Plato, Crito, Farnoosh Shamsian (Translator), 47a

Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

[47a] زیرا تو، در حد و حدود انسانی، از مردن مقرر فردا به دور هستی و این تیره‌بختی پیش‌آمده تو را به بیراهه نکشاند.

حال بیازما، که [چنین] سخن گفتن به نظر تو کافی نمی‌رسد، که نه همه‌ی نظرات آدمیان را گرامی داشتن می‌باید، بلکه برخی را [باید] و برخی را نه، و نه از همگان، بلکه از برخی، و از برخی نه؟

چه می‌گویی؟

این‌ها نیک گفته نشده است؟

کریتون: نیک [است].

سقراط: بنابراین [بایستی] آن سودمند‌ها را گرامی داشتن، اما آن بی‌فایده‌ها را نه؟

کریتون: آری.

سقراط: و نه اینکه سودمند‌ها از آنِ دانایان [است] و بی‌فایده‌ها از آنِ نادانان؟

کریتون: چگونه [چنین] نباشد؟

سقراط: حال دریاب، دیگر درباره‌ی این‌ها چه گفته می‌شد؟

Crito. Plato. Farnoosh Shamsian (Translator). Medford, MA. 2026.

Current edition Experimental

Crito: Persian literal translation (Persian) (Literal Persian translation by Farnoosh Shamsian, sentence-aligned with the Greek text.)

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (2)

Κρίτων Perseus (Platonis Opera, Tomus I: Tetralogia I-II. Burnet, John, 1863-1928, editor. Oxford: Clarendon Press, 1905.) — 47 focus

[47]

ΣΩ.

—σὺ γάρ, ὅσα γε τἀνθρώπεια, ἐκτὸς εἶ τοῦ μέλλειν ἀποθνῄσκειν 47a αὔριον, καὶ οὐκ ἂν σὲ παρακρούοι ἡ παροῦσα συμφορά· σκόπει δή—οὐχ ἱκανῶς δοκεῖ σοι λέγεσθαι ὅτι οὐ πάσας χρὴ τὰς δόξας τῶν ἀνθρώπων τιμᾶν ἀλλὰ τὰς μέν, τὰς δʼ οὔ, οὐδὲ πάντων ἀλλὰ τῶν μέν, τῶν δʼ οὔ; τί φῄς; ταῦτα οὐχὶ καλῶς λέγεται;

ΚΡ.

καλῶς.

ΣΩ.

οὐκοῦν τὰς μὲν χρηστὰς τιμᾶν, τὰς δὲ πονηρὰς μή;

ΚΡ.

ναί.

ΣΩ.

χρησταὶ δὲ οὐχ αἱ τῶν φρονίμων, πονηραὶ δὲ αἱ τῶν ἀφρόνων;

ΚΡ.

πῶς δʼ οὔ;

ΣΩ.

φέρε δή, πῶς αὖ τὰ τοιαῦτα ἐλέγετο; γυμναζόμενος 47b ἀνὴρ καὶ τοῦτο πράττων πότερον παντὸς ἀνδρὸς ἐπαίνῳ καὶ ψόγῳ καὶ δόξῃ τὸν νοῦν προσέχει, ἢ ἑνὸς μόνου ἐκείνου ὃς ἂν τυγχάνῃ ἰατρὸς ἢ παιδοτρίβης ὤν;

ΚΡ.

ἑνὸς μόνου.

ΣΩ.

οὐκοῦν φοβεῖσθαι χρὴ τοὺς ψόγους καὶ ἀσπάζεσθαι τοὺς ἐπαίνους τοὺς τοῦ ἑνὸς ἐκείνου ἀλλὰ μὴ τοὺς τῶν πολλῶν.

ΚΡ.

δῆλα δή.

ΣΩ.

ταύτῃ ἄρα αὐτῷ πρακτέον καὶ γυμναστέον καὶ ἐδεστέον γε καὶ ποτέον, ᾗ ἂν τῷ ἑνὶ δοκῇ, τῷ ἐπιστάτῃ καὶ ἐπαΐοντι, μᾶλλον ἢ ᾗ σύμπασι τοῖς ἄλλοις.

