Persians. Aeschylus. Gottfried Hermann (Editor). Lipsiae. 1852.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The Annenberg CPB/Project.
Πέρσαι (OCR draft) (Greek) (Πέρσαι. Gottfried Hermann, 1852.)
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
96-97.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-78
πήδημἅλις εὐπετῶς ἀνάσσων:
πηδήματος libri omnes. Tum, post hoc ipsum vocabulum,
εὐπετέος M. G. Vit. aliique et Ald. Rob. Turn.
εὐπατέος Lips.
εὐπετέως Mosc. Par. L.
Εὐπετοῦς Porsonus. In Vit. post hanc vocem
εὐπετέος, qua in eo libro versus finitur, a sec. manu additum est
τῆς, superne quidem hoc modo
εὐπετέος ἄτης sed initiali ductu
α litterae usque ad praegressum
ς descendente, ut non videatur dubitandum esse quin, qui adscripsit
ἄτης, id Aeschyli verbum esse putaverit, praesertim quum in versu qui infra hunc scriptus est simile quid factum sit in vocabulo
ἀρκύστατα, cuius primae quattuor litterae ab antiqua manu sunt, '
στατα autem ab eadem illa manu, quae
ἄτης scripsit, adiecta. Non deerit fortasse qui suspicetur scriptum alicubi fuisse
πήματος, eiusque vocabuli explicationem esse
ἄτης. Sed scholiastes in Vit. coniunxit
πηδήματος τῆς ἄτης ἀνάσσων καὶ κρατῶν. Porro
ἀνάσσων M. G. Vit. Lips. ceterique, ut videtur, codd. omnes et Ald. Rob.
ἀναίσσων Turn.
ἀναΐσσων Vict. unde Brunckius et qui eum secuti sunt
ἀνάσσων dederunt. Scholiastae
ἀνάσσων sequuntur, genitivo
πηδήματος moti. Sed haud dubie verum est
ἀνάσσων. Brunckius genitivum illum
ποδί constructum esse putavit. Nimirum, ut dubium illud
εὐπετέος mittamus,
ποὺς κραιπνὸς πηδήματος esset
ποὺς κραιπνῶς πηδῶν. Verum tamen ista loquendi ratio a gravi simplicitate Aeschyli alienior est quam ut videatur probari posse. Scripsit ille, nisi fallor,
τίς ὁ κραιπνῷ ποδὶ πήδημ᾽ ἅλις εὐπετῶς ἀνάσσων; Sic infra v. 300.
πήδημα κοῦφον ἐκ νεὼς ἀφήλατο. Et in Agam. v. 792.
ἵππου νεοσσός, ἀσπιδηφόρος λεώς, πήδημ᾽ ὀρούσας ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν. Apud Euripidem Iph. Taur. v. 315 (308.).
ἔμφρων δ᾽ ἀνάξας ὁ ξένος πεσήματος.
98.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-79
ποτισαίνουσα: Libri
σαίνουσα. Scholiastes
ἡ γὰρ ἐκ θεοῦ, φησίν, ἀμαύρωσις καὶ δόλωσις ἀφυκτός ἐστιν. ἅμα γὰρ δολοῖ καὶ προσαίνει (Γ. προςσαίνει) καὶ κακοποιεῖ. Scripsi
ποτισαίνουσα. Lenius hoc quam ingeniosae coniecturae quibus Seidlerus in libro de versibus dochm. p. 407. metra restituere conatus est. Non est autem haec epodus in stropham et antistropham mutanda.
παράγει:
παράγε Lips.
100.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-80
βροτὸν:
βροτῶν Ven. B. et
o ad
ω superscripto Lips.
εἰς ἄρκυας ἄτα:
εἰς ἀρκύστατα libri praeter Rob. in qua est Turnebo memorata scriptura
ἀρκύσακτα. Diu iam est quum scribendum vidi
εἰς ἄρκυας ἄτα. Nam scholiastas nomen
ἄτη in his versibus invenisse ex eo apparet, quod Homericos de
Ἄτῃ versus afferunt.
101.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-81
ὑπὲκ θνατὸν:
ὑπὲρ θνατὸν M. G. Vit. et ceteri plerique.
ὕπερ θνατὸν Ald.
ὑπερθνατὸν Lips.
ὕπερθεν, omisso
θνατόν, Rob.
ὕπερθεν τὸν adnotavit Stephanus.. Ex scholio codicis Vit. in quo est
διὸ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπον ὑπεκδραμόντα τὴν ἄτην φυγείν, optimam et elegantissimam lectionem nanciscimur,
ὑπὲκ θνατόν.
102.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-82
ἀλύξαντα:
ἀλύξατα Lips.
φυγεῖν:
φυγεῖν omittit Ven. B.
103.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-83
κάτα:
κατὰ libri.
ἐκράτησεν:
ἐκράτησεν M.
ἐκράτησε G. Vit. Lips. et edd, ante Brunckium.
104.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-84
τὸ:
καὶ pro
τὸ Vit.
106.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-85
ἱππιοχάρμας:
ἱπποχάρμας Ald.
ἱππιοχάρμους Cantabr. 1.
ἱππειοχάρμους Ven. B.
ἱππιοχάρμονας Vit. Mosc.
107.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-86
πόλεών τ᾿ ἀναστάσεις:
πόλεων δ᾽ ἀναστάσεις M. (non
ἀνστάσεις) Vit. Lips. Ven. A. aliique et Ald.
τ' omittit Ven. B.
πόλεών τ' ἀναστάσεις G. aliique et Rob.
πόλεων τε ἀνστάσεις Turn.
108-109.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-87
θαλάσσης πολιαινομένης:
θαλάσσης πολιαινομένης M. G. Lips. Ald. Turn. In Lips. participii
ης a recentiore manu est.
θαλάσσης (superscripto
ας)
πολιαινομένας Vit.
θαλάσσας πολιαινομένας Par. A. B. Rob. et, ut videtur, Ven. A. B.
λάβρῳ:
λάβρῳ G. Ald. Rob.
110.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-88
ἐςορᾶν:
ἐσὁρᾶν M.
ἐς ὁρᾶν Vit. Ald.
ἐσορῶν Lips.
ἄλσος: γρ.
ἄλγος Par. B. Suppl. 834.
δι' ἁλίρρυτον ἄλσος.
111.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-89
πίσυνοι:
πίσυνοι Ald. Rob.
πισύνος G.
112.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-90
τε: omittit Vit.
λεπτοδόμοις πείσμασι λαοπόροις τε μηχαναῖς:
λεπτοδόμοις Scholiastae de solis navibus hic agi putant, Schützius
πείσμασι ad naves,
λαοπόροις μηχαναῖς ad pontes refert. In Schutzi explicatione hoc displicet, quod ista navium et pontium distinctio, tam ambigue significata, exilis videtur ideoque indigna Aeschylo. Mihi quidem omnia de pontibus videntur intelligenda esse. Nam si haec de navibus accipiantur, non satis verum est, ideoque ne satis aptum quidem, Persas dici navibus assuefactos esse. Navibus enim non tam ipsi Persae quam socii eorum utebantur, quod recte monuerunt scholiastae. Atqui de his, ut maritimis et pridem deditis navigationi, non recte diceretur nunc eos didicisse artem navigandi. Illud vero ut novum et insolens et quod sollicitudinem, ut statim dicit chorus, afferret commemorari poterat, quod per pontes parum firmos agitatum fluctibus mare transgredi essent ausi. Et sic supra, omninoque saepius in hac fabula pontes illos, ut rem periculi temeritatisque plenam, memorari videmus. Egregie verba quoque cum hac explicatione congruunt, quum non modo
λαόποροι μηχαναί planius ad pontium fabricationem quam ad navium vehicula ducant, sed etiam
λεπτόδομα πείσματα de navibus multo minus apte quam de pontibus dicantur, in quibus hoc ipsum maxime temerarium videri debuit, quod machinae istae rudentibus, nimium tenuibus pro tanti operis mole, retinerentur. Inde supra v. 69. poeta dixerat
λινοδέσμῳ σχεδίᾳ, eadem verborum vi. Prorsus enim reiicienda est eorum sententia, qui
πείσματα putant
λεπτόδομα vocari quod ex pluribus tenuibus filis facta sint. Immo nihil aliud, quam quod simplicius
λεπτά dici poterat, significatur. Describit hos rudentes Herodotus VII. 36.
113.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-91
μοι:
μοι M. G. aliique nonnulli.
114.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-92
ἀμύσσεται:
ἀμύσεται M. Idem mox
ὀά.
117.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-93
τοῦδε: Post
τοῦδε comma posuit Turnebus, et sic recentiores editores omnes praeter Schützium in minore editione
τοῦδε in
τοῦτο male mutantem. Iungebant autem
ὀὰ Περσικοῦ στρατεύματος τοῦδε. Peius etiam Brunckius hos genitivos ad
φρὴν ἀμύσσεται φόβῳ rettulit. Usus tragicorum monere poterat nullam esse posse post
τοῦδε interpunctionem. Sic enim iungenda sunt verba,
μὴ πόλις πύθηται ἄστυ Σούσιδος κένανδρον Περσικοῦ στρατεύματος τοῦδε, ne civitas audiat urbem Susidis hoc Persarum exercitu orbatam. Ita
θεοὶ πολισσοῦχοι χθονός et alia huiusmodi millena.
119.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-94
Κισσίων:
κισσίων M. Par. G. L. N.
κασσίων Ven. B.
κισσίνων Vit. Lips. Mosc. Rob.
κισσινῶν G.
κίσσινον Ald. ceteraeque editiones.
120.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-95
ἔσσεται:
ἔσεται M. Vit. Par. G. N. Nihil ineptius perversiusve fingi potuit quam C. Burnei
ᾄσεται, ne scilicet
ἔσσεται duplicato
σ diceret scriptor Atticus. Quin ut omnis loci virtus periret Blomfieldius recepta Burnei coniectura verba
ἀντίδουπον — ἀπύων ut parenthesin ab reliquis separavit. Neque in Wellaueri adnotatione quidquam sani est. Hoc dicit chorus, propterea mihi nigro obscuratum velo cor laceratur metu, hei, ne hoc Persico exercitu orbatam civitas audiat magnam urbem Susidis, et Cissiorum arces, hei clamitans turba feminarum, resonent, byssinaeque vestes rumpantur.
121.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-96
ὀά:
ὀά M.
122.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-97
τοῦτ᾽ ἔπος: omittunt Ald. Turn.
γυναικοπληθὴς:
γυναικοπληθὺς Lips. et ante correctionem Vit.
