Aristophanes Peace 383

Χορός

εἰ γὰρ ἐκγένοιτʼ ἰδεῖν ταύτην με τὴν ἡμέραν ποτέ.

πολλὰ γὰρ ἀνεσχόμην πράγματά τε καὶ στιβάδας, ἃς

ἔλαχε Φορμίων·

κοὐκέτʼ ἄν μʼ εὕροις δικαστὴν δριμὺν οὐδὲ δύσκολον,

οὐδὲ τοὺς τρόπους γε δήπου σκληρὸν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ,

350

ἀλλʼ ἁπαλὸν ἄν μʼ ἴδοις καὶ πολὺ νεώτερον,

ἀπαλλαγέντα πραγμάτων.

καὶ γὰρ ἱκανὸν χρόνον ἀπολλύμεθα καὶ κατατετρίμμεθα πλανώμενοι

355

ἐς Λύκειον κἀκ Λυκείου ξὺν δορὶ ξὺν ἀσπίδι.

ἀλλʼ ὅ τι μάλιστα χαριούμεθα ποιοῦντες, ἄγε

φράζε· σὲ γὰρ αὐτοκράτορʼ εἵλετʼ ἀγαθή τις ἡμῖν τύχη.

360

Τρυγαῖος

φέρε δὴ κατίδω ποῖ τοὺς λίθους ἀφέλξομεν.

Ἑρμῆς

ὦ μιαρὲ καὶ τολμηρὲ τί ποιεῖν διανοεῖ;

Τρυγαῖος

οὐδὲν πονηρόν, ἀλλʼ ὅπερ καὶ Κιλλικῶν.

Ἑρμῆς

ἀπόλωλας ὦ κακόδαιμον.

Τρυγαῖος

οὐκοῦν ἢν λάχω.

Ἑρμῆς γὰρ ὢν κλήρῳ ποιήσεις οἶδʼ ὅτι.

365

Ἑρμῆς

ἀπόλωλας, ἐξόλωλας.

Τρυγαῖος

ἐς τίνʼ ἡμέραν;

Ἑρμῆς

εἰς αὐτίκα μάλʼ.

Τρυγαῖος

ἀλλʼ οὐδὲν ἠμπόληκά πω,

οὔτʼ ἄλφιτʼ οὔτε τυρόν, ὡς ἀπολούμενος.

Ἑρμῆς

καὶ μὴν ἐπιτέτριψαί γε.

Τρυγαῖος

κᾆτα τῷ τρόπῳ

οὐκ ᾐσθόμην ἀγαθὸν τοσουτονὶ λαβών;

370

Ἑρμῆς

ἆρʼ οἶσθα θάνατον ὅτι προεῖφʼ ὁ Ζεὺς ὃς ἂν

ταύτην ἀνορύττων εὑρεθῇ;

Τρυγαῖος

νῦν ἆρά με

ἅπασʼ ἀνάγκη ʼστʼ ἀποθανεῖν;

Ἑρμῆς

εὖ ἴσθʼ ὅτι.

Τρυγαῖος

ἐς χοιρίδιόν μοί νυν δάνεισον τρεῖς δραχμάς·

δεῖ γὰρ μυηθῆναί με πρὶν τεθνηκέναι.

375

Ἑρμῆς

ὦ Ζεῦ κεραυνοβρόντα.

Τρυγαῖος

μὴ πρὸς τῶν θεῶν

ἡμῶν κατείπῃς, ἀντιβολῶ σε δέσποτα.

Ἑρμῆς

οὐκ ἂν σιωπήσαιμι.

Τρυγαῖος

ναὶ πρὸς τῶν κρεῶν,

ἁγὼ προθύμως σοι φέρων ἀφικόμην.

Ἑρμῆς

ἀλλʼ ὦ μέλʼ ὑπὸ τοῦ Διὸς ἀμαλδυνθήσομαι,

380

εἰ μὴ τετορήσω ταῦτα καὶ λακήσομαι.

Τρυγαῖος

μή νυν λακήσῃς, λίσσομαί σʼ ὦρμῄδιον.

Τρυγαῖος

εἰπέ μοι, τί πάσχετʼ ὦνδρες; ἕστατʼ ἐκπεπληγμένοι.

ὦ πόνηροι μὴ σιωπᾶτʼ· εἰ δὲ μή, λακήσεται.

