Herodianus Περὶ παθῶν 12a

1. ad fr. 11. Ἡρόδικοϲ, cuius in Pros. Π. Ν 29 mentio fit, pro Ἀριδείκηϲ et Πτολεμαῖοϲ pro Πολέμαχοϲ scripsi; praeter vitia leviora, quae tacite correxi, praebui οἰονεὶ ἀϲπαίρει pro ὅμωϲ ἀπαίρει. Similia in E. M. 160, 50 auctorum. nominibu suppressis proferuntur. De re cf. Lob. El. I 15.

2. ad fr. *12. Hoc fragmentum Horodiani esse, quamvis nomen eius non additum sit, docet comparatio aliorum locorum, cui Herodiani nomen subscriptum est , similiter conceptorum E. M. 44, 45 ἀκαμαντοχάρμαν: οὐκ ἔϲτι πλεοναϲμόϲ, ἀλλὰ πλάνη κλίϲεωϲ. E. M. 199, 52 βλείϲ κίνημα γὰρ καὶ οὐ ϲυγκοπή. Accen tum in ἐϲυνῆκεν mutavi Nauckio auctore cf. symbola pbilologorum Honnensium p. 524 not.

3. ad [11 b]. Quum Ϲhoeroboscus Herodiani vestigia premat et ipsum adnota mentum sententiam sane probabilem contineat, Herodiano assignandum arbitror quamvis dubitanter, quum externo testimonio destitutus sim ob eandem causam non recepi in ordinem fragmentorum Ep. Cr. I 391, 28. ἐκ τοῦ ϲκαίρω ϲπαίρω, ὃ λέγομεν μετὰ τοῦ α κατὰ Ἀττικὴν ϲυνήθειαν ὡϲ τὸ «ἤ ῥά οἱ ἀϲπαίρουϲα καὶ οὐρίαχον πολέμιξεν» (N 443) καὶ «ὁ δ’ ἑϲπόμενοϲ περὶ δουρὶ ἤϲπαιρε» (N 570); sed ex Constant. Lascar. epitome libri XVνl prosod. Cathol , ubi ϲπαίρω, ὃ καὶ ἀϲπαίρω λέγεται, concludi potest simile quid Herodianum docuisse; maiore etiam ambδiguitate premitur hoc de ἀϲπάζω adnotamentum in E. M. 156, 1: τὸ ἀϲπάζω ϲύνθετόν ἐϲτιν ἀπὸ τοῦ ϲπῶ ῥήματοϲ, ἀφ’ οὗ τὸ ϲπῶμαι· καὶ παραγωγὸν ϲπάζω καὶ προϲῆλθεν ἡ α ἐπίταϲιϲ καὶ ἐποίηϲε τὸ ἀϲπάζω.

4. ad fr. [12α]. Εx Herodiano fluxit quamvis cum alienis commixtum adnotamentum in Ep. Cr. I 445, 20: ὤθουν: τοῦτο καὶ ἐώθουν. τὸ δὲ ἐώθουν ὥϲπερ καὶ