ΚΡ.

ἔστι ταῦτα.

47c

ΣΩ.

εἶεν. ἀπειθήσας δὲ τῷ ἑνὶ καὶ ἀτιμάσας αὐτοῦ τὴν δόξαν καὶ τοὺς ἐπαίνους, τιμήσας δὲ τοὺς τῶν πολλῶν λόγους καὶ μηδὲν ἐπαϊόντων, ἆρα οὐδὲν κακὸν πείσεται;

ΚΡ.

πῶς γὰρ οὔ;

ΣΩ.

τί δʼ ἔστι τὸ κακὸν τοῦτο, καὶ ποῖ τείνει, καὶ εἰς τί τῶν τοῦ ἀπειθοῦντος;

ΚΡ.

δῆλον ὅτι εἰς τὸ σῶμα· τοῦτο γὰρ διόλλυσι.

ΣΩ.

καλῶς λέγεις. οὐκοῦν καὶ τἆλλα, ὦ Κρίτων, οὕτως, ἵνα μὴ πάντα διΐωμεν, καὶ δὴ καὶ περὶ τῶν δικαίων καὶ ἀδίκων καὶ αἰσχρῶν καὶ καλῶν καὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν, περὶ ὧν νῦν ἡ βουλὴ ἡμῖν ἐστιν, πότερον τῇ τῶν πολλῶν δόξῃ 47d δεῖ ἡμᾶς ἕπεσθαι καὶ φοβεῖσθαι αὐτὴν ἢ τῇ τοῦ ἑνός, εἴ τίς ἐστιν ἐπαΐων, ὃν δεῖ καὶ αἰσχύνεσθαι καὶ φοβεῖσθαι μᾶλλον ἢ σύμπαντας τοὺς ἄλλους; ᾧ εἰ μὴ ἀκολουθήσομεν, διαφθεροῦμεν ἐκεῖνο καὶ λωβησόμεθα, ὃ τῷ μὲν δικαίῳ βέλτιον ἐγίγνετο τῷ δὲ ἀδίκῳ ἀπώλλυτο. ἢ οὐδέν ἐστι τοῦτο;

ΚΡ.

οἶμαι ἔγωγε, ὦ Σώκρατες.

ΣΩ.

φέρε δή, ἐὰν τὸ ὑπὸ τοῦ ὑγιεινοῦ μὲν βέλτιον γιγνόμενον, ὑπὸ τοῦ νοσώδους δὲ διαφθειρόμενον διολέσωμεν πειθόμενοι μὴ τῇ τῶν ἐπαϊόντων δόξῃ, ἆρα βιωτὸν ἡμῖν ἐστιν 47e διεφθαρμένου αὐτοῦ; ἔστι δέ που τοῦτο σῶμα· ἢ οὐχί;

ΚΡ.

ναί.

ΣΩ.

ἆρʼ οὖν βιωτὸν ἡμῖν ἐστιν μετὰ μοχθηροῦ καὶ διεφθαρμένου σώματος;

ΚΡ.

οὐδαμῶς.

ΣΩ.

ἀλλὰ μετʼ ἐκείνου ἄρʼ ἡμῖν βιωτὸν διεφθαρμένου, ᾧ τὸ ἄδικον μὲν λωβᾶται, τὸ δὲ δίκαιον ὀνίνησιν; ἢ φαυλότερον ἡγούμεθα εἶναι τοῦ σώματος ἐκεῖνο, ὅτι ποτʼ ἐστὶ τῶν 48a ἡμετέρων, περὶ ὃ ἥ τε ἀδικία καὶ ἡ δικαιοσύνη ἐστίν;

Crito: sentence-aligned Greek text Experimental (John Burnet's Greek text, sentence-segmented and aligned to the Persian translations by Farnoosh Shamsian.) — 47a focus

[47a] σὺ γάρ, ὅσα γε τἀνθρώπεια, ἐκτὸς εἶ τοῦ μέλλειν ἀποθνῄσκειν αὔριον, καὶ οὐκ ἂν σὲ παρακρούοι ἡ παροῦσα συμφορά:

σκόπει δή — οὐχ ἱκανῶς δοκεῖ σοι λέγεσθαι ὅτι οὐ πάσας χρὴ τὰς δόξας τῶν ἀνθρώπων τιμᾶν ἀλλὰ τὰς μέν, τὰς δ᾽ οὔ, οὐδὲ πάντων ἀλλὰ τῶν μέν, τῶν δ᾽ οὔ;

τί φῄς;

ταῦτα οὐχὶ καλῶς λέγεται;

Κρίτων. καλῶς.