Χορός

μηδαμῶς ὦ δέσποθʼ Ἑρμῆ, μηδαμῶς, μηδαμῶς,

385

εἴ τι κεχαρισμένον χοιρίδιον οἶσθα παρʼ ἐμοῦ γε κατεδηδοκώς,

τοῦτο μὴ φαῦλον νόμιζʼ ἐν τῷδε τῷ νῦν πράγματι.

Τρυγαῖος

οὐκ ἀκούεις οἷα θωπεύουσί σʼ ὦναξ δέσποτα;

Χορός

†μὴ γένῃ παλίγκοτος ἀντιβολοῦσιν ἡμῖν,†

390

ὥστε τήνδε μὴ λαβεῖν·

ἀλλὰ χάρισʼ ὦ φιλανθρωπότατε καὶ μεγαλοδωρότατε δαιμόνων,

εἴ τι Πεισάνδρου βδελύττει τοὺς λόφους καὶ τὰς ὀφρῦς.

395

καί σε θυσίαισιν ἱεραῖσι προσόδοις τε μεγάλαισι

διὰ παντὸς ὦ δέσποτʼ ἀγαλοῦμεν ἡμεῖς ἀεί.

Τρυγαῖος

ἴθʼ, ἀντιβολῶ σʼ, ἐλέησον αὐτῶν τὴν ὄπα,

400

ἐπεί σε καὶ τιμῶσι μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ.

κλέπται γάρ εἰσι νῦν γε μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ.

καί σοι φράσω τι πρᾶγμα δεινὸν καὶ μέγα,

ὃ τοῖς θεοῖς ἅπασιν ἐπιβουλεύεται.

Ἑρμῆς

ἴθι δὴ κάτειπʼ· ἴσως γὰρ ἂν πείσαις ἐμέ.

405

Τρυγαῖος

ἡ γὰρ Σελήνη χὠ πανοῦργος Ἥλιος

ὑμῖν ἐπιβουλεύοντε πολὺν ἤδη χρόνον

τοῖς βαρβάροισι προδίδοτον τὴν Ἑλλάδα.

Ἑρμῆς

ἵνα δὴ τί τοῦτο δρᾶτον;

Τρυγαῖος

ὁτιὴ νὴ Δία

ἡμεῖς μὲν ὑμῖν θύομεν, τούτοισι δὲ

410

οἱ βάρβαροι θύουσι. διὰ τοῦτʼ εἰκότως

βούλοιντʼ ἂν ἡμᾶς πάντας ἐξολωλέναι,

ἵνα τὰς τελετὰς λάβοιεν αὐτοὶ τῶν θεῶν.

Ἑρμῆς

ταῦτʼ ἄρα πάλαι τῶν ἡμερῶν παρεκλεπτέτην

καὶ τοῦ κύκλου παρέτρωγον ὑφʼ ἁμαρτωλίας.

415

Τρυγαῖος

ναὶ μὰ Δία. πρὸς ταῦτʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ ξύλλαβε

ἡμῖν προθύμως τήνδε καὶ ξυνέλκυσον.

καί σοι τὰ μεγάλʼ ἡμεῖς Παναθήναιʼ ἄξομεν

πάσας τε τὰς ἄλλας τελετὰς τὰς τῶν θεῶν,

μυστήριʼ Ἑρμῇ, Διιπόλειʼ, Ἀδώνια·

420

ἄλλαι τέ σοι πόλεις πεπαυμέναι κακῶν

ἀλεξικάκῳ θύσουσιν Ἑρμῇ πανταχοῦ.

χἄτερʼ ἔτι πόλλʼ ἕξεις ἀγαθά. πρῶτον δέ σοι

δῶρον δίδωμι τήνδʼ, ἵνα σπένδειν ἔχῃς.

Ἑρμῆς

οἴμʼ ὡς ἐλεήμων εἴμʼ ἀεὶ τῶν χρυσίδων.

425

Ἑρμῆς

ὑμέτερον ἐντεῦθεν ἔργον ὦνδρες. ἀλλὰ ταῖς ἄμαις

εἰσιόντες ὡς τάχιστα τοὺς λίθους ἀφέλκετε.

Χορός

ταῦτα δράσομεν· σὺ δʼ ἡμῖν ὦ θεῶν σοφώτατε

ἅττα χρὴ ποιεῖν ἐφεστὼς φράζε δημιουργικῶς·

τἄλλα δʼ εὑρήσεις ὑπουργεῖν ὄντας ἡμᾶς οὐ κακούς.

