Herodianus Περὶ παθῶν 114a

1. ἑνικοῖϲ ῥήμαϲι οὐδέτερα ἐπιφέρει πληθυντικὰ καὶ πληθυντικοῖϲ πληθυντικά (οὐδέτερον γὰρ ἐν τούτῳ τὸ ἐπιφερόμενον), ἄδηλον, πότερον πάρεϲτι ἢ πάρειϲι «μενεοικέα πολλά» οἷόν ἐϲτι καὶ ἐπὶ τῆϲ ἔνι καὶ γὰρ αὐτὸ καὶ ἑνικὸν καὶ πληθυντικὸν ῥῆμα ϲημαίνει. πληθυντικὸν μὲν «ἐπεὶ οὔ ο ἔνι φρένεϲ (Ξ 141), ἑνικὸν δὲ «ἔνθ· ἔνι μὲν φιλότηϲ» (Ξ 216). οὐκέτι δὲ αἰ ἄλλαι προθέϲειϲ τοῦτο ἔχουϲιν ἐξαίρετον δὲ καὶ η πάρα ἔχει, ὅτι τέτακται καὶ ἐπὶ τοῦ πρώτου προϲώπου. οὐδεμία γὰρ πρόθεϲιϲ τοῦτο ἔχει. ἡ ἔπι ἰϲοδυναμεῖ τῷ ἔπεϲτιν, ἡ μέτα τῷ μέτεϲτιν, ἡ ἔνι τῷ ἔνεϲτιν, ἡ ἐξ τῷ ἔξεϲτι· παρὰ Ἀττικοῖϲϲ δὲ μάλιϲτα ἐπὶ πρώτου προϲώπου ἡ πάρα ἀντὶ τοῦ πάρειμι, Κρατῖνοϲ Μαλθακοῖϲ καὶ Ἑρμιπποϲ Ϲτρατιώταιϲ «τίϲ ἐϲθ’ ὁ πωλῶν τἀνδράποδα; Β. ὅδ’ ἐγὼ πάρα» (Mein. Com. Graec. I 148 ed. min.) ἀντὶ τοῦ πάρειμι. καὶ η ϲυνήθεια δὲ τὸ πάρα ἀντὶ τοῦ πάρειμι λέγει. ὁπότε δὲ ϲημαίνει ῥῆμα, λέξιϲ παροξυνομένη. ἐξαιρέτωϲ δὲ καὶ α ἀπεκόπη παρὰ τοῖϲ Αἰολεῦϲιν ἢ καὶ Δωριεῦϲι (verbe παρὰ τοῖϲ — Δωριεῦϲι, quae alieno loco post ϲημαίνει ῥῆμα posita sunt. huc traxi) «πὰρ δὲ ϲτὰϲ βέλοϲ ὠκύ» (Ε 112), οὐδέποτε δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν τέλει εὑρέθη. ἀλλ’ οὐδὲ ἄλλη πρόθεϲιϲ διχρονοῦϲα, δίχρονον ἔχουϲα παραλῆγον, κατ’ ἀρχὴν τάϲϲεται χωρὶϲ πάθουϲ· ἡ ἀνά «ᾶν δ ’ ἴϲχων τελαμῶνα» (Ε 798), «κὰδ δὲ κτήματα πολλὰ2 (Ε 481), κὰμ μὲν ἀδέψητον» (0d. υ 2). τὸ δὲ «διὰ μὲν ἀϲπίδοϲ» (Γ 357) ἐκτεῖναι δεῖ ἵνα μὴ χωριϲ πάθουϲ ᾖ, ἐντελὴϲ παρειλημμένη. ἡ ἀντί καὶ ἀμφί ἀπαθεῖϲ λαμβανόμεναι κατ’ ἀρχὴν «ἀντί τοί εἰμ’ ἱκέταο (Φ 75) καὶ «ἀμφὶ δ’ ἄρ’ αἰγείρων» (Od. ρ 208) οὐ διχρονοῦϲιν αἴτιον οὖν ἐπ’ ἐκείνων τὸ διχρονεῖν. Ex hoc loco articulus E. Magni excerptus videtur servato titulo libri περὶ παθῶν, qui in Epim. intercidit, id quod etiam in aliis adnotamentis animadvertimus. ln Epim. vero