Σωκράτης. οὐκοῦν τὰς μὲν χρηστὰς τιμᾶν, τὰς δὲ πονηρὰς μή;

Κρίτων. ναί.

Σωκράτης. χρησταὶ δὲ οὐχ αἱ τῶν φρονίμων, πονηραὶ δὲ αἱ τῶν ἀφρόνων;

Κρίτων. πῶς δ᾽ οὔ;

Σωκράτης. φέρε δή, πῶς αὖ τὰ τοιαῦτα ἐλέγετο;

[47b] γυμναζόμενος ἀνὴρ καὶ τοῦτο πράττων πότερον παντὸς ἀνδρὸς ἐπαίνῳ καὶ ψόγῳ καὶ δόξῃ τὸν νοῦν προσέχει, ἢ ἑνὸς μόνου ἐκείνου ὃς ἂν τυγχάνῃ ἰατρὸς ἢ παιδοτρίβης ὤν;

Κρίτων. ἑνὸς μόνου.

Σωκράτης. οὐκοῦν φοβεῖσθαι χρὴ τοὺς ψόγους καὶ ἀσπάζεσθαι τοὺς ἐπαίνους τοὺς τοῦ ἑνὸς ἐκείνου ἀλλὰ μὴ τοὺς τῶν πολλῶν.

Κρίτων. δῆλα δή.

Σωκράτης. ταύτῃ ἄρα αὐτῷ πρακτέον καὶ γυμναστέον καὶ ἐδεστέον γε καὶ ποτέον, ᾗ ἂν τῷ ἑνὶ δοκῇ, τῷ ἐπιστάτῃ καὶ ἐπαΐοντι, μᾶλλον ἢ ᾗ σύμπασι τοῖς ἄλλοις.

Κρίτων. ἔστι ταῦτα.

[47c] Σωκράτης. εἶεν.

ἀπειθήσας δὲ τῷ ἑνὶ καὶ ἀτιμάσας αὐτοῦ τὴν δόξαν καὶ τοὺς ἐπαίνους, τιμήσας δὲ τοὺς τῶν πολλῶν λόγους καὶ μηδὲν ἐπαϊόντων, ἆρα οὐδὲν κακὸν πείσεται;

Κρίτων. πῶς γὰρ οὔ;

Σωκράτης. τί δ᾽ ἔστι τὸ κακὸν τοῦτο, καὶ ποῖ τείνει, καὶ εἰς τί τῶν τοῦ ἀπειθοῦντος;

Κρίτων. δῆλον ὅτι εἰς τὸ σῶμα:

τοῦτο γὰρ διόλλυσι.

Σωκράτης. καλῶς λέγεις.

[47d] οὐκοῦν καὶ τἆλλα, ὦ Κρίτων, οὕτως, ἵνα μὴ πάντα διΐωμεν, καὶ δὴ καὶ περὶ τῶν δικαίων καὶ ἀδίκων καὶ αἰσχρῶν καὶ καλῶν καὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν, περὶ ὧν νῦν ἡ βουλὴ ἡμῖν ἐστιν, πότερον τῇ τῶν πολλῶν δόξῃ δεῖ ἡμᾶς ἕπεσθαι καὶ φοβεῖσθαι αὐτὴν ἢ τῇ τοῦ ἑνός, εἴ τίς ἐστιν ἐπαΐων, ὃν δεῖ καὶ αἰσχύνεσθαι καὶ φοβεῖσθαι μᾶλλον ἢ σύμπαντας τοὺς ἄλλους;

ᾧ εἰ μὴ ἀκολουθήσομεν, διαφθεροῦμεν ἐκεῖνο καὶ λωβησόμεθα, ὃ τῷ μὲν δικαίῳ βέλτιον ἐγίγνετο τῷ δὲ ἀδίκῳ ἀπώλλυτο.