430

Τρυγαῖος

ἄγε δὴ σὺ ταχέως ὕπεχε τὴν φιάλην, ὅπως

ἔργῳ ʼφιαλοῦμεν εὐξάμενοι τοῖσιν θεοῖς.

Ἑρμῆς

σπονδὴ σπονδή·

εὐφημεῖτε εὐφημεῖτε.

Τρυγαῖος

σπένδοντες εὐχόμεσθα τὴν νῦν ἡμέραν

435

Ἕλλησιν ἄρξαι πᾶσι πολλῶν κἀγαθῶν,

χὤστις προθύμως ξυλλάβοι τῶν σχοινίων,

τοῦτον τὸν ἄνδρα μὴ λαβεῖν ποτʼ ἀσπίδα.

Χορός

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐν εἰρήνῃ διαγαγεῖν τὸν βίον,

ἔχονθʼ ἑταίραν καὶ σκαλεύοντʼ ἄνθρακας.

440

Τρυγαῖος

ὅστις δὲ πόλεμον μᾶλλον εἶναι βούλεται

Χορός

μηδέποτε παύσασθʼ αὐτὸν ὦ Διόνυσʼ ἄναξ

ἐκ τῶν ὀλεκράνων ἀκίδας ἐξαιρούμενον.

Τρυγαῖος

κεἴ τις ἐπιθυμῶν ταξιαρχεῖν σοὶ φθονεῖ

ἐς φῶς ἀνελθεῖν ὦ πότνιʼ, ἐν ταῖσιν μάχαις

445

Χορός

πάσχοι γε τοιαῦθʼ οἷάπερ Κλεώνυμος.

Τρυγαῖος

κεἴ τις δορυξὸς ἢ κάπηλος ἀσπίδων,

ἵνʼ ἐμπολᾷ βέλτιον, ἐπιθυμεῖ μαχῶν

Χορός

ληφθεὶς ὑπὸ λῃστῶν ἐσθίοι κριθὰς μόνας.

Τρυγαῖος

κεἴ τις στρατηγεῖν βουλόμενος μὴ ξυλλάβοι,

450

ἢ δοῦλος αὐτομολεῖν παρεσκευασμένος

Χορός

ἐπὶ τοῦ τροχοῦ γʼ ἕλκοιτο μαστιγούμενος.

Τρυγαῖος

ἡμῖν δʼ ἀγαθὰ γένοιτʼ. ἰὴ παιὼν ἰή.

Χορός

ἄφελε τὸ παίειν ἀλλʼ ἰὴ μόνον λέγε.

Τρυγαῖος

ἰὴ ἰὴ τοίνυν, ἰὴ μόνον λέγω.

455

Ἑρμῇ Χάρισιν Ὥραισιν Ἀφροδίτῃ Πόθῳ.

Ἄρει δέ;

Χορός

μὴ μή.

Τρυγαῖος

μηδʼ Ἐνυαλίῳ γε;

Χορός

μή.

Τρυγαῖος

ὑπότεινε δὴ πᾶς καὶ κάταγε τοῖσιν κάλῳς.

Ἑρμῆς

ὦ εἶα.

Χορός

εἶα μάλα.

460

Ἑρμῆς

ὦ εἶα.

Χορός

εἶα ἔτι μάλα.

Ἑρμῆς

ὦ εἶα, ὦ εἶα.

Τρυγαῖος

ἀλλʼ οὐχ ἕλκουσʼ ἅνδρες ὁμοίως.

οὐ ξυλλήψεσθʼ; οἷʼ ὀγκύλλεσθʼ·

465

οἰμώξεσθʼ οἱ Βοιωτοί.

Ἑρμῆς

εἶά νυν.

Τρυγαῖος

εἶα ὦ.

Χορός

ἀλλʼ ἄγετε ξυνανέλκετε καὶ σφώ.

Τρυγαῖος

οὔκουν ἕλκω κἀξαρτῶμαι

470

κἀπεμπίπτω καὶ σπουδάζω;

Χορός

πῶς οὖν οὐ χωρεῖ τοὔργον;

Τρυγαῖος

ὦ Λάμαχʼ ἀδικεῖς ἐμποδὼν καθήμενος.