γυναικοπληθὴς ἔσται ex scholio Rob. Hi nominativi non sunt absoluti, sed inserviunt explicandis verbis
τὸ Κισσίων πόλισμα.
123.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-98
δ:
δ' omittunt Ald. Rob.
124.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-99
πέσῃ λακίς:
πέσηι λακίς, quum prius omissa essent, inter versus adscripta sunt in M.
125.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-100
ἱππηλάτας:
ἱππηλάτης, ultimae vocali superscripto
η, M.
ἱππηλάτας, superscripto
η, Lips. Post hanc vocem
Τε addit non M. sed Turnebus et qui hunc secuti sunt Vict. Cant. Stanl.
126.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-101
καὶ πεδοστιβὴς λεὼς:
καὶ προδοστηβάς λεως, ad
ο superscripto
η, Lips.
καὶ πεδοστιβὴς λεως. γρ.
πεδοτριβὴς, τοῦτ᾽ ἔστι πεζός Par. B.
127.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-102
ὡς:
ὃς pro
ὡς ante correctionem Vit.
ἐκλέλοιπεν:
ἐκλέλοιπεν M. Par. L. Rob. Ceteri
ἐκλέλοιπε.
μελισσᾶν:
μέλισσα M. Par. L.
μελισσάων G. Ven. B. et adscripto, ut Faehsius ait,
μελισσών Par. B.
μελισσῶν Vit. Lips. Ald. Turn.
μελισσῶν Cantabr. 1. Rob.
128.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-103
ὀρχάμῳ:
ἀρχάμονι adnotatum in Par. B.
129-131.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-104
τὸν ἀμφίζευκτον ἐξαμείψας ἀμφοτέρας ἅλιον πρῶνα κοινὸν αἴας:
ἀμείψας Vit. Fluctuant interpretes, quem dicat Aeschylus
τὸν ἀμφίζευκτον ἀμφοτέρας ἅλιον πρῶνα κοινὸν αἴας. Dicit vero iunctum utriusque continentis socium litus. Litoris significatione
πρών vocabulum usurpatum est v. 870.
νασοί θ' αἳ κατὰ πρῶν ἅλιον περίκλυστοι τῇδε γῇ προςήμεναι. Pariterque in Agam. v. 291.
Σαρωνικού πορθμοῦ κάτοπτον πρῶν ὑπερβάλλειν πρόσω φλέγουσαν. Sic enim, quae aliter in singulis horum locorum difficultas foret, sponte evanescit.
Κοινόν, ex quo vocabulo ortae sunt dubitationes, sic dicitur, ut id ipsum effectum esse iungendis litoribus indicetur.
133.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-105
πίμπλαται:
πίμπλαται M. Vit. Par. L. N. aliique.
πίμπλανται G. Lips. Ven. A. edd. ante Brunckium.
δακρύμασιν:
δακρύμασιν M. Par. L. Ceteri
δακρύμασι.
134.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-106
ἑκάστα:
ἑκάστα M. (in quo post ultimam litteram litura est scriptumque prius fuisse videtur
ἑκάσταν) G. Vit. Par. A. B. aliique.
ἑκάστη Lips. et edd. ante Brunckium.
136-137.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-107
αἰχμάεντα τοῦρον εὐνατῆρα προπεμψαμένα:
αἰχμήεντα M. Vit. Lips. Par. L. Rob. Turn.
αἰχμητάεντα Ox. Ald.
εὐναιάεντα Ven. B.
αἰχμάεντα G. Par. A. N.
εὐνατῆρα προπεμψαμένα Cantabr. 1. et Par. A. in quo
ἀπο ad
προ supra adscriptum est. Hoc Brunckius restituit.
εὐνατῆρ προπεμψαμένα Rob.
εὑνατῆς ἀποπεμψαμένη M.
εὐνατῆρ᾽ ἀποπεμψαμένη G.
εὐνατῆρα ἀποπεμψαμένη Lips.
εὐνατῆρ᾽ ἀποπεμψαμένη, supra adscripto ad ultimam vocalem
α, Vit.
εὐνητῆς ἀποπεμψαμένα Ven. A.
εὐνατῆς ἀποπεμψαμένα Ven. B. Par. L. Ald. ceteraeque ante Brunckium editiones.
139.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-108
ἀλλ᾽ ἄγε, Πέρσαι:
ἀλλ᾽ ἄγετε πέρσαι Vit.
ἀλλ᾽ ἄγετ᾽ ὦ π. Lips. Rob.
140.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-109
τόδ᾽ ἐνεζόμενοι στέγος:
τὸ δὲνεζόμενοι στέος M.
142.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-110
θώμεθα· χρεία:
θώμεθ' α. χρεία M.
προςήκει:
προσήκοι Cantabr. 2. Colb. 2.
143.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-111
ἄρα:
ἆρα M.
πράσσει:
πράξει Lips.
145.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-112
πατρωνύμιον:
πρωνύμιον G.
πατρώνυμον Vit. Mosc. Genus, inquiunt, a Perseo ductum, unde nos nomen habemus, ideoque nobis cognatum. Formam vocabuli tuetur Pindaricum
ἐπωνύμιος.
ἁμέτερον:
ἁμέτερον, superscripto primae litterae
f, Lips.
146.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-113
πότερον:
πότερ' or cum litura inter
ρ et
o M.
νικῶν:
νικών Vit.
147.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-114
δορυκράνου:
δορικράνου G. Lips. Ven. A. Par. G. Ald. Rob.
δορυκράνου M. Vit. Turn. Recte, ut videtur.
148.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-115
κεκράτηκεν:
κεκράτηκε Vit.
149.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-116
NA: Prodit regina splendido ornatu et curru vecta, ut ex v. 610. intelligitur.
ἴσον:
ἴσον M. G. Lips. Turn.
ἶσον Vit. Ald. Rob.
150.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-117
φάος:
φῶς Lips. aliique pauci et Ald.
ὁρμᾶται:
ὁρᾶται Ven. B. et adscripto
ὁρμᾶται Par. B.
151.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-118
βασίλεια δ᾽ ἐμή· προπίτνω, * προπίτνω· *: Libri
β. δ' ἐμὴ, προσπιτνῶ, nisi quod
προσπιτνῶ (προσπίτνω M.) προσκυνῶ habent M. Par. L. N. explicatione in textum admissa, quae in Vit. Lips. supra scripta est. Putavi scribendum esse
προπίτνω, προπίτνω. Sic v. 591.
ἐς γᾶν προπίτνοντες. Sophocles El. 1380.
αἰτῶ, προπίτνω, λίσσομαι. Euripides Suppl. 93.
ὁσίως οὔχ, ὑπ᾽ ἀνάγκας δὲ προπίπτουσα, προςαιτοῦσ᾽ ἔμολον.
152.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-119
προςφθόγγοις:
πρὸς φθόγγοις G.
προσφθόγκοις Lips.
χρεὼν:
χερῶν Lips.
154.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-120
Περσίδων: Hunc et sequentem versum affert Maximus Planudas in Bachmanni Anecd. II. p. 99, 27.
δαιμόνων pro
Περσίδων Ven. B.
155.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-121
ἡ: omittit Lips.
γεραιά:
γηραιά Lips. Ald. Rob.
156.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-122
εὐνήτειρα:
εὐνήτειρα M. Vit. Lips.
εὐνέτειρα Tzetzes.
εὐνάτειρα, secundae syllabae
η superscripto, Par. B.
εὐνάτηρα Ald.
εὐνάτειρα G. Rob. Turn. Doricae formae hic nullus usus est.
καὶ: omittunt Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 2. Ald. Rob. Sensum huius loci non videntur satis perspexisse qui
εὐνήτειρα pro nominativo habuerunt, quod haud scio an fecerit etiam Tzetzes Chil. VII. v. 358.
Ἀσσύριοι καὶ Πέρσαι γὰρ τοὺς βασιλεῖς θεοῦσιν, ὡς καὶ Αἰσχύλος δράματι Πέρσαις δεικνύει τοῦτο. Ἄτοσσαν θέλων γὰρ εἰπεῖν σύζυγον βασιλέως, μητέρα βασιλέως τε ὁμοίως, εἶπεν οὕτω, “Θεοῦ Περσῶν εὐνέτειρα, θεοῦ τε μήτηρ ἔφυς.” Neque enim senes aliud quam salvere reginam iubent: qui, si
εὐνήτειρα nominativus esset, quasi obiter eam salutantes hoc ut primarium afferrent, tu et coniux Persarum dei et mater es. Quamobrem
εὐνήτειρα vocativus est, cui quum alter deberet addi vocativus,
θεοῦ δὲ καὶ μῆτερ, mutatur forma orationis, quia hac tantum conditione mater Persarum dei vocari potest Atossa, si Xerxes eadem qua Darius fortuna utatur.
157.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-123
μεθέστηκε: γρ.
ἐφέστηκε, ἠναντιώθη, ὑπεχώρησε Par. B.
στρατῷ:
στρατῷ M. Vit. Ven. A. Par. B. (Fachsio teste) Turn.
στρατοῦ G. Lips. Par. A. C. aliique et Rob.
ἀπὸ τοῦ στρατοῦ margo Par. B.
158.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-124
λιποῦσ᾽:
λιποῦσι κευνῶ G.
λιποῦσα, δ', ἱκάνω Lips.
χρυσεοστόλμους:
χρυσεοστόλμους M. Vit. et adnotatum in Par. B.
χρυσεοστόλβους Ven. A. Ald.
χρυσεοστίλβους G. Ven. B. Par. C. F. L. Turn. et hoc quoque adnotatum in Par. B. et in margine Lips.
χρυσεοστόλους Par. B. Rob.
χρυσεοστόλοις Lips.
δόμους:
δόμοις Lips.
159.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-125
τε: omittit Cantabr. 1. Par. C.
κἀμὸν:
κἀμὸν M. G. Vit. Par. A. B. C. Ven. A. B. Cantabr. 1. Ald. Rob.
καμὸν Lips. Turn.
εὐναστήριον:
εὐνατήριον M. Vit. Lips. Ven. A. edd. vett.
εὐναστήριον G. Ven. B. Par. L. N. Id recte restituit Blomfieldius.
160.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-126
καί με:
καί μου Lips. Ald.
καί μοι Vit.
φροντίς:
φροντὶς Lips.
161.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-127
οὐδαμῶς ἐμαυτῆς:
ἐμαυτῆς οὐδαμῶς G. Rob.
οὖσ᾽:
οὖσα Lips.