congruenter cum aliis locis Herodiani, quos modo citavi, docetur praepositionem signifcare verbnm eoque destitutam esse neque apoeopes mentio fit, quam nee Eustathius ex eodem περὶ παθῷν libro hauriens commemorat p. 586, 31: περὶ τοῦ πάρα ἰϲτέον, ὅτι οὐ μόνον ἀντὶ τοῦ πάρεϲτι καὶ πάρειϲι λαμβάνεται, ἀλλὰ καινότερον καὶ ἀντὶ τοῦ πάρειμι πρώτου ἑνικοῦ προϲώπου, ὡϲ ἐν παλαιῷ περὶ παθῶν ϲκέμματι φέρεται, ὅπου καὶ χρῆϲιϲ κεῖται τοιαύτη «τίϲ ἔϲθ’ ὁ πωλῶν τἀνδράποδα; B. ὅδ’ ἐγώ πάρα». de re cf. Lobeck. El. II 315, unde hunc Eustathii locum (75, 2) transcribo: ἔνι, ἔπι, πάρα ἀντὶ τοῦ ἔνεϲτι τὸ ϲχῆμα τοῦτο οἱ παλαιοὶ μετατύπωϲιν καλοῦϲιν· οὐδὲ καινὸν τοῦτο. — καινότερον δέ, ἐὰν ἄνο λαμβάνηται ἀντὶ ῥήματοϲ τοῦ ἀνάϲθητι. cf. etiam Schol. ad Dionys. p. 927, 19. — Ex fonte Herodianeo fluxit etiam hoc Choerobosci de apocope praepositionis adnotamentum in E. M. 93, 25 ἄμ φόνον. ἰϲτέον, ὅτι κατὰ ϲυγκοπὴν οὐκ ἐγένετο, ἐπειδὴ αἰ ϲυγκοπαὶ ἐν μιᾷ λέξει γίνονται οἶον πατέροϲ πατρόϲ, ἀναμεῖναι ἀμμεῖναι. καὶ ἐκθλίψειϲ οὐδέποτε ϲυμφώνου γίνονται, ἀλλὰ φωνήεντοϲ ἐπιφερομένου οἶον κατὰ Ἀπολλώνιον κατ’ Ἀπολλώνιον, βούλομαι ἐγώ βούλομ’ ἐγώ. κρεῖττόν ἐϲτιν εἰπεῖν ὅτι τὸ τοιοῦτον ϲχῆμα εἰδόϲ ἐϲτι ϲυγκοπῆϲ. Χοιροβοϲκόϲ in quibus ἀποκοπῆϲ dicere voluisse Choeroboscum animadvertit Lob. El. I 218 not. cf. Herod. ad Θ 441 ἄμ βωμοῖϲι. χρὴ γινώϲκειν ὅτι διὰ τοῦ μ γράφεται κἂν παράμένου ἦ ὁμοίωϲ τῷ «ἂμ φόνον, ἄν νέκυαϲ» (II. Κ 298). τὸ δὲ αἴτιον ἐν τοῖϲ περὶ ὀρθογραφίαϲ εἴρηται.

2. ad fr, 114. post ἐπίρρημα inserui τινέϲ, nam ex ipso adnotamento consead fr. [114a]. E. M. 321, 42 τὸ ἐκεῖ ἀπὸ τοῦ ἐκεῖθι Ep. Cr.I 249, 27 παρὰ τὸ ἐκεῖθι κεῖθι καὶ κε παρ’ Ἀρχιλόχῳ Apollon. de adv. 624, 10 ἀπὸ τοῦ ἐκεῖθι καὶ ἐκεῖϲε χρὴ νοεῖν ἀποκοπὴν γεγενῆϲθαι τὴν ἐκεῖ, ἐπεὶ καὶ τὸ ἐν τόπῳ ϲημαίνει καὶ εἰϲ τόπον. Lob. El. II 295 et 315.