Ἡ ἐμοῦϲ κοινὴ οὖϲα Ϲυρακουϲίων καὶ Βοιωτῶν, καθὸ καὶ Κόριννα
1
(fr. 37 Bergk3) καὶ Ἐπίχαρμοϲ ἐχρήϲαντο, πρὸϲ ἐνίων ἐδόκει
μᾶλλον κατωρθῶϲθαι τῆϲ δίχα τοῦ ϲ προφερομένηϲ, εἴγε τὰ εἰϲ ω λήγοντα εἰϲ ουϲ κατὰ γενικὴν λήγει. Πρῶτον μὲν οὐ παρὰ Δωριεῦϲιν· ἔπειτα τὸ ϲύμφωνον αὐτοὺϲ ἔλαθε ποῦ γὰρ τῆϲ εὐθείαϲ τὸ γ; πῶϲ δὲ καὶ τὸ
δεύτερον εἰϲ ουϲ λήγει; τεοῦϲ γάρ, τῆϲ εὐθείαϲ εἰϲ υ ληγούϲηϲ. Ἔτι καὶ ἐμέοϲ οἱ αὐτοὶ Δωριεῖϲ, καὶ ἐν ϲυναλοιφῇ ἐμεῦϲ αἱ χρήϲειϲ παρ᾿ Ἐπιχάρμῳ. ἡ μέντοι ἐμίο καὶ ἐμίω καὶ ἔτι ϲὺν τῷ ϲ ἐμίωϲ καὶ 2 ἐμῶϲ διϲυλλάβωϲ, παρὰ Ῥίνθωνι.
δεύτερον εἰϲ ουϲ λήγει; τεοῦϲ γάρ, τῆϲ εὐθείαϲ εἰϲ υ ληγούϲηϲ. Ἔτι καὶ ἐμέοϲ οἱ αὐτοὶ Δωριεῖϲ, καὶ ἐν ϲυναλοιφῇ ἐμεῦϲ αἱ χρήϲειϲ παρ᾿ Ἐπιχάρμῳ. ἡ μέντοι ἐμίο καὶ ἐμίω καὶ ἔτι ϲὺν τῷ ϲ ἐμίωϲ καὶ 2 ἐμῶϲ διϲυλλάβωϲ, παρὰ Ῥίνθωνι.
Ἰτέον ἐπὶ τὰϲ κατὰ τὸ δεύτερον.
De pronominibus. Apollonius Dyscolus. ed. Richard Schneider. United States. 2016.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.