ἀδείμαντος:
ἀδείματος Cantabr. 1. Turn. Quod apud Photium p. 8, 10. legitur
ἀδείματα, ἄφοβα, melius et plenius scriptum exstat apud Zonaram p. 45.
ἀδείμαντα, ἄφοβα, ἀπὸ τοῦ δειμαίνω τὸ φοβοῦμαι.
162.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-128
μὴ:
καὶ μὴ Lips.
κονίσας:
κονίσσας M. aliique et Rob.
κονίσας G. Vit. Par. A. B. C. Ald. Turn.
οἶδας:
τ᾽ οἶδας Lips.
ἀντρέψῃ:
ἀντρέψῃ M. Turn.
ἀτρέψῃ Ald.
ἀνατρέψῃ G. Ven. B. aliique et Rob. et ex corr. Vit.
ἀνατρέψει Mosc. et ante corr. Vit.
163.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-129
ἦρεν:
εἷλεν pro
ἦρεν Ald.
θεῶν:
θεοῦ Vit. sed
οῦ a sec. manu supra positum, quum prima tantum
θε dedisset.
164-166.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-130
ταῦτά μοι διπλῆ μέριμνα φραστός ἐστιν ἐν φρεσίν, μήτε χρημάτων ἀνάνδρων πλῆθος ἐν τιμῇ σέβειν, μήτ' ἀχρημάτοισι λάμπειν φῶς ὅσον σθένος πάρα: Libri omnes
ταῦτά μοι διπλῆ μέριμν᾽ ἄφραστός ἐστιν ἐν φρεσί, nisi quod
ἄφραστός ἐστιν habent Vit. Lips. Ald. Rob. eaedemque duae edd.
φρεσίν. In Vit. ad
ἄφραστος supra adscriptum
πῶς. Corruptum esse hunc versum vidit Porsonus in supplemento praefationis ad Hecubam p. XLIII. Sed dum in metro occupatus traiectione verborum caesuram, quae in librorum scriptura intolerabili sane modo neglecta est, restituere conatur, de sensu loci quaerere omisit. Verba si spectas, nihil ea aliud significare possunt quam quod Stanleius expressit, propter hoc duplex est mihi in mente cura ineffabilis, neque pecuniarum sine viris multitudinem honore prosequi, neque pecunia carentibus splendere lumen, quantumcumque adsit robur, in qua interpretatione postrema tantum,
ὅσον σθένος πάρα, male reddita sunt, neque pecuniae nomen debebat usurpari, nexus vero sententiarum recte indicatus est. Atqui quis non videt, hoc, neque opes sine viro neque virum sine opibus magni faciendum esse, non posse curam ac sollicitudinem, multoque minus ineffabilem curam vocari, sed nihil esse aliud quam sententiam vel consilium, quod cur ineffabile vocetur nulla inveniri ratio potest. Quod si
μέριμνα hic sententiam significat, ut quum alibi, tum in simili Euripidis loco, Or. 631.
Μενέλαε, ποῖ σὸν πόδ᾽ ἐπὶ συννοίᾳ κυκλεῖς, διπλῆς μερίμνης διπτύχους ἰὼν ὁδούς; planum esse arbitror non mutato ordine verborum scribendum esse
ταῦτά μοι διπλῆ μέριμνα φραστός ἐστιν ἐν φρεσίν, μήτε χρημάτων ἀνάνδρων πλῆθος ἐν τιμῇ σέβειν, μήτ' ἀχρημάτοισι λάμπειν φῶς ὅσον σθένος πάρα. Sic nihil in his versibus obscuritatis est et omnia aptissime cohaerent. Metuo, inquit, ne nimiae opes rapido pede proruant felicitatem non sine diis a Dario parlam. Vnde gemina mihi certa est sententia, neque opum sine viris magnitudinem nulli facere, neque carenti opibus affulgere tantum lucis quantum ei roboris est (h. e. non aeque eum felicem esse ut potens est). Etenim ab opibus quidem tuti sumus, sed oculis offusus est metus, quod absente moderatore nihil prosunt divitiae.
167.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-131
ἀμεμφής: Non dicit opulentiam non deberi contemni, sed esse Persis opes non contemnendas.
ἀμφὶ:
ἀμφ' Lips.
ὀφθαλμοῖς:
ἀμφὶ δ᾽ ὀφθαλμοῖς φόβος proprie intelligendum est, de oculis, sine metaphora. Nam de eo quod carum est
ὀφθαλμός singulari tantum numero dicitur. Seidlerus in censura editionis Blomfieldianae comparavit Eur. Iph. in Aul. v. 1133.
τί δ᾽ ἔστιν; ὥς μοι πάντες εἰς ἓν ἥκετε, σύγχυσιν ἔχοντες καὶ ταραγμὸν ὀμμάτων.
168.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-132
νομίζω:
νομίζου Vit. Ven. A.
δόμων:
δόμου Par. L.
169.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-133
ὡς:
ὡς omittit Vit.
170.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-134
γένεσθε:
γένεσθε M. Par. N.
γίνεσθε ceteri, sed in Vit. primae syllabae
ε, ultimae
αι superscriptum est.
173.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-135
δύναμις:
δυνάμεις M.
ἡγεῖσθαι:
ἡγῆσθαι Lips.
174.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-136
εὐμενεῖς γὰρ ὄντας ἡμᾶς:
εὐμενεῖς δ᾽ ἡμᾶς καλεῖς affert Thomas M. p. 162, 7.
175.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-137
ἀεὶ:
ἀεὶ M. G. Vit. Lips. Par. A. B. Ald. Rob.
αἰεὶ Ven. B. Turn.
ὀνείρασιν:
ὀνείρασιν M. Cantabr. 1. Ceteri
ὀνείρασι.
176.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-138
οὗπερ:
περ omittit G.
στείλας:
στείχας Lips.
178.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-139
ἐναργὲς:
ἐν ἀργές ex corr. Vit. Antea
ἐν ἀργ ῆς, cum litura post
γ, fuisse videtur.
180.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-140
μοι: omittit M.
γυναῖκ᾽ εὐείμονε:
γυναῖκες εὐείμονες Vit.
γυναῖκ᾽ εὐείμονες Ald. Turn.
γυναῖκ᾽ εὐήμονε Lips.
182.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-141
ἣ δ᾽ αὖτε:
ἥδ' αὖτε G. Vit. Lips. Ald. Rob.
Δωρικοῖσιν:
περσικοῖσιν, quamvis etiam in praecedente versu
περσικοῖς habeat, G.
183.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-142
μεγέθει τε:
μέγεθος, omisso
τε, Lips.
ἐκπρεπεστάτα:
ἐκπεπρεστάτα M. aliique et Rob.
εὐπρεπεστάτα G. aliique et Ald. Turn.
εὐπρεπεσάτα sic Lips.
εὐπρεπεστάτω Ven. B. et
ω ex
α a correctore facto Vit.
184.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-143
κάλλει τ':
κάλει τ' Lips.
ἀμώμῳ:
ἀμώμῳ M. Ald. Rob. Sed
ἀμώμω G. Vit. Lips. Par. A. B. Turn.
κασιγνήτα:
κασιγνήτω Vit. Par. N.
185.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-144
ταὐτοῦ:
τ' αὐτοῦ M. Ald. Rob.
ταὐτοῦ G. Lips. Turn.
αὐτοῦ Mosc. ut Schutzius refert, nisi Vit. nominare voluit, in quo sic est, sed
τ' in fine praecedentis versus a secunda, ut videtur, manu posito.
πάτραν:
πέτραν Lips.
187.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-145
ὡς ἐγὼ δόκουν ὁρᾶν:
ἐγὼ δόκουν M. Lips. Turn.
ἐγὼ 'δόκουν Vit. Ald. Rob.
ἐγὼ ἐδόκουν G. et supra adscriptum est a sec. manu augmentum in Vit.
188.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-146
τεύχειν ἐν ἀλλήλαισι:
ἐν ἀλλήλαισι Blomfieldius.
ἐν ἀλλήλῃσι M. G. aliique et Turn.
ἐν ἀλλήλοισι Vit. Lips. aliique et
ν omisso Rob.
ἀλλήλαιν, omisso
ἐν, Ald. In infinitivo consentiunt libri, nisi quod ex Par. B. Faehsius affert
τεύχειν ἐν ἀλλήλῃσι. γρ. τεῦχον. ἀπὸ τοῦ κοινοῦ τὸ ἐδοξάτην μοι. V. ad Soph. Ant. 702. 736.
μαθὼν:
λαθών, supra scripto γρ.
μαθών, Vit.
189-190.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-147
ἅρμασιν δ' υπο ζεύγνυσιν:
ἅρμασιν δ᾽ ὑπο ζεύγνυσιν M.
ἅρμασι δ᾽ ὑποζεύγυσιν G. Turn. et commate post
ὑπο addito Ald. Rob.
ἅρμασι δ᾽ ὑπο ζεύγνυσιν Vit.
ἅρματι δ᾽ ὑποζεύγνυσιν Lips.
αὐτὰ:
αὐτῷ G. et ante corr. M.
αὐτῷ Ald. Rob.
ἐπ᾽ αὐχένων:
ὑπαυχένων M.
ὑπ' αὐχένων affertur ex Par. L.
192.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-148
ἐν ἡνίαισι δ᾽ εἶχεν:
ἐν ἡνίαισιν εἶχεν M. Vit. Par. G. L. atque ita scribendum esse coniecit Schaeferus Melet. crit. p. 94. At hoc non est Aeschyleum.
ἐν δ᾽ ἡνίαισιν εἶχεν Lips. Ceteri
ἐν ἡνίαισι δ᾽ εἶχεν.
193.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-149
ἔντη δίφρου:
ἐντῆ δίφρου M. et
δίφρου habet etiam Lambethanus Blomfieldii, adscriptumque est in Par. B. In margine M. adnotatum
ἐν τῆ βίαι δίφρου χαλινὰ ῥήσσει. G. Vit. Lips. Ven. A.
ἐν τῆ, δίφρον. Editiones ante Brunckium
ἐν τῇ δίφρον. Praeclaram emendationem,
ἔντη δίφρου, Scaligero surripuit Stanleius.
194.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-150
διασπαράσσει:
διασπαράσσει Cantabr. 2. et, ut videtur, Ven. A.
διασπαράττει M. Ceteri
διασπαράττει.
197.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-151
ὅπως:
οὕπως G.
200.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-152
καλιρρόου:
καλλιρόου M. Vit.
201.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-153
πηγῆς, σὺν θυηπόλῳ χερὶ:
παγῆς Lips.
