1461b26 > Πότερον δὲ βελτίων κτέ. The interpretation of this chapter has been considered at length by Gomperz in Eranos Vindobonensis p. 71 sqq. Aristotle rounds off his theory of Tragedy and epic poetry with an appendix on a question which was, no doubt, often discussed in his time, that of the comparative value of the two forms of art. In the view of certain critics Tragedy was artistically inferior to epic poetry ( comp. Plato Laws 658 D ). The reasons for this view are stated ( 1461 b27—1462 a4 ), and then shown to be inconclusive ( 1462 a4-14 ); after which four positive arguments are adduced as turning the scale in favour of Tragedy. The case against Tragedy may be put into the form of an enthymeme ἐκ σημείων: The inferior art is one that addresses an inferior public; Tragedy addresses an inferior public; it must, therefore, be the inferior art. The truth of the minor premiss is shown by the evidence, or rather the practice, of actors and other public performers, who may be presumed to know their public and to have taken the measure of its intelligence.

26.1 1. De demander preſentement laquelle est la plus excellente de ces deux imitations, ou le Poëme Epique, ou la Tragedie, c'est une queſtion fort douteuse.] ¹

26.1 2. En effet fi la meilleure eft la moins chargée, & celle qui demande le moins d'aide & de ſecours, & telle eſt ſans contredit, celle qui a pour but de plaire aux ſpectateurs les plus habiles, il est évident par-là, que celle qui imite tout est la moins ſimple.] ²

Epica poesis et tragica ita secum conferuntur ut, refutatis quae epopoeiae palmam deferre videantur argumentis, explicetur quibus rebus tragoedia antecellat epopoeiam. SA nam Quae hoc capite dicta legimus, ad auctorem quod attinet, cum illis quas modo ex aureo Aristotelis libro secrevimus sordibus, etiam haec aut stabunt aut concident. quemadmodum in praecedentibus tota quasi quaestionum solutionumque doctrina pertractatur, sic nunc singulare quoddam et nobile πρόβλημα, utrum genus poesis praestantius sit, epicumne an tragicum, solvitur. sed quamquam ex iis quae de νοθείᾳ capitis praegressi dicta sunt, sponte consequitur hoc quoque caput vicesimum sextum Aristoteli tribui non posse, sed idem cum vicesimo quinto ad eundem incertumque auctorem referendum esse, illud tamen sic se habere ex his praeterea indiciis colligitur. 1. disputandi genus per totam hanc explicationem arte caret et magno philosopho indignum est. 2. quae docentur magnam partem hausta sunt ex prioribus et male repetita. 3. nonnulla prioribus a vero Aristotele expositis repugnant. 4. enuntiatorum structura grammatica aliquotiens laborat. 5. voces aliquot insunt a dictione Aristotelis alienae. haec vitia interim sub unum conspectum collecta statim, ubi ad singula accesserimus enodanda, detegere conabimur. πότερον δὲ βελτίων - διαπορήσειεν ἄν τις: iustum vinculum deesse, quo haec antecedentibus adnectantur, manifestum est. nimirum interpolator alieno operi sua bis imperite et sinistre intexuit, primum (c. 25, 1) sic: περὶ δὲ προβλημάτων καὶ λύσεων ὧδ' ἂν θεωροῦσι γένοιτ' ἂν φανερόν, secundum (c. 26, 1) sic: πότερον δὲ βελτίων ἡ ἐποποιικὴ μίμησις ἢ ἡ τραγική, διαπορήσειεν ἄν τις. • .. εἰ γὰρ ἡ ἧττον φορτική βελτίων-ἡ ἅπαντα μιμουμένη φορτική: condicionalis enuntiatio, nam si minus molesta (imitatio) melior, talis autem (melior) est quae melioribus convenit spectatoribus, non eo consilio praemittitur, ut haec altera, in aperto est eam quae omnia imitatur molestam esse, illi obnoxia inde colligatur, sed post condicionalem sequitur novum pronuntiatum quod per se non minus certum quam praegressum interim proponitur. Germanice convertas: denn wenn (einer Seits) die minder überladene (Darstellungsweise) besser ist .., so ist (andrer Seits) klar, dass die alles darstellende überladen ist, difficile et obscurum eloquendi genus agnoscas. φορτική μίμησις est quae multa molitur ad finem suum consequendum, quam etiam περιεργαζομένην appellaveris. vid. §. 3. alterum quod notamus pertinet ad verba μίμησις μιμουμένη, ubi μίμησις universe pro poesi dicitur, μιμουμένη autem de ea imitatione in qua persona alterius ab imitante suscipitur. ὡς γὰρ οὐκ αἰσθανομένων κτλ. iam ostendere conatur primum φορτικὴν esse quae omnia imitando peragat, tum talem esse artem tragicam, postremo τὴν φορτικὴν sive molestam simul esse peiorem ( χείρονα). in proximis ter subiecta obscure et vitiose pro malo huius hominis more significantur: nam ad αἰσθανομένων cogitatione supplendum est τῶν θεατῶν, ad αὐτὸς is qui opus quoddam imitativum exhibet, ad κινοῦνται ii qui id opus agunt. prae ceteris nomen αὐτὸς vitiose positum est, non minus quam c.6,8. οὐκ ὀλίγοι αὐτῶν, ubi interpolatorem agnovimus. - οἷον οἱ φαῦλοι αὐληταί κυλίομενοι, ἂν δίσκον δέῃ μιμεῖσθαι: tibicines disci motum non sonis tibiarum sed corpore volvendo sive iactando imitaturi alienam operam interponunt. κυλιόμενοι dictum est ὑπερβολικῶς de iis tibicinibus qui corpus suum inter canendum iactant et torquent, non de volutantibus et in rotae modum se vertentibus: id enim fieri non posse manifestum est. ipsa verbi κυλίεσθαι forma pro κυλίνδεσθαι apud poetas Alexandro Magno aetate minores, ut apud Theocritum Idyll. 24, 18. Callimachum in Apollin. Del. v. 33. et plures epigrammatum scriptores, non raro invenitur. conf. Iacobsii Notae crit. in Antholog. p. 139. 590. 787. sed in prosa oratione illa forma nunquam invaluit, quamquam nonnulla eius vestigia etiam in hac reperiuntur, ut apud Porphyr. de Abstin. II, 52. οἷς μέντοι ὁ βίος ἔξω κυλίεται. καὶ ἕλκοντες τὸν κορυφαῖον, ἂν Σκύλλαν αὐλῶσιν: tibicines, qua tibicines sunt, solo tibiarum concentu Scyllam imitari par est, mali autem sonis non satis confidentes corporis motus adhibent, ita ut coryphaeum Scyllam effugere nitentem trahant. Scyllam hanc esse fabulam Euripideam c. 15, 5. memoratam non est cur dubitemus affirmare.