Notes on the current edition
Περὶ παθῶν
1.
ad fr. *111. De κερδώ cf. Eustath. 1268, 8; 1495, 8. Herodiani sententiam pervertit Theogn. 118 τὰ εἰϲ ω θηλυκὰ ὀξύνεται καὶ παραλήγουϲαν τὴν αὐτὴν τῷ πρωτοτύπῳ καὶ πάντα ἐϲτὶν ὑποκοριϲτικά. cf. Lob. Ehem. 317 seqq. cf. etiam An. Ox. IV 273 et 329.
2.
ad. fr. 112 et 113. Apollon. de synt. 6, 11: προῦπτον ὅτι καὶ τὰ τοιαῦτα οὐκ ἀποκοπαί εἰϲιν, ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον «ἀλλ’ ἄνα εἰ μέμονάϲ γε, πάρα δ’ ἁνὴρ, ὅϲ καθήϲει», ἀλλὰ πάθη λόγου ἐλλείποντοϲ ῥήματι πότε γὰρ ὅληϲ λέξεωϲ ἀποκοπὴ γίνεται; μαρτυρεῖ καὶ αὐτὸ τὸ ὄνομα πάθουϲ, εἴγε πᾶϲα ἀποκοπὴ μέροϲ τι τοῦ ὅλου λειπόμενον ὑπαγορεύει. Cum quo in fr. 112 consentit Herod., qui in Il. Pr Α 174 et ap. lo. Alex. 28, 5 praepositiones pro compositis a verbo substantivo collocatas ϲημαντικὰϲ ῥημάτων dicit. Hinc exspectandum esset, ut etiam in fr. 113 apocope reiiceretur et apospasis statueretur, quae vox ex Apollonii et ipsius Herodiani, quam aliis locis proposuit, sententia etiam detractioni verbi substantivi magis conveniret. Sed ellipsis verbi substantivi diserte apocope in hoc ex libro περὶ παθῶν fragmento vocetur, unde concludas in hac scriptione eum inter apospasin et apocopen ita distinxisse, ut illo nomine defectum verbi plenioris potestatis ϲτῆθι, hoc omissionem verbi substantivi signifcaret. Nisi forte ex loco E. M., in quo verba ἔϲτι τοῦ εἰμί —ἀποκοπή inserenda censui, vocabulum ἀποκοπή emendatione removendum est ita ut v. c. ἀποβολὴ scribatur, quod nomen fere idem atque ἀπόϲπαϲιϲ significat. Sed longe probabilius est hoc totum adnotamentum ab epitomatore prorsus immutatum et sententiam ab Herodiano alienam inculcatam esse. Nam si Ep. Cr. I 362, 27 contulerimus, non dubitabimus, quin hic habeamus, quae ipse Herodianus tradidit: Πάρα: πρόθεϲιϲ ϲυνεμπίπτουϲα ῥήματι ὅνπερ τρόπον τὰ ῥήματα λείπει προθέϲεϲι καὶ αὐταὶ αἰ προθέϲειϲ λείπουϲι ῥήματι «ἀλλ’ ὑμεῖϲ ἔρχεϲθε καὶ ἀγγελίην ἀπόφαϲθε» (Ι 649) λείπει ἡ πρόθεϲιϲ· η γὰρ ϲχέϲιϲ οὐκ ἐν τῷ ῥήματι, ἀλλ’ ἐν τῇ προθέϲει· ἔϲτι γὰρ ἀπέρχεϲθαι καὶ λείπει ἡ ἀπό. [οὕτωϲ λείπει] ἔϲτι τῇ πάρα· ἐπεὶ δὲ ϲημαίνει πῇ μὲν πληθυντικὸν ῥῆμα, ὡϲ ἐν τῷ ἔπαρ’ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι» (Α 174), ἀντὶ τοῦ πάρειϲι, πῇ δὲ ἐνικὸν ὡϲ ἐν τῷ «τῷ δ’ αἰεὶ πάρα εἰϲ γε θεῶν» (Ε 603), ζητήϲει τιϲ ἐπὶ τοῦ «πάρα γὰρ μενοεικέα πολλά» (Ι 227), τί δεῖ λέγειν, οὐδέτερον γὰρ τὸ ἐπιφερόμενον. ἐπεὶ γὰρ ὁ ποιητὴϲ πῇ μὲν λέγει τὸ εἰϲί, πῇ δὲ τὸ ἐϲτί καὶ