γῆς, addito a sec. manu
πη, Vit.
θυηπόλην ante sec. manus corr. Vit.
χειρὶ Vit. Lips. Non pignore contenderim genuinam nunc exstare scripturam. Vereor enim ne
δὲ in apodosi post
ἐπεί positum librarios ad mutationem faciendam compulerit. Certe melius, nisi fallor, omnia hoc modo procederent,
ἐπεὶ δ᾽ ἀνέστην καὶ χεροῖν καλλιρρόου ψαύσασα πηγῆς σὺν θυηπόλῳ χερὶ βωμὸν προςέστην, ἀποτρόποισι δαίμοσιν θέλουσα θῦσαι πέλανον, ὧν τέλη τάδε· ὁρῶ δὲ φεύγοντ᾽ αἰετὸν πρὸς ἐσχάραν Φοίβου.
202.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-154
βωμὸν:
βωμὸν M. G. Lips. Ven. B. Colb. 2. Par. G. L.
βωμῷ ceteri libri, sed Vit. addita a sec. manu correctione
βωμόν et supra scripto
ἐς τὸν.
ἀποτρόποισι:
ἀποτρόποις G.
δαίμοσιν:
δαίμοσιν M. Par. L. Ceteri
δαίμοσι.
204.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-155
φεύγοντ᾽:
φίλου Ven. B.
205.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-156
φόβῳ δ᾽: omittit Lips.
206.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-157
μεθύστερον δὲ:
μεθ᾽ ὕστερον M. edd. vett.
κίρκον:
κέρκον Vit.
207.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-158
κάρα:
τὸ κάρα Vit.
208.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-159
ὃ δ᾽:
ὅδ' Vit. Lips. Ald. Rob.
δέμας παρείχε: Inter
δέμας et
παρείχε Ven. A. Ox. Ald. inserunt
τῷ κίρκῳ τύπτεσθαι.
209.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-160
δείματ᾽ ἔστ' ἰδεῖν:
δειματἐσἰδεῖν M.
210-213.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-161
ὑμῖν δ᾽ ἀκούειν. εὖ γὰρ ἴστε, παῖς ἐμὸς πράξας μὲν εὖ θαυμαστὸς ἂν γένοιτ' ἀνήρ, κακῶς δὲ πράξας οὐχ ὑπεύθυνος πόλει, σωθεὶς δ᾽ ὁμοίως τῆςδε κοιρανεῖ χθονός.:
ὑμῖν τ' G. Par. L.
γ' omittunt Ven. A. Ald. Rob. In vitii suspicionem adducta sunt quae sequuntur. Verum si modo haec verba,
ταῦτ᾽ ἔμοιγε δείματ᾽ ἔστ' ἰδεῖν, ὑμῖν δ᾽ ἀκούειν, recte intelliguntur, in reliquis non est quod laboremus. Dicit autem Atossa illud hoc sensu, haec mihi, quae vidi, et vobis, qui audistis, metuenda sunt, quorsum spectent. De eo enim sollicita est, quid dicat isto somnio ostentoque portendi. Itaque subiicit nam de regno filii scitis non esse quod metuam, quem, si prospera fortuna admirandum reddere potest, at adversa certe regno non exuet, si quidem ille salvus redibit. His igitur verbis indicat non habere se quomodo visa illa interpretetur, nisi de morte filii, quam apertius nominare reformidat.
211.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-162
πράξας:
τάξας Lips.
214.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-163
βουλόμεσθα:
βουλόμεθα G. Vit. Lips. Ald.
φοβεῖν:
φυγεῖν pro
φοβεῖν Ven. B.
215.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-164
θαρσύνειν:
θρασύνειν M. Vit. aliique et Turn.
προςτροπαῖς:
προτροπαῖς Lips. aliique et Ald.
ἱκνουμένη:
ἱκανουμένη Vit.
ἱκνομένη Lips.
216.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-165
εἶδες:
εἶδος Rob.
εἶδος Lips. Sic etiam Vit. ex correctione. Antea
εἶδες, ut ceteri.
ἀποτροπὴν:
ἀποτροπεῖν ante corr. M. Ad
ἀποτροπὴν in Lips. supra adscriptum γρ.
ἀπροτροπήν, si recte lego compendium.
λαβεῖν:
λαβεῖν G. Ven. A. Par. B. Ald. Turn. In Par. B. supra scriptum γρ.
τελεῖν. καὶ δοῦναί σοι. Ac
τελεῖν habent M. Vit. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. K. Rob.
217.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-166
τἀγαθ᾽ ἐκτελῆ γενέσθαι:
ταδ' ἀγαθὰ δ᾽ ἐκτελῆ M.
τὰ δ᾽ ἀγαθὰ, ἐκτελῆ ex corr. G. Antea
ἐκτελεῖ fuerat.
τὰ ἀγαθά δ᾽ ἐκτελεῖ Vit,
τἀγαθὰ δ᾽ ἐκτελῆ Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Ex Par. B.
τὰ δ᾽ ἀγαθά γ᾽ ἐκτελεῖν. γρ. τἀγαθὰ δ᾽ ἐκτελῆ Faehsius affert.
τὰ γαθά τ' ἐκτελῆ Ald.
τάδ' ἀγαθ' ἐκτελῆ Rob.
τὰ δ᾽ ἀγαθ᾽ ἐκτελῆ Turn. et edd. reliquae omnes. Immo scribendum erat
τἀγαθ᾽ ἐκτεлῆ γενέσθαι, i. e. quo tibi bona eventum habeant.
σοί τε καὶ τέκνοις σέθεν:
καὶ τέκνοισί τε, omisso
σέθεν, Vit.
218.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-167
δεύτερον δὲ:
δεύτερος δὲ χρὴ χοαὶ Lips.
219.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-168
χέασθαι:
χέεσθαι Vit. Lips. Par. N. sed Vit. supra scripto
ασ.
πρευμενῶς:
πρευμενῶς M. G. Lips. Ven. B. Par. A. B. Rob. et plerique, ut videtur, reliqui codices.
πρευμενῆ Ven. A. Ox. Lambeth. Turn. et adscriptum in Par. A. B. Idem ex corr. Vit. in quo antea fuerat
πρευμενῶς: supra
ης adscriptum.
πρευμενὴν Ald. Haud scio an
πρευμενής et
πρευμενῆ interpretibus debeatur, dubitantibus utrum
πρευμενῶς ad Atossam, an ad Darium spectaret. Quare
πρευμενῶς servandum duxi, quod iungendum est cum verbo
πέμπειν.
220.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-169
εὐφρόνην:
κατ' εὐφροσύνην Lips. et bis quidem scriptis his verbis.
221.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-170
σοι:
σος pro
σοι Lips.
τέκνῳ τε, γῆς:
τέκνω τ᾽ ἐγῆς G.
222.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-171
τἄμπαλιν:
τούμπαλιν Vit. aliique nonnulli et Ald. Rob.
γαίᾳ:
γαία M. Par. H. L.
γαίᾳ. γρ. γαῖαν ex Par. B. Faehsius affert.
γαῖα Vit.
γαία G. Lips. Ven. A. B. aliique et Ald. Rob.
γῆ Par. G.
γαίας Turn.
κάτοχα:
κάτοχος ἀμαυροῦσθαι Ven. B.
κάτοχ᾽ ἀμαυροῦ Ald.
κάτοχ᾽ ἀμαυροῦσθαι ceteri. Correxit Blomfieldius gloss. ad Sept. ad Th. v. 47.
223.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-172
ὢν σοὶ:
ὦν σοι a pr. manu,
ὤν σοι a sec. M.
ὧν σοι, sed mutatum in
ὢν σοι, Vit.
ὢν σοι Lips. et cum commate post
σοι G. Ald. Rob.
ὢν, σοὶ male Turn.
πρευμενῶς:
προσευμένως Lips. sed in marg. γρ.
πρευμενῶς.
225.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-173
ἀλλὰ μὴν:
ἀλλαμὴν M.
γ᾽: omittunt Vit. Lips.
226.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-174
παιδὶ:
παισὶ Lips. Cantabr. 2. Par. H. K. L.
τῶνδ':
τῶν δ' M.
τήνδ':
τὴν δ᾽ M.
ἐκύρωσας:
ἐχύρωσε vel Faehsio teste
ἐκύρωσεν Par. L.
ἔκυρσας Rob.
φάτιν:
φάτην Lips. Ald.
227.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-175
ἐκτελοῖτο:
ἐξιλεοῖτο Mosc. et erasa priore scriptura Vit. idemque adscriptum in Par. B.
εἶπε δὲ ἡ ἐξιλέωσις εἰς ἀγαθὸν ἀποβαίη scholiastes. Ceteri
ἐκτελοῖτο.
δὴ τὰ:
δὲ τὰ M. G. Vit. Lips. Ven. A. Par. G. Ald. Rob.
δὴ, omisso
τὰ, Turn.
228.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-176
θήσομεν:
θήσομαι Ven. B. Rob.
θεοῖσι:
θεοῖσιν M.
τοῖς τ᾽:
τοῖς δ᾽ Vit.
ἔνερθε γῆς:
ἔνερθεν G. Vit. Lips. Ald.
γῆς omittunt Ven. A. Ox. Ald.
229.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-177
ἐς:
ἐς G. Lips.
κεῖνα:
'κεῖνα Lips.
230.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-178
φασὶν:
φησὶν Lips.
ἱδρῦσθαι:
ἱδρῦσθαι Vit. Ceteri pravo accentu
ἱδρύσθαι.
231.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-179
δυσμὰς: Brunckius ex Par. A. dedit
δυσμάς, idque habet etiam Lambeth. adscriptumque est in Par. B. Idem
δυσμάς ex corr. Vit. in quo antea fuerat
δυσμαῖς, quae est ceterorum librorum lectio. Praeferendum iudicavi
δυσμάς.
φθινασμάτων: Vulgatum
φθινασμάτων contra Pauwii Schutziique coniecturam,
φθινάσμασιν, satis superque tuentur quae Erfurdtius attulit ad Soph. Ant. v. 422.
Ἡλίου φθίνασμα vel
φθινάσματα ex hoc loco memorat Eustathius p. 698, 24. 832, 45.
232.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-180
ἀλλὰ μὴν:
ἀλλαμὴν M.
ἵμειρ᾽:
ἱμείρ' G.
ἔμειρ' Lips.
θηρᾶσαι:
θηρᾶσαι Lips. Ceteri male
θηράσαι.
233.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-181
πᾶσα γὰρ:
πᾶσα γὰρ ἂν γένοιτ' ἂν Lips.