ἢ οὐδέν ἐστι τοῦτο;

Κρίτων. οἶμαι ἔγωγε, ὦ Σώκρατες.

[47e] Σωκράτης. φέρε δή, ἐὰν τὸ ὑπὸ τοῦ ὑγιεινοῦ μὲν βέλτιον γιγνόμενον, ὑπὸ τοῦ νοσώδους δὲ διαφθειρόμενον διολέσωμεν πειθόμενοι μὴ τῇ τῶν ἐπαϊόντων δόξῃ, ἆρα βιωτὸν ἡμῖν ἐστιν διεφθαρμένου αὐτοῦ;

ἔστι δέ που τοῦτο σῶμα:

ἢ οὐχί;

Κρίτων. ναί.

Σωκράτης. ἆρ᾽ οὖν βιωτὸν ἡμῖν ἐστιν μετὰ μοχθηροῦ καὶ διεφθαρμένου σώματος;

Κρίτων. οὐδαμῶς.

Σωκράτης. ἀλλὰ μετ᾽ ἐκείνου ἄρ᾽ ἡμῖν βιωτὸν διεφθαρμένου, ᾧ τὸ ἄδικον μὲν λωβᾶται, τὸ δὲ δίκαιον ὀνίνησιν;

Translations (3)

Crito Perseus (Plato in Twelve Volumes, Vol. 1. Fowler, Harold North, translator. Lamb, W.R.M, editor. Cambridge, MA: Harvard University Press; London: William Heinemann Ltd. 1914.) — 47 focus

[47]

Socrates.

For you, humanly speaking, 47a are not involved in the necessity of dying tomorrow, and therefore present conditions would not lead your judgment astray. Now say, do you not think we were correct in saying that we ought not to esteem all the opinions of men, but some and not others, and not those of all men, but only of some? What do you think? Is not this true?

Crito.

It is.

Socrates.

Then we ought to esteem the good opinions and not the bad ones?

Crito.

Yes.

Socrates.

And the good ones are those of the wise and the bad ones those of the foolish?

Crito.

Of course.

Socrates.

Come then, what used we to say about this? 47b If a man is an athlete and makes that his business, does he pay attention to every man’s praise and blame and opinion or to those of one man only who is a physician or a trainer?

Crito.

To those of one man only.

Socrates.

Then he ought to fear the blame and welcome the praise of that one man and not of the multitude.

Crito.

Obviously.

Socrates.

And he must act and exercise and eat and drink as the one man who is his director and who knows the business thinks best rather than as all the others think.

Crito.

That is true. 47c

Socrates.

Well then; if he disobeys the one man and disregards his opinion and his praise, but regards words of the many who have no special knowledge, will he not come to harm?

Crito.

Of course he will.

Socrates.

And what is this harm? In what direction and upon what part of the one who disobeys does it act?

Crito.

Evidently upon his body; for that is what it ruins.

Socrates.

Right. Then in other matters, not to enumerate them all, in questions of right and wrong and disgraceful and noble and good and bad, which we are now considering, ought we to follow and fear 47d the opinion of the many or that of the one, if there is anyone who knows about them, whom we ought to revere and fear more than all the others? And if we do not follow him, we shall injure and cripple that which we used to say is benefited by the right and is ruined by the wrong. Or is there nothing in this?

Crito.

I think it is true, Socrates.

Socrates.

Well then, if through yielding to the opinion of the ignorant we ruin that which is benefited by health and injured by disease, 47e is life worth living for us when that is ruined? And that is the body, is it not?

Crito.

Yes.

Socrates.

Then is life worth living when the body is worthless and ruined?

Crito.

Certainly not.

Socrates.

But is it worth living when that is ruined which is injured by the wrong and improved by the right? Or do we think that part of us, whatever it is, which is concerned with right and wrong, 48a is less important than the body?

