomatore inculcata post ἰϲχνόϲ. τὸ δὲ πτύϲϲω παρὰ τὸ πέτω τὸ πίπτω τὸ ἐπιπίπτειν τινί πέτω πετύϲϲω καὶ πτύϲϲω· οὐδὲν γὰρ ἄλλο ἐϲτὶ τὸ πτύϲϲειν ἢ τὸ ἐπιπίπτειν ἕτερον ἑτέρῳ· παρὰ τὸ πτύϲϲω πτύξω πτύξ καὶ ἀποβολῇ τοῦ πύξ ὡϲ ἀλλάξω ἀλλάξ καὶ ἐναλλάξ, κουρίζω κουρίξω κουρίξ θήκω θήξω δήξ δάξ καὶ ὀδάξ. λήγω λήξω λήξ καί λάξ τὸ τῷ λήγοντι μέρει παίειν.

2. ad fr. 179. ln lemmate scripsi pro ἄΐδηλοϲ ἀΐζηλοϲ et post pro ζῆλοϲ ἄζηλοϲ: δῆλοϲ ἄδηλοϲ. Nam de ἀΐζηλοϲ B 318 «τὸν μέν ἄΐζηλον θῆκε θεόϲ» sermo fuisse videtur neque dubitandum est, quin etiam Zenodoteae scripturae ἀρίδηλοϲ mentio inlecta fuerit. Hoc autem in Ep. Cr. I 15, 28 sic explicatur: ἀρίζηλοϲ ἐκ τοῦ ἀρί ἐπιτατικοῦ καὶ τοῦ δῆλοϲ πλεοναϲμῷ τοῦ ϲ ἀρίϲδηλοϲ καὶ ἐπειδὴ τὸ ζ ἐκ τοῦ ϲ καὶ δ ϲύγκειται, τρέπεται τὸ δ καὶ ϲ εἰϲ ζ καὶ γίνεται ἀρίζηλοϲ, quamquam alii ἀπὸ τοῦ ζῆλοϲ ἀρίζηλοϲ· οἱ γὰρ ἄξιοι ζήλου ὄγαν ἔκδηλοι E. M.142, 30 cf. Lelrs ad Herod. p. 457 et Merckel ad Apoll. Rhod. CLXXII.