Apollonius Dyscolus De pronominibus 240

ed. Richard Schneider

Table of Contents

Search the Perseus Catalog for:

← Previous

De pronominibus. Apollonius Dyscolus. ed. Richard Schneider. United States. 2016.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Περὶ ἀντωνυμίας (Greek) (Apollonius Dyscolus. Apollonii Dyscoli Quae supersunt. Vol. 1.1. (Grammatici Graeci, Volume 2.1). Schneider, Richard; Uhlig, Gustav, editors. Leipzig: Teubner, 1878.)

Notes on the current edition

Περὶ ἀντωνυμίας

1. 148 A
2. Argvm. 1 Αὐτόϲ et praeponitur et postponitur sed nomen ἐπιταγματικόν ei a postponendo inditum est; qua in re eius appellatio convenit cum ἐπίρρημα nomine.]
3. Testim. 1 Prisc. XII 6 p. 580, 13 Hertz hoc pronomen ἐπιαγματικόν hoc est impositivum vel subiunctivum, vocant Graeci, quod vel subiungit vel subiungitur alteri pronomini. Schol. Dion. Thr. BA p. 934, 20 εἰ δὲ καὶ παοτάττεται καὶ ὑποτάσσεται, πῶς ἀπὰ μιᾶς σθμτάκεως μόνον ὡνομάσθη; Φαμὲν οὖν ὡς ἧ ἐπί πρόθεσις δύο συντάξεών ἐστι σημαντική. καὶ προηγουμένου γὰρ τοῦ ῥήματος τοῦτο δυνάμεθα καλεὶν ἐπίρρημα, τὸ ἐπὶ τῷ ῥήματι λεγόμενον, ἀντὶ τοῦ μετὰ τὸ ῥῆμα, ὥς φαμεν ὅδε ἐπὶ τῷδε ἦλθεν ἀντὶ τοῦ μετὰ τόνδε· καὶ πάλιν ὁμοίως προηγούμενον τοῦ ῥήματος ἐπίρρημα τὸ αὑτὸ καλοῦμεν, οἷον ἐφ’ ᾧ ῥῆμά τι τίθεται, ἀντὶ τοῦ μεθ᾿ ὅ.
4. Discr. script. 1. inscriptio περι τηϲ αυτοϲ maiusc. A | 5. ὑποτάξεωϲ b, προταξεωϲ A, RSkrzeczka dubitat utrum h. l. ὑποτάξεωϲ sit scribendum, ut 116,7 10 vera putetur codicis scriptura, an h l. codicis lectio servanda, ut 116, 7 προτάξεωϲ pro ὑποταγῆϲ et 116, 10 ὑποτάϲϲηται pro προτάϲϲηται ponatur | 11. τάϲϲεται ἄλλη] fol. 194 v. ultimum totius codicis | ⟨ἀντωνυμία⟩ KLehrs | 11—12. εϲτιν in τουτεϲτιν nunc fere evan. | 12. με⟨θ᾿ἥν⟩ RSchneider | πρα. b, sed de α littera non constat | ατι b, videtur ατιθετα esse in A | νδ . . . b, videtur νδευτερ scriptum esse in A | 13. τάϲϲεϲθαι αὐτὴν δευτέραν arcessivit RSchneider ex L., qui haec habet: ‘οἰον ει εφ η ταϲϲεται αλλη Restant quattuor lineae quarum nihil legi potuit praeterquam in fine ταϲϲεϲθαι αυτην δευτεραν’, . . . ϲϲεϲθαι . . ην δ . . αν b, εθεϲθαι αυτην δευτεραν enotavit JGuttentag, sed de eis litteris, quibus puncta subscripsit, ei non constabat.]