πᾶσα γένοιτ᾽ ἂν Ald.
235.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-182
ἔρξας:
ἔρξας Lips.
ἔρξας δὴ μήδους πλεῖστα κακά Rob.
Μήδους:
μήδεους Vit.
236.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-183
τούτοισιν:
τούτοις Ven. A. Ald. Rob.
τούτοισιν G.
ἐξαρκὴς: γρ.
καὶ ἐξαρκεῖ ex Par. B. Faehsius affert.
δόμοις:
δόμοις, superscripto
ων, Lips.
δόμων G. Par. L. Id exquisitius esse videri potest.
237.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-184
αὐτοῖς ἐστι:
αὐτοῖς ἐστιν αὐτοῖς Ald.
αὐτοῖς ἐστιν Rob.
αὐτοῖς ἔστι G. Vit.
αὐτοῖς ἐστὶ M. Lips. Turn.
ἐστιν αὐτοῖς Ven. A. Ox. Ex Par. B. Faehsius affert
ἀργύρου πηγή τις ἐστιν αὐτοῖς θησαυρὸς χθονός. γρ. καὶ αὐτοῖς ἐστι.
238.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-185
πότερα γὰρ τοξουλκὸς αἰχμὴ διὰ χερός σφιν ἐμπρέπει;:
διὰ χερὸς ἀν' M.
διὰ χερὸς αὐτοῖς G. Vit. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Mosc. Ox. Par. A. B. C. K. N. Ald.
διὰ χειρὸς αὐτοῖς Lips.
διὰ χερός, omisso
αὐτοῖς, Rob. Tum
πρέπει M. G. ceterique, ut videtur, plerique et Ald.
πίπτει Lips. Par. F. K. Rob.
πέμπει, sed expuncto postea
μ, Vit.
διὰ χερός γ' αὐτοῖς πρέπει Turn.
πότερα γὰρ τοξουλκὸς αὐτοῖς αἰχμὴ διὰ χερὸς πρέπει Ven. B. Particulae
γε, quam Turnebus ex coniectura addidit, hic non est locus. Neque probari potest quod Brunckius scripsit,
διὰ χερῶν αὐτοῖς πρέπει, vel quod Elmsleius ad Med. p. 286. coniecit,
διὰ χεροῖν αὐτοῖς πρέπει. Scholiastes qui sic interpretatur,
ἆρα, φησί, διὰ τῶν χειρῶν αὐτοῖς πρέπει ἡ βολὴ ἡ τοξική; non videtur
διὰ χερῶν vel
διὰ χεροῖν legisse, sed explicare
διὰ χερός, quod librorum consensus tuetur, per pluralem. Sed in his scholiastae verbis Vit. non
πρέπει habet, sed
ἐμπρέπει, quod in codice Monacensi corruptum est in
ἐπρέπει. Hoc probabilem huius versus emendationem aperit,
πότερα γὰρ τοξουλκὸς αἰχμὴ διὰ χερός σφιν ἐμπρέπει;
239.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-186
σάγαι:
σαγαί libri. Pro eo vocabulo
χέρες Rob. in qua antea
ἔχει est pro
ἔγχη.
240.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-187
ποιμάνωρ:
ποιμάντωρ G. Lips. Ald. Turn. Hesychius
ποιμάνωρ, ποιμήν, ἢ βασιλεύς. Eustathii huc respicientis verba allata sunt ad v. 76.
στρατοῦ:
στρατῷ M. Vit. Ven. B. Mosc. Par. N. Rob.
στρατῶ, superscripto ultimae litterae
ου, Lips. Ceteri
στρατοῦ, quod suspiceris etiam habuisse Eustathium, qui
ἀνδρῶν ποιμάνωρ afferat. Praeferendus esse videtur genitivus, quae exquisitior constructio est, ut interdum in verbo
ἐπιστατεῖν.
241.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-188
οὔτινος:
οὔτινος G.
δοῦλοι:
δοῦλος Lips.
242.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-189
μένοιεν:
μενοῖ G.
243.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-190
ὥστε Δαρείου:
ὥστε δαρείου τε πολύν τε Lips.
244.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-191
δεινά τοι:
δεινά τι G. Cantabr. 2.
τεκοῦσι:
τεκοῦσιν M.
245.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-192
δοκεῖν:
δοκεῖ Vit. Ven. A. Cantabr. 1. Ox. Mosc. Par. N.
δοκεῖν Lips. cum ceteris, sed lineola tramissa deleri iubetur.
τάχ᾽ εἴσει:
εἴση πάντα, omisso
τάχ', Rob.
πάντ᾽ εἴσῃ τάχα G. Lips. et aliquot alii.
εἴσῃ omnes libri.
ναμερτῆ λόγον:
νημερτεῖ λόγῳ adscriptum in Par. B. Sic volebat scribere librarius in Vit. in quo est
νημερτὴ λόγῳ, cum interpretatione
ἀληθεῖ. Ceteri
νημερτῆ λόγον, nisi quod in M. prius scriptum fuisse videtur
νημαρτῆ. Doricam formam
ναμερτῆ restituit Porsonus. V. ad Soph. Trach. v. 173.
246.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-193
δράμημα:
δράμημα M. G. Lips. et reliqui, ut videtur, plerique atque edd. vett.
δρόμημα Vit. Lambeth. Mosc. Par. N. et
α superscripto Cantabr. 2. V. Lob. ad Phryn. p. 618.
247.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-194
κλύειν:
κλύειν omittit Rob. Pro eo habet
ἀκούειν Par. N.
κλύεις Ven. B.
248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-195
γῆς ἁπάσης: γρ.
καὶ γῆς ἁπάσης vulgato superscriptum in Lips.
Ἀσιάδος:
ἀσιάτιδος Ven. A. Ald.
Ἀσίδος Blomfieldius.
πολίσματα:
πτολίσματα Ven. B.
249.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-196
αἷα:
ἄνα pro
αἷα Lips.
γαῖα Rob. Imitatur hunc versum Euripides Or. v. 1083.
καὶ δῶμα πατρὸς καὶ μέγας πλούτου λιμήν. Ceterum animadvertat lector artem poetae, qui partim ut magnitudinem cladis apte demonstraret, partim ut a Persa haec dici spectatoribus indicaret, nuntium fecit non, ut solent fere nuntii, referre tantum quae gesta essent, sed cum magno motu et vociferatione accurrentem, priusquam rem enarret, deplorare sortem Persarum.
251.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-197
τὸ Περσῶν δ᾽:
τὸ δὲ περσῶν Ven. A. Ald. Rob.
τὸ περσικὸν δ' Vit. Lips. Colb. 2. sed in Vit. a sec. manu
περσικὸν mutatum in
περσῶν, et in Lips. supra scriptum γρ.
Τὸ περσῶν. Ex Par. B. Faehsius affert
τὸ Περσῶν. γρ. καὶ Πέρσαις.
252.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-198
ὤμοι:
ὤμοι libri, etiam G. Solus Cantabr. 2.
ἰώ μοί μοί.
ἀγγέλλειν:
ἀγγέλειν Vit. Lips. Post hunc versum G. Lips. Par. N. hunc inserunt,
στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακῶν ἐπῶν (
κακακῶν ἐπῶν Lips.), qui versus est 277. Antigonae Sophocleae. Adscriptus est hic versus, sic quidem ut prius
εἰπών fuerit, in margine M. Post sequentem versum eadem Sophoclis verba habet Rob.
253.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-199
ἀνάγκη:
ἀνάγκα Ald. Rob. Eaedem et Ven. A.
ἀναπτύσαι.
πάθος: Post
πάθος Ald. addit
πέρσας.
254.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-200
Πέρσαι:
πέρσαι M. G. Vit. Ven. A. B. edd. ante Brunckium. Merito hoc revocavit Porsonus. Neque enim iam nuntius haec secum ipse loquitur, sed Persas compellat. Atque egregie, ut in tanto malo, non reginam ab eo salutari, sed, quo est animi motu, simul omnes qui adsunt comprehendi facit poeta. Brunckius ex Par. B. receperat
Πέρσαις, quod habet etiam Lips. Atque in Vit. quoque a sec. manu
σ supra scriptum est. Neque quod Aldina, quae hic
πέρσαι exhibet, in fine praecedentis versus habet,
πέρσας, aliud est quam vitiose scripta varia lectio
πέρσαις.
255.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-201
ἄνι᾽ ἄνια νεόκοτα καὶ δάϊ, αἰαῖ:
ἄνι᾽ ἄνια κακὰ M. Lips.
ἄνι᾽ ἄνια καὶ Vit.
ἄνια, ἄνια κακὰ G. Turn.
ἄνια, ἄνια, κακὰ λυπηρὰ, λυπηρὰ Ven. A. Ox. Ald. Rob. Ante
νεόκοτα litura aliquot litterarum in M.
νεότοκα Rob. γρ.
νεοτόκα superscriptum vulgato
νεόκοτα in Lips.
καὶ δάϊ αἱ αἱ M.
καὶ δάϊ' αἳ αἳ Vit. Lips.
δάϊ αἳ αἴ, omisso
καὶ, G.
καὶ δάϊα. αἳ αἳ edd. vett. Patet
λυπηρά, λυπηρά explicationis caussa adscriptum esse. Sed
κακὰ non minus interpretis est. Scribendum
ἄνι᾽ ἄνια νεόκοτα καὶ δάϊ, αἰαῖ. Constat versus ex dochmio et dochmio hypercatalecto.
256.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-202
διαίνεσθε:
διαίνεσθαι G. Ald.
σαίνεσθαι, superscripto ultimis litteris
θε, Mosc.
διαίνεσθαι δάκουσι, inserta vitiose scripta interpretatione
δάκρυσι, Rob.
257.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-203
ὡς πάντα γ' ἔστ' ἐκεῖνα:
ὡς πάντα γ' ἔσται κεῖνα Vit. Mosc. In Vit. recentior manus
ἀκεῖνα fecit.
ὡς πάντα γ᾽ ἔσ᾽ ἐκεῖνα Lips.
ὡς πάντ᾽ ἔστ' ἐκεῖνα Ald. Rob. In
ὡς particula errat scholiastes: significat ea hic nam.
258.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-204
καὐτὸς δ᾽: Hunc versum omittit Lips.
αὐτὸς δ' Porsonus,
καὐτός δ' cum Cantabr. 2. Blomfieldius, ne scilicet
καί et
δέ in uno enuntiato coniungerentur.
δ' secunda manus addidit in Vit.