οὐδὲν δεόμεθʼ ὦνθρωπε τῆς σῆς μορμόνος.

Ἑρμῆς

οὐδʼ οἵδε γʼ εἷλκον οὐδὲν ἁργεῖοι πάλαι

475

ἀλλʼ ἢ κατεγέλων τῶν ταλαιπωρουμένων,

καὶ ταῦτα διχόθεν μισθοφοροῦντες ἄλφιτα.

Τρυγαῖος

ἀλλʼ οἱ Λάκωνες ὦγάθʼ ἕλκουσʼ ἀνδρικῶς.

Χορός

ἆρʼ οἶσθʼ ὅσοι γʼ αὐτῶν ἔχονται τοῦ ξύλου,

μόνοι προθυμοῦντʼ· ἀλλʼ ὁ χαλκεὺς οὐκ ἐᾷ.

480

Ἑρμῆς

οὐδʼ οἱ Μεγαρῆς δρῶσʼ οὐδέν· ἕλκουσιν δʼ ὅμως

γλισχρότατα σαρκάζοντες ὥσπερ κυνίδια,

ὑπὸ τοῦ γε λιμοῦ νὴ Δίʼ ἐξολωλότες.

Τρυγαῖος

οὐδὲν ποιοῦμεν ὦνδρες· ἀλλ ὁμοθυμαδὸν

ἅπασιν ἡμῖν αὖθις ἀντιληπτέον.

485

Ἑρμῆς

ὦ εἶα.

Τρυγαῖος

εἶα μάλα.

Ἑρμῆς

ὦ εἶα.

Τρυγαῖος

εἶα νὴ Δία.

Χορός

μικρόν γε κινοῦμεν.

490

Τρυγαῖος

οὔκουν δεινὸν

τοὺς μὲν τείνειν τοὺς δʼ ἀντισπᾶν;

πληγὰς λήψεσθʼ ὦργεῖοι.

Ἑρμῆς

εἶά νυν.

Τρυγαῖος

εἶα ὦ.

495

Χορός

ὡς κακόνοι τινές εἰσιν ἐν ἡμῖν.

Τρυγαῖος

ὑμεῖς μὲν γοῦν οἱ κιττῶντες

τῆς εἰρήνης σπᾶτʼ ἀνδρείως.

Χορός

ἀλλʼ εἴσʼ οἳ κωλύουσιν.

Ἑρμῆς

ἄνδρες Μεγαρῆς οὐκ ἐς κόρακας ἐρρήσετε;

500

μισεῖ γὰρ ὑμᾶς ἡ θεὸς μεμνημένη·

πρῶτοι γὰρ αὐτὴν τοῖς σκορόδοις ἠλείψατε.

καὶ τοῖς Ἀθηναίοισι παύσασθαι λέγω

ἐντεῦθεν ἐχομένοις ὅθεν νῦν ἕλκετε·

οὐδὲν γὰρ ἄλλο δρᾶτε πλὴν δικάζετε.

505

ἀλλʼ εἴπερ ἐπιθυμεῖτε τήνδʼ ἐξελκύσαι,

πρὸς τὴν θάλατταν ὀλίγον ὑποχωρήσατε.

Χορός

ἄγʼ ὦνδρες αὐτοὶ δὴ μόνοι λαβώμεθʼ οἱ γεωργοί.

Ἑρμῆς

χωρεῖ γέ τοι τὸ πρᾶγμα πολλῷ μᾶλλον ὦνδρες ὑμῖν.

Χορός

χωρεῖν τὸ πρᾶγμά φησιν· ἀλλὰ πᾶς ἀνὴρ προθυμοῦ.

510

Τρυγαῖος

οἵ τοι γεωργοὶ τοὔργον ἐξέλκουσι κἄλλος οὐδείς.

Χορός

ἄγε νυν ἄγε πᾶς.

Ἑρμῆς

καὶ μὴν ὁμοῦ ʼστιν ἤδη.

Χορός

μή νυν ἀνῶμεν ἀλλʼ ἐπεντείνωμεν

ἀνδρικώτερον.

515

Ἑρμῆς

ἤδη ʼστὶ τοῦτʼ ἐκεῖνο.

Χορός

ὦ εἶα νῦν, ὦ εἶα πᾶς.

ὦ εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα.

ὦ εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα πᾶς.