Crito: Persian primary translation Experimental (Primary Persian translation by Farnoosh Shamsian, sentence-aligned with the Greek text.) — 47a focus

[47a] چرا که تو، به قدری که بر آدمی آشکار تواند بود، فردا از مرگ محتوم مبرا هستی و این بداقبالی پیش‌آمده تو را گمراه نخواهد کرد.

حال بسنج، که چنین استدلالی تو را درخور نمی‌نماید، که همه‌ی عقاید افراد را نمی‌بایست گرامی داشت، بلکه باید برخی را گرامی داشت و برخی دیگر را نه، و نه عقاید همگان را، بلکه عقاید برخی را، و عقاید برخی دیگر را نه؟

چه می‌گویی؟

آیا این سخن درست نیست؟

کریتون: درست است.

سقراط: در نتیجه، بایستی آن عقاید ارزشمند را گرامی داشت و عقاید بی‌ارزش را نه؟

کریتون: بله.

سقراط: مگر نه اینکه عقاید ارزشمند از آنِ دانایان است و بی‌ارزش‌هایش از آنِ نادانان؟

کریتون: جز این نیست.

سقراط: کنون بنگر، دگر در این باره چه گفتیم؟

[47b] آیا مردی ورزشکار که آن را پیشه‌ی خود ساخته است به ستایش و نکوهش و عقیده‌ی تمامی افراد توجه می‌کند یا فقط آن یک نفری که از قضا پزشک یا مربی باشد؟

کریتون: فقط آن یک نفر.

سقراط: پس باید از نکوهش آن یک نفر باکش باشد و از ستایش او استقبال کند، و نه عموم مردم.

کریتون: واضح است.

سقراط: پس می‌بایست به همان نحوی عمل نماید و ورزش کند و بخورد و بیاشامد که آن یک نفر مدیر و مدبر در نظر دارد، و نه آنچه که دیگران جملگی در نظر دارند.

کریتون: چنین است.

[47c] سقراط: بسیار خوب.

اگر از آن یک نفر سرپیچی کند و عقیده و ستایش او را گرامی نداشته، و سخنان عموم مردم و افراد نابلد را گرامی دارد، آیا هیچ شری نخواهدش رسید؟

کریتون: چرا که نه.

سقراط: اما این شر چیست، و به کدامین سو و بر کجای فرد نافرمانبردار اثر می‌گذارد؟

کریتون: پیداست بر جسمش.

چه آن را تباه می‌سازد.

سقراط: درست می‌گویی.

[47d] ای کریتون، بنابراین در دیگر امور، برای اینکه همه را برنشمریم، به خصوص درباره‌ی عادلانه و ناعادلانه، ننگین و شایسته، و خیر و شر، درباره آنچه که اکنون مورد سنجش ما است، آیا ما بایستی از عقیده‌ی عموم مردم پیروی کرده و از آن بیم بداریم، یا از عقیده‌ی آن یک نفر، اگر شخصی مدبر باشد، که می‌بایست از او بیش از جملگی دیگران بیم و شرم داشت؟

اویی که اگر متابعتش نکنیم، آنچه را که با عدالت بهتر می‌شود و با بی‌عدالتی نابود می‌گردد آسیب رسانده و تباه خواهیم نمود.

یا چنین نیست؟

کریتون: فکر می‌کنم چنین است، ای سقراط.

[47e] سقراط: کنون بنگر، اگر با پیروی از عقیده‌ی نابلدان آنچه را که با سلامتی بهتر می‌شود و با بیماری نابود می‌گردد تباه کنیم، آیا با نابود شدن آن زندگی برای ما ارزش زیستن دارد؟

و آن بی‌شک جسم است.

مگر نه؟

کریتون: آری.

سقراط: آنگاه آیا زندگی با جسمی درمانده و نابود شده برای ما ارزش زیستن دارد؟

کریتون: به هیچ روی.

سقراط: باری، آیا زندگی برای ما ارزش زیستن دارد، وقتی که آنچه با بی‌عدالتی آسیب می‌بیند و از عدالت نفع می‌برد نابود شده باشد؟

Crito: Persian secondary translation Experimental (Secondary Persian translation by Farnoosh Shamsian, sentence-aligned with the Greek text.) — 47a focus

[47a] چرا که تو، به قدری که بر آدمی آشکار تواند بود، فردا برون از تقدیر مردن هستی و این مصیبت کنونی تو را منحرف نکند.