93-101.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-16
Aber dem Truge der Götter kann niemand entrinnen; durch Vorspiegelung von Glück und Macht lockt er den Menschen ins Netz des Verderbens, aus dem dieser ohne Schaden zu nehmen nicht entkommt. Die Schuld, die
ὕβρις, welche den Neid der Götter weckt, giebt der Dichter 742ff., 782, 808 an.
102-113.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-17
Der Chor deutet die trügerische Lockung an, der die Perser Gehör geschenkt haben: sie haben die altbewährte Krieg- führung, zu der das Schicksal sie berufen, verlassen (vgl. den Chorges. 852 ff.) und sich ohne Beruf auf das Meergewagt.
παρασαίνει d.i.
σαίνου-
σα
παράγει. – Mit
ἄρκυας
ἄτας vgl.
δίκτυον
ἄτης Prom. 1078. Hom. T 91
ἄτην
ἢ
πάντας
ἀᾶται. –
θεόθεν (
ἡ
ἐκ
θεῶν)
μοῖρα, Nägelsbach, nachhom. Theol. S. 149f.
κατὰ
Μοῖρ᾽
ἐκράτησεν (Kr. 11 § 68, 48. A. 4.), sie hat es durchgesetzt und den Persern auferlegt u. s. w. Der Gedanke ist in zwei selbständige Sätze auseinandergelegt wie Ag. 750
λόγος
τέτυκται,
μέγαν
τελεσθέντα
φωτὸς
ὄλβον
τεκνοῦσθαι
ἐκ
δ᾽
ἀγαθᾶς
τύχας
γένει
βλαστάνειν
ἀκόρεστον
οἰζύν.
πυργοδάϊκτος aktive Bedeutung der passiven Wort- bildung wie
ἀνδροδάϊκτος Choeph. 860 u. Ar. ran. 1264; vgl. Ag. 116.
ἱππιοχάρμας
κλόνους (Ag. 405), rossetummelndes Toben.
ἀνα-
στάσεις Ag. 589.
πολιαινομένας vom gewaltigen Windhauch auf- schäumend, vgl. Hom.
πολιῆς
ἁλός etc. Catull 64, 13: tortaque remigio spumis incanuit unda.
ἐσορᾶν Hor. od. I 3, 19: qui (siccis oculis) vidit mare turgidum. -
ἄλσος, vgl. Suppl. 868
ἁλίρρυτον
ἄλσος. Das heilige Meer. Vgl. Plaut. Mil. Gl. II 5,3 in locis Neptuniis templisque turbulentis (das Original
παρετρα-
γώδει). – -
λεπτοδόμοις dünngebaut; Meineke
λεπτοτόνοις, dünngespannt, aus schwachen Strängen bestehende Taue (der Schiffe). Leichtsinn und Vermessenheit auf dergleichen sich zu verlassen,
λαοπόροις
μαχαναῖς Schiffe. Dritter Teil, V. 114-139. Zwei Strophenpaare, das erste in kata- lekt. trochäischen Dipodieen (teil- weise auch synkopiert); das zweite in den zwei ersten Versen aus syn- kopierten (katalekt.) troch. Dipo- dieen (= Kretikern), V. 3 aus einem trochäisch - daktylischen Logaöden mit Anakrusis, V. 4 aus einer troch. Tripodie (Ithyphallikus) bestehend. Vgl. Westphal2 11 S. 463 ff. 472 f. Wahrscheinlich wird das erste Strophenpaar von dem einen, das zweite von dem anderen Halbchore vorgetragen. Angst der Zurück- gebliebenen um die Ausgezogenen, lyrische Ausführung von V. 59-64.
114-119.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-18
ταῦτα, 159. 165. Kr. 46, 3. A. 4 vgl. zu Ar. nub. 319. Wegen der Gefahr, daſs Xerxes durch Übermut Verschuldung und Strafe sich und seinem Heere zu- ziehe.
μελαγχίτων pulla veste indutus, i, e. lugens; vgl. Suppl. 785, Ag. 546 und das homerische
φρένες
ἀμφιμέλαιναι. –
ἀμύσσεται lacera- tur metu; 161. da vae, absicht- lich fremdartiger Klageruf. Über den Gen. bei Interjektionen Kr. 47, 3. A. 2.
τοῦτο bezieht sich wie 122
τοῦτ᾽
ἔπος auf den ange- führten Ruf. Vgl. Ag. 1334
῾μηκέτ'
ἐσέλθῃς᾽
τάδε
φωνῶν, Eum. 510
τοῦτ᾽
ἔπος
θροούμενος
εἰὼ
δίκα'.
πολύ, vgl. Sept. 6
πολὺς
κατὰ
πτόλιν
ὑμνοῦτο. Kr. 57, 5.
στέ-
νηται wie 62.
120-125.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-19
Κισσίων 17. –
φόβῳ
μὴ ...
στένηται
καὶ
ἄσεται
καὶ ..
πέσῃ, Kr. 54, 8.
Α. 5.
κ. 12.
γυναι-
κοπληθής
όμιλος ist Apposition zu
πόλισμα: die Volksmenge der Stadt besteht nur aus Frauen, da alle Männer in den Krieg gezogen sind (
κένανδρον
ἄστυ 119). Im Schmerze werden die Frauen ihre Gewänder zerreiſsen, orientalisches Zeichen der Trauer, 199. 537. 835 f. 1060. Suppl. 131. Choeph. 27 ff.
126-132.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-20
Begründung der Grösse der Besorgnis durch die Grösse der Gefahr.
πεδοστιβής wie Suppl. 1000
κνώδαλα
πτεροῦντα
καὶ
πεδοστιβῆ.
καταλελοίπασι
τὴν
πόλιν
ἀκολουθοῦντες
Ξέρξη
ὡς
μέλισσαι
τὸ
σμῆνος Schol. Wie alle Bienen, wenn sie schwärmen, der Königin folgend, den Bienen- stock verlassen, so ist die ganze waffenfähige Mannschaft mit Xerxes ausgezogen. Für
τὴν
πόλιν (die Heimat) tritt gleich aus dem Gleich- nisse
σμῆ
σμῆνος ein;
σὺν
ὀρχάμῳ
στρα-
τοῦ gehört auch zum Gleichnisse. Die Anakrusis besteht in Str. und Gegenstr. aus
τόν. –
ἐξαμείψας (69)
τὸν
ἀμφίζευκτον
ἀμφοτέρας
αἴας ÄSCHYLOS, Perser.
κοινὸν
ἄλιον
πρῶνα (879. Ag. 307), aggregative Häufung von Bestim- mungen.
Πρών von der hohen vor- springenden Küste (
προβλῆτες
ἀκταί) 1.
ἅλιος
πρών wie
πόντου
προβλής Soph. Phil. 1455. Die von beiden Seiten (
ἀμφι-) zusammen (
κοινόν) gejochte hohe Meeresküste beider Länder d. i. die die Küsten beider Kontinente verbindende Brücke;
κοινόν ist eigentlich Attribut zu dem in
ἀμφίζευκτον liegenden Be- griff
ζυγό
ζυγόν (das Brückenjoch ist beiden Kontinenten gemeinsam), hat sich aber in freier Weise an
πρῶνα angeschlossen.
133-139.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-21
Die Sehnsucht ins- besondere der einsam zurückgeblie- benen Frauen.
ὁδῷ,
ἀπουσίᾳ Schol.
ἁβροπενθεῖς wie
ἁβρόγοοι 541, zärtlich klagend. Vgl. 41. 543. 1072.
Περσίδες ...
ἑκάστα Kr. 47, 28. A. 3 und II 57, 8. Anm. 2.
αἰχμάεις von dem nationalen Unter- schied der Bewaffnung (52.85) ab- sehend. -
εὐνατήρ 157. Suppl. 665.
ἀποπεμψ. Catull 66, 29: virum me mittens. Tibull I 3, 9: Delia cum mitteret urbe. –
πόθῳ
λείβε-
σθαι, in Sehnsucht hinschmachten. ·
μονόζυξ, eine Art Oxymoron wie „einsam gepaart", d. i. von dem Paar ist sie allein zurückgeblieben.
140-154.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-22
Fortsetzung des ersten Teils und Ankündigung der auftretenden Königin-Mutter, ge- sprochen vom Koryphaios. Vier Systeme anapästischer Dimeter; vgl. Westphal2 II S. 414. Der Chor setzt sich (bis 150) auf die Stufen, die zur Bühne (somit hier zum Königs- palast) hinaufführen, und stellt, in Ermanglung positiver Nachrichten, Betrachtungen an, wie es wohl dem Xerxes und seinem Heere gehen möge. –
χρεία
δὲ
προσήκει paratak- tisch. –
πατρωνύμιον
γένος, sofern die
Πέρσαι den Namen von dem Urahnen des Xerxes, Perseus, tra- gen; vgl. 80. Ob das Bogen- anziehen (Bogenschiefsen, also die Perser, s. 85) das Siegende ist oder die Hellenen (
δορυκράνου, vgl. 84).
δορύκρανος (von
δόρυ
κ.
κάρανον)
λόγχη, die Spitze am Kopfe des Speerschaftes. Mit V. 150 erscheint aus der Mittel- thüre des Hintergrundes der Bühne (auf einem Thronsessel getragen, vgl. 607) Atossa und wird von dem Chor ehrfurchtsvoll begrüfst. Atossa war nach Herod. VII 2 eine Tochter des Kyros und die zweite Gemahlin des Dareios Hystaspis, auf den sie grofsen Einfluss übte (
ἡ
γὰρ
Ἄτοσσα
εἶχε
τὸ
πᾶν
κράτος, ib. 3), und von ihm Mutter des Xerxes. Vgl. S. 34, A. 22.
θεῶν
ὀφθαλμοῖς, ein Glanz wie er aus Götteraugen strahlt.
προσπίτνω (zu V. 32) s. v. a.
προσκυνῶ; was der Koryphaios thut, macht der übrige Chor nach. Älian v. h.
Ι 21:
νόμος
ἐστὶν
ἐπιχώριος
Πέρ-
σαις
τὸν
εἰς
ὀφθαλμοὺς
ἐλθόντα
τοῦ
βασιλέως
μὴ
πρότερον
λόγου
μεταλαγχάνειν
πρὶν
ἢ
προσκυνῆσαι
αὐτόν.
Εur.
Οr. 1507:
προσκυνώ
σ᾽,
ἄναξ,
νόμοισι
βαρβάροισι
προσπίτ-
νων.
χρεών (
ἐστι), 95. 147.