Τρυγαῖος

ὦ πότνια βοτρυόδωρε τί προσείπω σʼ ἔπος;

520

πόθεν ἂν λάβοιμι ῥῆμα μυριάμφορον

ὅτῳ προσείπω σʼ; οὐ γὰρ εἶχον οἴκοθεν.

ὦ χαῖρʼ Ὀπώρα, καὶ σὺ δʼ ὦ Θεωρία.

οἷον δʼ ἔχεις τὸ πρόσωπον ὦ Θεωρία,

οἷον δὲ πνεῖς, ὡς ἡδὺ κατὰ τῆς καρδίας,

525

γλυκύτατον ὥσπερ ἀστρατείας καὶ μύρου.

Ἑρμῆς

μῶν οὖν ὅμοιον καὶ γυλιοῦ στρατιωτικοῦ;

Τρυγαῖος

ἀπέπτυσʼ ἐχθροῦ φωτὸς ἔχθιστον πλέκος.

τοῦ μὲν γὰρ ὄζει κρομμυοξυρεγμίας,

ταύτης δʼ ὀπώρας, ὑποδοχῆς, Διονυσίων,

530

αὐλῶν, τραγῳδῶν, Σοφοκλέους μελῶν, κιχλῶν,

ἐπυλλίων Εὐριπίδου—

Ἑρμῆς

κλαύσἄρα σὺ

ταύτης καταψευδόμενος· οὐ γὰρ ἥδεται

αὕτη ποιητῇ ῥηματίων δικανικῶν.

Τρυγαῖος

κιττοῦ, τρυγοίπου, προβατίων βληχωμένων,

535

† κόλπου † γυναικῶν διατρεχουσῶν εἰς ἀγρόν,

δούλης μεθυούσης, ἀνατετραμμένου χοῶς,

ἄλλων τε πολλῶν κἀγαθῶν—

Ἑρμῆς

ἴθι νυν ἄθρει

οἷον πρὸς ἀλλήλας λαλοῦσιν αἱ πόλεις

διαλλαγεῖσαι καὶ γελῶσιν ἄσμεναι,

540

καὶ ταῦτα δαιμονίως ὑπωπιασμέναι

ἁπαξάπασαι καὶ κυάθους προσκείμεναι.

Τρυγαῖος

καὶ τῶνδε τοίνυν τῶν θεωμένων σκόπει

τὰ πρόσωφʼ, ἵνα γνῷς τὰς τέχνας.

Ἑρμῆς

αἰβοῖ τάλας,

Τρυγαῖος

ἐκεινονὶ γοῦν τὸν λοφοποιὸν οὐχ ὁρᾷς

545

τίλλονθʼ ἑαυτόν;

Ἑρμῆς

ὁ δέ γε τὰς σμινύας ποιῶν

κατέπαρδεν ἄρτι τοῦ ξιφουργοῦ ʼκεινουί.

Τρυγαῖος

ὁ δὲ δρεπανουργὸς οὐχ ὁρᾷς ὡς ἥδεται,

καὶ τὸν δορυξὸν οἷον ἐσκιμάλισεν;

Ἑρμῆς

ἴθι νυν ἄνειπε τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι.

550

Τρυγαῖος

ἀκούετε λεῴ· τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι

τὰ γεωργικὰ σκεύη λαβόντας εἰς ἀγρὸν

Τρυγαῖος

ὡς τάχιστʼ ἄνευ δορατίου καὶ ξίφους κἀκοντίου·

ὡς ἅπαντʼ ἤδη ʼστὶ μεστὰ τἀνθάδʼ εἰρήνης σαπρᾶς.

ἀλλὰ πᾶς χώρει πρὸς ἔργον εἰς ἀγρὸν παιωνίσας.

555

Χορός

ὦ ποθεινὴ τοῖς δικαίοις καὶ γεωργοῖς ἡμέρα,

ἄσμενός σʼ ἰδὼν προσειπεῖν βούλομαι τὰς ἀμπέλους,

τάς τε συκᾶς, ἃς ἐγὼ ʼφύτευον ὢν νεώτερος,

ἀσπάσασθαι θυμὸς ἡμῖν ἐστι πολλοστῷ χρόνῳ.

