Apollonius Dyscolus De pronominibus 191

1. 121 Α

2. ARGVM. 1 Ceterum ὑμεῖϲ ἡμεῖϲ genuinas formas esse, ea ex re apparet, quod i iis subtrahitur: ex ὑμεῖϲ oritur ὑμέϲ Ex ὑμεῖϲ autem ὑμέεϲ. quae forma iam supra explosa est, nasci non potest — 5 Neque quidquam comprobatur aliarum in ειϲ vocum analgia eam enim non sequuntur pronomina. — 10 Neque nominativi ἡμεῖϲ ὑμεῖϲ terminatio duabus vocalibus constat (sed una diphthongo), neque dativi fini ε adicienda est, ut sit ἡμεῖν. — 19 Nominativus pluralis tertiae personae ϲφεῖϲ cum etiam doricus et acolicus sit , nominativorum primae secundaeque analogium non sequitur sed idem de ἕ ἐμεί τεί dici potant. — 23 Genetivi pluralis primao forma ἡμέων ionica videtur illa quidem analogiam vocum earum sequi, quarum nominativi pluralis in ειϲ exeunt, sed videtur tuntum, nam aliis rebus ab his diversa est ltaque diaeresi ab ἡμῶν vulgari descendere putanda est.

3. DISCR. SCRIPT. 1. διὰ τοῦ ει b, δια του ε Α, ael ex ε factum est ει ab An | 2. διὰ τοῦ ε RSchneider, διὰ τοῦ ι Ab | 4. πᾶϲαί b, παϲα Α l φαϲιν Α 11 ἢ νέκυϲ b, οἱ νεκυϲ Α | 12 ιωϲιν Α 13. φαϲιν Α | 15 τυγχαννει Α | 16. διαλέκτων ἐκφορῶ ] fol. 187 r. | καὶ post παραδωϲει add. b ἁμίν HLAhrens, ἁμὶν | 18. εχοντοϲτοϲ Α | 19. inscriptio περι τηϲ ϲφειϲ maiusc. Α | ούτε παρ’ Αίολεῦϲιν add. b | ακολουθειαν Α | 20. εϲχεν Α | 21. ἐμεί καὶ τεἱ HLAbrens, ἐμεῖ καὶ τεῖ b | δωριευϲιν Α | 23. inscriptio περι τηϲ ημέων maiusc. Α | 21, τουτον bis scriptum in A

4. Β