Επεισόδιον
πρῶτον (155-531), die Mittel- und Hauptpartie des Stücks, dialogisch gehalten teils in dem altertümlichen Maſse des Dialogs, dem tetram. troch. cat. (Westphal2 II S. 452), teils, bei der einfachen Erzählung, im iambischen Trimeter.
155-158.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-23
Begrüfsung der Atossa durch den gesamten Chor (
πάντας 154).
βαθύζωνος erst über der Hüfte gegürtet, daher groſser
κόλπος, bei Homer vorzugsweise Tracht asiatischer Frauen, später ionischer und besonders von Göt- tinnen, z.
Β.
βαθύζωνος
Λήδα, Pind. Ol. III 35. K. F. Hermann, griech. Privatalt. 22, 21. –
μῆτερ
ἡ
γεραιά Kr. 45, 2. A. 7. –
θεοῦ, von Dareios und Xerxes, nach orientalischer Sitte, Curt. VIII 5.11. -
εὐνάτειραwie in dem Chorliede 138; vgl. 160 und zu Prom. 61.
ἔφυς zeug- matisch, da die Parallelisierung der beiden Glieder durch urch
μὲν ...
δὲ die Auffassung des ersten (
εὐνάτ.) als Vokativ zu verbieten scheint. Nisi forte pristina fortuna (qualis erat sub Dario) nunc Persis mutata est, in welchem Falle Xerxes nicht als
θεὸς (Herrscher von götter- gleicher Macht) zu bezeichnen wäre.
159-164.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-24
Auch Atossa ahnt Unglück. –
ταῦτα, 114.
με
καρ-
δίαν, Kr.
ΙΙ 46, 16.
Α. 3. –
ἀμύσ-
σει, 115. –
ἐμαυτῆς d. i. der Ge- danke rührt nicht von mir her, sondern ist mir durch den ängsti- genden Traum eingegeben. -
μέγας
δαίμων wie 725.
κονίσας
οὐδας durch die Trümmer den Boden be- stäubend. Anders Hom. 145
εὐρὺ
κονίσουσιν
πεδίον (durch die hastige Flucht).
φρα-
165-169.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-25
ταῦτα, 114.
στός
ἐστιν,
πέφρασται (vgl.
πλαγ-
κτὸς
οὐσ᾿
Αg. 593), eine zwie- fache Obsorge ist in mir zum Grund- satz gereift. Der doppelte Grund- satz wird teils als Überzeugung (
μὴ –
λάμπειν
κτέ.), teils als Ent- schluſs (
μή –
σέβειν) gegeben. Den Männern ohne Mittel erstrahlt nicht der Ruhm, der ihrer Kraft ent- spricht, weil sie in deren Bethä- tigung gehemmt sind. Die Schätze ohne den Mann sind auch nicht wertzuschätzen; denn das erkenne ich jetzt, da mir die Angst um Xerxes zeigt, dafs der Mann die Krone des Ganzen ist. Vgl. Cho. 934
ὀφθαλ-
μὸν
οἴκων von Orestes, Eum. 1025
ὄμμα
γὰρ
πάσης
χθονὸς
Θησῇδος
ἐξίκοιτ᾽
ἂν
εὐκλεὴς
λόχος.
170-175.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-26
πρὸς
τάδ᾽, 730. 829. Noch häufiger
πρὸς
ταῦτα, 8. zu Ar. nub. 990. Zudem erklärt durch die etwas prosaische Wendung (auch Ag. 1393. Soph. oph. Ai. 282. 999. Ant. 1193)
ὡς
οὗτ.
ἐχ.
τ. –
Πέρσαι, 140. 255. 259. In vobis sita sunt mihi, a vobis pendent. Eur. Hel. 1441:
ἐν
σοὶ
τόδε. Soph. O. R. 314:
ἐν
σοὶ
γὰρ
ἐσμέν. – Reim am Schlusse der Rede, wie 247 f. Soph. O. R. 12 f. 76 f. Eur. Phoen. 1478 f. u. oft.
ἔπος ...
ἔργον, das ganze Gebiet des Möglichen, Soph. O. R. 72. 219f. 814f.-Quibus nostra faciendi potestas (facultas) praeire velit i. e. quae in nostra potestate sita sunt.
176-180.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-27
Erzählung im Tri- meter.
μὲν ...
ἀλλά (179), Her- vorhebung des zweiten Gliedes, wie z. B. Hom.
Г 214:
ἀγόρευε
παῦρα
μὲν,
ἀλλὰ
μάλα
λιγέως u. oft.
στείλ.
στρ. parans, movens exerci- tum, Ag. 799.
Ἰάονες sanskr. Iavanas, יון. Schol. Ar. Ach. 104:
πάντας
τοὺς
Ἕλληνας
Ἰάονας
οἱ
βάρβαροι
ἐκάλουν. Insbesondere aber galt ja der Zug des Xerxes den zum ionischen Stamme gehö- rigen Athenern.
τοιόνδ᾽
ἐναργὲς (vgl. 518. Prom. 663) einen solchen deutlichen.
εἰδόμην vgl. 48. 62.
εὐφρόνης ganz wie
νυκτός (200).
181-199.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-28
Atossas Traum. Bei
δοκεῖν ist Subjekt bald der Träumende (188), bald das Ge- träumte (181 u. Soph. fr. 796 N.:
ἐδοξάτην
μοι
τὼ
δύ᾽
ἠπείρω
μολεῖν). –
ἠσκημένη,
κεκοσμημένη. Eur. Ion 326:
εὐ
ἤσκησαι
πέπλοις. – Die spe- zifisch dorische (althellenische, ho- merische, vgl. Herod. V 88:
ἤ
γε
ἑλληνικὴ
ἐσθὴς
πᾶσα
ἡ
ἀρχαίη
τῶν ام
γυναικῶν
ἡ
αὐτὴ
ἦν
τὴν
νῦν
δω-
ρίδα
καλέομεν) Frauentracht war das
ἱμάτιον mit
περόναι, im Un- terschiede von dem ionischen
χιτών
ποδήρης (Herod. 1. 1. Hermann, gr. Privatalt. 22, 2-8). –
μεγέθει als göttliches Wesen; s. Liv. I 7 (vgl. VIII 6): habitum formamque viri aliquanto ampliorem augustiorem- que humana.
τῶν
νῦν
ἐκπρεπεστ. brachylogisch s. v. a.
ἐκπρεπεστάτα,
τῶν
νῦν
πολὺ
ἐκπρεπεστέρα, Kr. II § 49, 10. A. 5. Vgl. Hom. A 505:
ὠκυμορώτατος
ἄλλων.
Β 673:
κάλ-
λιστος
ἀνὴρ
τῶν
ἄλλων
Δαναῶν, Tac. hist. I 50 solus omnium ante se principum.
κασιγνήτα, ur- sprüngliche Zusammengehörigkeit der beiden Erdteile und Völker. - Patriam autem incolebant altera graecam terram sorte nacta, altera barbaram i. e. patriam acceperant incolendam illa Graeciam, haec bar- bariem.
κλήρῳ der Geschwister unter einander, wie die Götter (Hom.
Ο 191). –
βάρβαρον helle- nische Naivetät; 255. 337. –
τούτω (188) und
αὐτὼ (191), Kr. 58, 1. A. 3.
τεύχειν, Kr. 55, 4. A. 7. Vgl. V. 564 f. Soph. Trach. 1238:
ἀνὴρ
ὅδ᾽,
ὡς
ἔοικεν,
οὐ
νεμεῖν
ἐμοὶ
φθίνοντι
μοῖραν.
ἢ
μὲν, Asia that stolz mit ihrem Aufzug (dem Joch um den Nacken); da- gegen Europa (Hellas) schlug um sich. Eur. fr. 818
Ν.:
εἰκὸς
σφα-
δάζειν
ἦν
ἦν
ἄν,
ὡς
νεόζυγα
πῶλον,
χα-
λινὸν
ἀρτίως
δεδεγμένον. –
ξυναρ-
πάζει
βία wie
βία
φέρειν von Pfer- den, welche durchgehen Soph. El. 725, Eur. Hipp. 1224.
ἄνευ
χαλι-
νῶν der Zügel ledig, sie abwerfend; Gegenteil 193. -
πίπτει vom Wagen.
σφέ nachhomerisch als Sing., Prom. 9. Sept. 469. 615. Eum. 610. vgl.
σφιν 759.
όπως temporal in der älteren Sprache, z. B. Hom. M 208:
Τρῶες
δ᾽
ἐρρίγησαν
ὅπως
ἴδον
αἰόλον
ὄφιν.
πέπλους in weite- ster Ausdehnung des Begriffs, wie 1060. vgl. 182,
ῥήγνυσιν, 125. Von Männern ebenso Herod. III 66. Curt. V 12, 12. Der Schmerz über sein Mifsgeschick steigert sich beim Anblick des Vaters, vgl. 163 f.
200-210.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-29
Bedeutungsvolles Erlebnis der Atossa nach dem Traume.
ἔψαυσα
πηγῆς nach dem schlimmen Traume, Ubertra- gung hellenischer Sitte, vgl. Ar. ran. 1338 ff. Eur. Hek. 72. u. a.
ξύν, Ag. 111. sacrifica manu arae adstiti.
βωμόν, poetische Konstruk- tion (vgl. 140 f.), wie Soph. fr. 594 N.:
προστῆναι
μέσην
τράπεζαν. Übrigens (
οἱ
Πέρσαι)
οὔτε
βωμοὺς
ποιεῦνται
οὔτε
πῦρ
ἀνακαίουσι
μέλ-
λοντες
θύειν,
οὐ
σπονδῇ,
χρέονται,
οὐκὶ
αὐλῷ,
οὐ
πέμμασι,
οὐκὶ
οὐλῇσι (Herod. 1 132). –
ἀποτρόποισι
δαί-
μοσιν,
οἷς
ἀποτροπιαζόμεσθα
τοὺς
ὀνείρους Schol., vor allem Helios (Soph.
Εl. 424
ἡλίῳ
δείκνυσι
τοὔναρ) oder Phöbus (206) nach hellenischer Vorstel Vorstellung. -
ὧν
τέλη
τάδε, denen diese Opfergaben angehören (zu- kommen). –
Φοίβου...
φόβῳ, An- klang wie Ag. 1080 ff. Cho. 911. Hom.
Χ 139:
κίρκος,
ἐλαφρότατος
πετεηνῶν. –
κάρα,
τοῦ
αἰετοῦ, vgl. 210. Hom.
η 525 ff.:
ἐπέπτατο ..