Τρυγαῖος

νῦν μὲν οὖν ὦνδρες προσευξώμεσθα πρῶτον τῇ θεῷ,

560

ἥπερ ἡμῶν τοὺς λόφους ἀφεῖλε καὶ τὰς Γοργόνας·

εἶθʼ ὅπως Λιταργιοῦμεν οἴκαδʼ ἐς τὰ χωρία,

ἐμπολήσαντές τι χρηστὸν εἰς ἀγρὸν ταρίχιον.

Ἑρμῆς

ὦ Πόσειδον ὡς καλὸν τὸ στῖφος αὐτῶν φαίνεται

καὶ πυκνὸν καὶ γοργὸν ὥσπερ μᾶζα καὶ πανδαισία.

565

Τρυγαῖος

νὴ Δίʼ ἡ γὰρ σφῦρα λαμπρὸν ἦν ἄρʼ ἐξωπλισμένη,

αἵ τε θρίνακες διαστίλβουσι πρὸς τὸν ἥλιον.

ἦ καλῶς αὐτῶν ἀπαλλάξειεν ἂν μετόρχιον.

ὥστʼ ἔγωγʼ ἤδη ʼπιθυμῶ καὐτὸς ἐλθεῖν εἰς ἀγρὸν

καὶ τριαινοῦν τῇ δικέλλῃ διὰ χρόνου τὸ γῄδιον.

570

Τρυγαῖος

ἀλλʼ ἀναμνησθέντες ὦνδρες

τῆς διαίτης τῆς παλαιᾶς,

ἣν παρεῖχʼ αὕτη ποθʼ ἡμῖν,

τῶν τε παλασίων ἐκείνων

τῶν τε σύκων τῶν τε μύρτων,

575

τῆς τρυγός τε τῆς γλυκείας

τῆς ἰωνιᾶς τε τῆς πρὸς

τῷ φρέατι τῶν τʼ ἐλαῶν

ὧν ποθοῦμεν,

ἀντὶ τούτων τήνδε νυνὶ

580

τὴν θεὸν προσείπατε.

Χορός

χαῖρε χαῖρʼ, ὡς ἀσμένοισιν ἦλθες, ὦ φιλτάτη.

σῷ γὰρ ἐδάμην πόθῳ, δαιμόνια βουλόμενος εἰς ἀγρὸν ἀνερπύσαι

585

ἦσθα γὰρ μέγιστον ἡμῖν κέρδος ὦ ποθουμένη

πᾶσιν ὁπόσοι γεωργὸν βίον ἐτρίβομεν.

μόνη γὰρ ἡμᾶς ὠφέλεις.

590

πολλὰ γὰρ ἐπάσχομεν πρίν ποτʼ ἐπὶ σοῦ γλυκέα κἀδάπανα καὶ φίλα.

τοῖς ἀγροίκοισιν γὰρ ἦσθα χῖδρα καὶ σωτηρία.

595

ὥστε σὲ τά τʼ ἀμπέλια καὶ τὰ νέα συκίδια

τἄλλα θʼ ὁπόσʼ ἔστι φυτὰ

προσγελάσεται λαβόντʼ ἄσμενα.

600

Χορός

ἀλλὰ ποῦ ποτʼ ἦν ἀφʼ ἡμῶν τὸν πολὺν τοῦτον χρόνον

ἥδε; τοῦθʼ ἡμᾶς δίδαξον ὦ θεῶν εὐνούστατε.

Ἑρμῆς

ὦ σοφώτατοι γεωργοί, τἀμὰ δὴ ξυνίετε

ῥήματʼ, εἰ βούλεσθʼ ἀκοῦσαι τήνδʼ ὅπως ἀπώλετο.

πρῶτα μὲν γὰρ †αὐτῆς ἦρξεν† Φειδίας πράξας κακῶς·

605

εἶτα Περικλέης φοβηθεὶς μὴ μετάσχοι τῆς τύχης,

τὰς φύσεις ὑμῶν δεδοικὼς καὶ τὸν αὐτοδὰξ τρόπον,

πρὶν παθεῖν τι δεινὸν αὐτός, ἐξέφλεξε τὴν πόλιν.

ἐμβαλὼν σπινθῆρα μικρὸν Μεγαρικοῦ ψηφίσματος,

ἐξεφύσησεν τοσοῦτον πόλεμον ὥστε τῷ καπνῷ

610

πάντας Ἕλληνας δακρῦσαι, τούς τʼ ἐκεῖ τούς τʼ ἐνθάδε.

