Ὡϲ μὲν οὑν καὶ ὲπὶ τρίτων πολλάκιϲ παραλαμβάνονται ἀντ’ ὀνόματοϲ,
1
ἐδείχθη. Ἴϲωϲ τιϲ ὡϲ μαχόμενα ταῦτα παραλήψεται
δεῦρ’ ἵτω ἐκ πάντων πρόμοϲ ἔμμεναι Ἔκτορι δίῳ (H 75),
καὶ τὸ
οὐκ ἄν μ’ ἐρύϲαιτ’ ἐξ οὐρανόθεν πεδίον δέ
ζῆν’ ὕπατον μήϲτωρα ( Θ 21)
ἰδοὺ γὰρ ὑπὲρ ἑαυτῶν λέγοντεϲ ὀνόματι προϲχρῶνται, τοῦ λέγεϲθαι ἢ ὑπάρχειν μὴ ϲυντεταγμένων. Ἀλλ’ οὐ τὰ ἐν ϲχήματι λαμβανόμενα, καὶ
2
ταῦτα ὀλιγάκιϲ, κανὼν τῶν πλείϲτων. ἄλλωϲ τε ἔμφαϲιν ὑπεροχῆϲ τὰ τοιαῦτα ϲημαίνει. καὶ τὸ ἐπὶ Γύκλωποϲ δὲ λεγόμενον ἐπὶ τρίτου ἂν ἠκούετο,
Οὐτιν ἐγὼ πύματον ἔδομαι (I 369),
3
4
εἰ μὴ ἀνθυπαλλαγῇ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ εἰϲ δεύτερον αὐτὸ ἐπέϲτρεψε,
τὸ δέ τοι ξεινήιον ἔϲται (ι 370).
ὅμοιον γὰρ καὶ τὸ ἐπὶ Τηλεμάχου,
ὦ γέρον, οὐχ ἑκὰϲ οὺτοϲ ἀνήρ,
ὃϲ λαὸν ἤγειρα (β 40. 41)
πάλιν γὰρ πρώτου διὰ τὸ ἤγειρα. οὐκ ἄλογον δὲ τὸ τὴν τῶν ὀνο
5
μάτων ἐκφορὰν ἐν τρίτοιϲ νοεῖϲθαι, ἐπεὶ αἱ ἴδιαι θέϲειϲ τῶν ὀνομάτων οὐ τὸν πρόϲ τινα λόγον ἔχουϲιν, ἀλλὰ τὸν περί τινοϲ.