κίρκος,
᾿Απόλλωνος
ταχὺς
ἄγγελος·
ἐν
δὲ
πόδεσσιν
τίλλε
πέλειαν
ἔχων. Herod. III 76:
ἐφάνη (im Traum)
ἱρήκων
ἑπτὰ
ζεύγεα,
δύο
δύο
αἰγυπιῶν
ζεύγεα
διώκοντά
τε
καὶ
τίλλοντα
οντα
καὶ
ἀμύσσοντα.
οὐδὲν
ἄλλο
η
παρείχε, Kr. 62, 3. A. 7. Schol. A.:
ἀετὸν
τὸν
Ξέρξην
φησί,
διὰ
τὸ
βασιλικὸν
καὶ
γενναῖον,
ἱέρακα
δὲ
τὸ
τῶν
᾿Αθηναίων (
Ελλήνων)
στράτευμα,
διὰ
τὸ
πρὸς
τοὺς
Πέρ-
σας
ἐλάττονα
ἔχειν
κατὰ
πολὺ
τὴν
δύναμιν.
210-214.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-30
ἔμοιγε ...
ὑμῖν
δὲ, 168. Nach
κακῶς
δὲ
πράξας bricht Atossa, um der königlichen Würde nichts zu vergeben, den Gedanken an die schlimmen Folgen der Niederlage plötzlich ab und erwähnt das Tröstliche, das auch in diesem Falle noch bleibt. Vgl. Ag. 498
ἀλλ᾿
ἢ
τὸ
χαίρειν
μᾶλλον
ἐκβάξει
λέγων·
τὸν
ἀντίον
δὲ
τοῖσδ᾽
ἀποστέργω
λόγον. –
ὁμοίως,
ὥσπερ
καὶ
πρόσθεν. Lukian. merc, cond. 40:
τοῖς
γεγηρακόσιν
ἵπποις
ἐοικώς,
ων
οὐδὲ
τὸ
δέρμα
ὁμοίως
χρήσιμον. Archiloch. fr. 91:
οὐκέθ᾽
ὁμῶς
θάλ-
λεις
ἁπαλὸν
χρόα. Das Rat-
215-225.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-31
Antwort des Chor- führers (in feierlichen troch. Tetra- metern). Vgl. Soph. O. R. 89 f.:
οὔτε
θρασὺς
οὔτ᾽
οὖν
προδείσας
εἰμὶ
τῷ
γε
νῦν
λόγῳ. samste ist unter allen Umständen die Götter anzurufen.
μῆτερ, als Königin-Mutter (156), doch vgl. 664.
προστροπαῖς, supplicatione.
φλαῦρον, infaustum. Vgl. Soph. El. 646
εἰ
μὲν
πέφηνεν
ἐσθλά (nämlich
φάσματα
ὀνείρων),
δὸς
τελεσφόρα,
εἰ
δ᾽
ἐχθρά,
τοῖς
ἐχθροῦσιν
ἐμπαλιν
μέθες. - Eustath. Hom. Od.
κ 518:
οἰκεῖον
νεκροῖς
ἡ
χοή. –
γῇ vgl. 628 f. 640.
πρευμενῶς mit
αὐτοῦ (nicht
πέμπειν) zu verbinden (bitte freundlich) gestattet V. 224. Vgl. 609. –
τάδε, um folgendes, nämlich das
πέμπειν u. s. w. –
θυμόμαντις (vgl.
θυμόσοφος, Ar. nub. 877),
ἐκ
τοῦ
θυμοῦ
μαντευόμενος, Gegenteil
νοη
θεόμαντις.
παρήνεσα, zu Ar. nub. 174 u. Kr. 53, 6.
А. 3. -
τελεῖν intrs. Kr. II § 52, 2. A. 1. Unsere Traumdeutung geht dahin, es werde für dich alles gut sich er- füllen. Der Chorführer schliefst mit einem glückverheiſsenden Worte.
226-231.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-32
Es ist für mich ermutigend alsbald einer so wohl- wollenden Auslegung zu begegnen.
κριτής, 520. Cho. 37.
ἐκύρωσας, du hast diese glaubwürdige Aus- legung gegeben. Vgl. 521. -
θεοῖσι, 216-219;
τοῖς
τε
φίλοις 220 f.
εὖτε,
Κr. 69, 28. vgl. Sept. 338. Genauere Erkundigung nach Athen, das (wie dem Dichter so auch) Atossa (als das unmittelbare Ziel des Feldzugs) besonders wichtig ist. Die Frage der Atossa erinnert an die Frage, welche Dareios auf die Kunde von der Verbrennung der Stadt Sardes durch die Athener u. Ionier an seine Umgebung richtete,
οἵτινες
εἶεν
οἱ
Ἀθηναῖοι (Herod. V 105). Mit hoher Befriedigung mufste der athenische Zuschauer bei sich denken: „du wirst die un- beachtete Stadt näher kennen ler- nen".
232-238.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-33
πρὸς
ταῖς
δυσμαῖς
τῶν
φθινασμάτων
τοῦ
ἡλίου, fern im Westen, wo die Sonne ver- schwindet, vgl. 436. 543. Prom. 6:
ἀδαμαντίνων
δεσμῶν
ἐν
ἀρρήκτοις
πέδαις. Die bauschichte Ausdrucks- weise malt zugleich die groſse Ent- fernung und erinnert dadurch den Hörer, dafs er sich den Schauplatz der Handlung weit im Osten zu denken habe.
ἀλλὰ
μήν (226) halb Einwendung gegen die An- gabe des Chors, halb Verwunde- rung darüber, daſs dennoch Xerxes u. s. w. Aber er hat es trotzdem gethan, weil Athen der Schlüssel zu ganz Hellas ist.
γένοιτ᾽
ἄν,
εἰ
᾿Αθήνας
εἶλε. –
ἔρξας...
κακά steht als nähere Bestimmung zu
τοιοῦτος (s. v. a. „um die Beschaffenheit des Heeres zu beurteilen, braucht man nur zu wissen, dafs es" u.s. w.). Vgl. Kr. 57, 10. A. 1 (letztes Bei- spiel). –
Μήδους ungenau st.
Πέρ-
σας, 791 und sonst. Erinnerung an Marathon.
ἄλλο, sc.
πάρεστιν
αὐτοῖς. Vgl. Herodot VII 9:
Ἕλ-
ληνας
οὐ
τιμωρησόμεθα;
τί
δείσαν-
τες;
κοίην
πλήθεος
συστροφήν·
κοίὴν
δὲ
χρημάτων
δύναμιν;
238.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-34
Hinweisung auf die Silber- bergwerke von Laurion, Böckh Staatsh. d. Ath. S. 420 ff.
239-248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-35
γάρ, Erklärung zu 236.
τοξουλκὸς
αἰχμή, bogen- spannende (55) Spitze = Pfeil.
δάοις, hostibus. Speere für den Nah- kampf und Schilde, vgl. 84 f. 147.
ποιμάνωρ 75. —
ουν, wenn sie kein Oberhaupt haben. Herod. VII 103
κῶς
ἂν
δυναίατο
ἐόντες
γε
ἐλεύθεροι
πάντες
ὁμοίως
καὶ
μὴ
ὑπ᾽
ἑνὸς
ἀρχόμενοι
στρατῷ
τοσῷδε
ἀντιστῆναι; Auf diese Frage des Xerxes antwortet Demaratos:
ἐλεύ-
θεροι
ἐόντες
οὐ
πάντα
ἐλεύθεροί
εἰσι·
ἔπεστι
γάρ
σφι
δεσπότης
νό-
μος,
τὸν
ὑποδειμαίνουσι
πολλῷ
ἔτι
μᾶλλον
ἢ
οἱ
σοὶ
σέ.
ἐπήλυδας wie Sept. 34; anders Suppl. 195. 401. 611.
κιόντων 8. v.
α.
ἐλθόντων, von
κιών (Part. Aor.).
Ζυ
τοῖς
τεκοῦσι (
τῶν)
κιόντων vgl. Kr. 47. 10.
Α. 1. –
δοκεῖν, Kr. 55, 1. A. 3,
τάχ᾿
εἴσῃ Ag. 489. Soph. O. R. 84. - Der Bote kommt von der linken Seite (vom Standpunkt des Publi- kums). Dieses Mannes Lauf giebt sich als ein persischer kund für das Erkennen, man sieht es dem, Manne an, daſs er ein persischer Läufer ist.
πρέπει Suppl. 721:
πρέπουσιν
ἄνδρες
νήϊοι
ἰδεῖν. Soph.
ΕΙ. 664:
πρέπει
ὡς
τύραννος
εἶσο-
ρᾶν. Eur. Suppl. 1066:
πρέπεις
ὁρᾶν.
249-255.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-36
Summarischer Be- richt, zuerst lyrisch (wie Ag. 503 ff.). Hesych. ·
ταῦς·
μέγας. –
πλούτου
λιμὴν (nachgeahmt von Eur. Or. 1077
καὶ
δῶμα
πατρὸς
καὶ
μέγας
πλούτου
λιμήν), von allen Seiten ist der Reichtum in die Stadt (Susa) eingelaufen und hat in ihr Anker geworfen. - Zu 251 (vgl. 352 und zu 465) s. Westphal II S. 482. Zu 253 vgl. Soph. Ant. 277:
στέργει
γὰρ
οὐδεὶς
ἄγγελον
κακῶν
ἐπῶν.
Πέρσαι, 171. Der Bote erblickt zuerst nur den Chor; Atossa bleibt nach der altertümlichen Ökonomie aus dem Spiele, solange der Bote und der Chor mit einander reden.
βαρβάρων 187.
256-289.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-37
Kommos, drei Stro- phenpaare des Chors, unterbrochen je durch zwei Trimeter des Boten.
256-261.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-38
Der Anfang besteht aus lauter (elf) Kürzen, entsprechend dem wimmernden Charakter des Lieds; die zwei ersten Kürzen (in der Gegenstrophe vertreten durch eine Länge) bilden den Auftakt (Anakrusis), die neun andern eine trochäische Tripodie; vgl. Westphal II S. 863.
ἄνιος (1055. 1061) 8.
ν.
α.
ἀνιηρός. -
νεόκοτος (Sept. 803) s. v.
α.
νέος. Der zweite Vers ist kretisch-logaödisch, mit einsilbiger Anakrusis.
διαίνεσθε (1047. 1064) benetzet euch (mit Thränen).
ὡς, ja thut es nur, dennu, s. w.
διαπεπρ. 517.
καὐτὸς
δὲ und auch ich, 153.
νόστιμον
φάος wie Homer
νόστιμον
ἦμαρ.