باری بررسی کن، که چنین برهانی به نظر تو بسنده نیست، که نمی‌بایست به تمامی پندار‌های آدمیان احترام گذاشت، بلکه باید بعضی را محترم دانست و بعضی را نه، و نه پندار‌های همگان را، بلکه پندارهای بعضی را، و پندارهای بعضی را نه؟

چه می‌گویی؟

این‌ها سخنانی برحق نیستند؟

کریتون: برحق هستند.

سقراط: پس می‌بایست به پندارهای سزاوار احترام گذاشت و به پندار‌های ناسزاوار نه؟

کریتون: بله.

سقراط: مگر نه اینکه پندار‌های سزاوار از آنِ خرمندان است و پندا‌ر‌های ناسزاوار از آنِ بی‌خردان؟

کریتون: البته.

سقراط: پس بیا و درنگر، چگونه در این باب سخن گفتیم؟

[47b] آیا مردی که ورزش می‌کند و آن را حرفه‌ی خود ساخته است به تایید و نکوهش و پندار همه‌ی افراد اعتنا می‌کند یا فقط آن یک نفری که طبیب یا مربی باشد؟

کریتون: تنها همان یک نفر.

سقراط: پس بایستی از نکوهش آن یک نفر بترسد و از تایید او خشنود گردد، و نه از آنِ مردمان.

کریتون: چنین پیداست.

سقراط: پس بایستی بدان گونه بکوشد و تمرین کند و بخورد و بنوشد که آن یک تن کارآزموده و آگاه می‌اندیشد، و نه آنچه که خیل دیگران بگویند.

کریتون: چنین است.

[47c] سقراط: بسیار خوب.

اگر از آن یک تن اطاعت نبرده و به پندار و تایید او احترام نگذاشته، و سخنان مردمان و افراد ناآگاه را محترم دارد، آیا دچار هیچ گزندی نخواهد شد؟

کریتون: یقیناً دچار خواهد شد.

سقراط: اما این گزند چیست، و به کجا و بر چه چیز او که اطاعت نبرده اثر می‌گذارد؟

کریتون: واضح است که بر بدن او.

چرا که آن را نابود می‌کند.

سقراط: نیک گفتی.

[47d] پس در سایر موارد، ای کریتون، که به یکایک‌شان نخواهیم پرداخت، به ویژه پیرامون درست و نادرست، شرم‌آور و پسندیده، و خیر و شر، پیرامون آنچه که اکنون موضوع بحث ماست، آیا ما را می‌بایست از پندار‌ مردمان پیروی کرده و از آن پروا داریم، یا از پندار آن یک نفر، اگر شخصی آگاه وجود دارد، که می‌بایست از او بیش از خیل دیگران پروا داشت و شرم کرد؟

اگر از او پیروی نکنیم، آن چیزی را آسیب رسانده و تباه خواهیم نمود که با درستی بهتر می‌شود و با نادرستی نابود می‌گردد.

یا این طور نیست؟

کریتون: گمان می‌کنم چنین باشد، ای سقراط.

[47e] سقراط: حال در نگر، اگر با پیروی از پندار ناآگاهان آنچه را تباه سازیم که با تندرستی بهتر گشته و با ناخوشی ویران می‌‌شود، آیا با ویران شدن آن زندگی برای ما قابل زیستن است؟

و همانا آن بدن است،

یا نه؟

کریتون: آری.

سقراط: پس آیا زندگی با بدنی رنجور و تباه شده برای ما قابل زیستن است؟

کریتون: به هیچ عنوان.

سقراط: لیکن آیا زندگی برای ما قابل زیستن است، وقتی که آن چیزی تباه گردد که با نادرستی زیان ‌می‌بیند و با درستی بهبود می‌یابد؟

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Current edition Experimental

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

ΚΡ.

ΣΩ.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Crito.

Socrates.

Stable identifiers