Apollonius Dyscolus De adverbiis 79

ed. Richard Schneider

De adverbiis. Apollonius Dyscolus. ed. Richard Schneider. United States. 2016.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ ἐπιρρημάτων (Greek) (Apollonius Dyscolus. Apollonii Dyscoli Quae supersunt. Vol. 1.1. (Grammatici Graeci, Volume 2.1). Schneider, Richard; Uhlig, Gustav, editors. Leipzig: Teubner, 1878.)

Notes on the current edition

Περὶ ἐπιρρημάτων

1. ARGVM. 4 ln tonosi haec adverbia sequntur genetivum pluralis eorum nominum, unde derivantur. —10 Quae lex confirmatur et doricis formis, — 18 eo, quod adverbia aut admittunt aut non admittunt eas mutationes, quae in ge. netivis pluralis aut fiunt aut non fiunt —25 Παγκάλωϲ ἀϲαφῶϲ recte cum παγκάλων ἀϲαφῶν accentu congruunt —30 ltaque ὥϲ, cui genetivus pluralis, ad quem dingatur, praesto non est, nihil impedit ne acutum habeant.
2. DISC SCRIPT 4. Ἔκκειται] fol. 135 r. | 5 το in voce τουτο supra Lin. Α 11 — 12. τὸ ἀλλῶϲ] Si et Koenii apographum et meum. Sed Bantus codicem habere dicit την αλλωϲ, indeque efficit legendum esse τηναλλῶϲ b in var lect Est το αλλωϲ et in Α et in L. ex quo sua sumpsit Κoen | 17. κατὰ b, και Α 20. 21. signum interrogationis, quod post ἀτρεκέωϲ posuerat b, post ἀτρεκέων pro puncto posuit RSehneider | 21. ἡ add. b
3. ARGVM. 4 Ei ut respondeat, τώϲ postea factum est. —2 Derivatur igitur ὥϲ α. uominatvo singularis ὅϲ vocis. quae pronominulis est idemque valet quod οὺτοϲ· — 18 ab hoc, quod ost οὐτοϲ, derivatur οὕτωϲ. —22 Ne hoc quidem mirum est, ὡϲ οὔτωϲ a nominativis , cetera in ως adverbia a genetivis derivari.
4. TESTIM. 8 Et. M. 643, 34 tex Epim. Cr. 307, 4) εἰπεἴν καὶ τὸκ τεχκικον· ‘τὸ δὲ ὥ όξύνεται, ἐκ ὶ ἀπὸ κοῦ ὅς γέγονε , καὶ τὰ ἅμοια ibid. 820, 51 ὅν δὲ τρόπον τὸ ὅς ἐκταθὲν έγένετα ὡς (scr. ὥς) καὶ τὸ οὑτος Οὕτως. Οὕτω καὶ τὸ ὅδε ωδε. —18 Cf Et. Gud. 443.21. — 21 Cf. Apoll. deprcn.p.48,28.synt 156,22b.
5. DISCR. SCRIPT. 2. προεκκειμένη, ut est 170, 26, pro παρεκκειμένη scripsit GDronke, παρακειμένη GDIig | 3 υπολάβῃ Α |δλογον b, αναλογον Α | 4. ‘F χρῆν’ b in var. lect. | 5. τῶι Α | οὐ γὰρ] fol. 135 v | ἔχεται pro ἔχει conicit RSehneider | 6. ὡϲ add. b | 7. τηνίκα b, πηνικα Α | τωι Α η add. b | 12. ‘F. τὸ ὅϲ ⟨τὸ⟩ ϲημαῖνον b in var lect. | 21. ὧ τε RSehneider, ὥτε b HLahrens ὧτϛ ThBergk, οτε Α | χερνᾶτιϲ b, χερνατηϲ Α |22. φήϲει b, φηϲι Α τοῦτό γε GFSchoemann , τοῦ γε Ab | 22 — 23. ϲημειωϲεται Α | 25. παρεκδραμηκοταΑ 26, ποιμαινικον Α