Apollonius Dyscolus De pronominibus 30

1. B

2. C

3. ARGVM. 4 Causam cur singulae singulorum personalium personae pumeri casus a diversis radicibus deriventur, hanc esse statuunt, quod, quaecnque vocabula. una terminatione tria genera indicent, per casus numerosque non fleutantur. — 18 Fallntur qui aequal bilitatem aliquam in personalibus invenisse sibi videntur nam sola notione movemur ut ἐμοῦ genitivum ease dicamus ἐγώ pronominis.

4. DISCR. SCRIPT. 1. τε et καὶ ταῖϲ πτιύϲεϲιν eicit RSchneider, [καὶ ταῖϲ πτώϲεϲιν] inserta esse, postquum γε in τε corruptum sit, censet GUhlig 2– 3. προϲώπου b, προϲωπον Α |5 τεκμηρονται Α, τεκμηριοῦνται b Ὁuod posuimun, etiam infra in cod. legitur 111 B 10’ id. in var.lect. 7. τῶν τριῶν b, τριων Α | τέϲϲαρα b, τεϲϲερα Α | 9. ηλογηθη Α, punctis indicatur dubitari de scriptura | 10. φιλατρω κλιθεν Α, φιλάτρω b |13. ειϲιν Α | 15.ϲεϲιγῆϲθαι b, ϲεϲηγηϲθαι Α —18. ἐμέο b, εμε in fine, ο in initio versus Α, non ut b in var. lect. enotavit ἐμὲ ὁ |19. ante καθὸ inseri iubet JGuttentag ⟨καὶ κατὰ (vel διὰ) τοῦτο αἰ πρωτότυποι ἀκόλουθοι ⟩, aut ⟨κατὰ τοῦτο τὰϲ πρωτοτύπουϲ ἀκολούθουϲ εἰναι⟩ ιϲοϲυλλαβουϲιν Α |22 τέ δἂν φἡϲαιεν b , φηϲαιεν Α 23. in υμεων υ ex η factum in Α |25. φύϲιϲ in κλίϲιϲ mutat GUhlig pro ποιε ϲύγχυϲιν scribendum esse ποθεῖ ϲυζυγίαν conicit BSchneider | 27. ϲημαινομένου] fol. 149r.