ὡς δʼ ἅπαξ †τὸ πρῶτον ἄκουσʼ† ἐψόφησεν ἄμπελος

καὶ πίθος πληγεὶς ὑπʼ ὀργῆς ἀντελάκτισεν πίθῳ,

οὐκέτʼ ἦν οὐδεὶς ὁ παύσων, ἥδε δʼ ἠφανίζετο.

Τρυγαῖος

ταῦτα τοίνυν μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ ʼπεπύσμην οὐδενός,

615

οὐδʼ ὅπως αὐτῇ προσήκοι Φειδίας ἠκηκόη.

Χορός

οὐδʼ ἔγωγε πλήν γε νυνί. ταῦτʼ ἄρʼ εὐπρόσωπος ἦν,

οὖσα συγγενὴς ἐκείνου. πολλά γʼ ἡμᾶς λανθάνει.

Ἑρμῆς

κᾆτʼ ἐπειδὴ ʼγνωσαν ὑμᾶς αἱ πόλεις ὧν ἤρχετε

ἠγριωμένους ἐπʼ ἀλλήλοισι καὶ σεσηρότας,

620

πάντʼ ἐμηχανῶντʼ ἐφʼ ὑμῖν τοὺς φόρους φοβούμεναι,

κἀνέπειθον τῶν Λακώνων τοὺς μεγίστους χρήμασιν.

οἱ δʼ ἅτʼ ὄντες αἰσχροκερδεῖς καὶ διειρωνόξενοι

τήνδʼ ἀπορρίψαντες αἰσχρῶς τὸν πόλεμον ἀνήρπασαν·

κᾆτα τἀκείνων γε κέρδη τοῖς γεωργοῖς ἦν κακά·

625

αἱ γὰρ ἐνθένδʼ αὖ τριήρεις ἀντιτιμωρούμεναι

οὐδὲν αἰτίων ἂν ἀνδρῶν τὰς κράδας κατήσθιον.

Τρυγαῖος

ἐν δίκῃ μὲν οὖν, ἐπεί τοι τὴν κορώνεών γέ μου

ἐξέκοψαν, ἣν ἐγὼ ʼφύτευσα κἀξεθρεψάμην.

Χορός

νὴ Δίʼ ὦ μέλʼ ἐνδίκως γε δῆτʼ, ἐπεὶ κἀμοῦ λίθον

630

ἐμβαλόντες ἑξμέδιμνον κυψέλην ἀπώλεσαν.

Ἑρμῆς

κᾆτα δʼ ὡς ἐκ τῶν ἀγρῶν ξυνῆλθεν οὑργάτης λεώς,

τὸν τρόπον πωλούμενος τὸν αὐτὸν οὐκ ἐμάνθανεν,

ἀλλʼ ἅτʼ ὢν ἄνευ γιγάρτων καὶ φιλῶν τὰς ἰσχάδας

ἔβλεπεν πρὸς τοὺς λέγοντας· οἱ δὲ γιγνώσκοντες εὖ

635

τοὺς πένητας ἀσθενοῦντας κἀποροῦντας ἀλφίτων,

τήνδε μὲν δικροῖς ἐώθουν τὴν θεὸν κεκράγμασιν,

πολλάκις φανεῖσαν αὐτὴν τῆσδε τῆς χώρας πόθῳ,

τῶν δὲ συμμάχων ἔσειον τοὺς παχεῖς καὶ πλουσίους,

αἰτίας ἂν προστιθέντες, ὡς φρονεῖ τὰ Βρασίδου.

640

εἶτʼ ἂν ὑμεῖς τοῦτον ὥσπερ κυνίδιʼ ἐσπαράττετε·

ἡ πόλις γὰρ ὠχριῶσα κἀν φόβῳ καθημένη,

ἅττα διαβάλοι τις αὐτῇ, ταῦτʼ ἂν ἥδιστʼ ἤσθιεν.

οἳ δὲ τὰς πληγὰς ὁρῶντες ἃς ἐτύπτονθʼ οἱ ξένοι

χρυσίῳ τῶν ταῦτα ποιούντων ἐβύνουν τὸ στόμα,

645

ὥστʼ ἐκείνους μὲν ποιῆσαι πλουσίους, ἡ δʼ Ἑλλὰς ἂν

ἐξερημωθεῖσʼ ἂν ὑμᾶς ἔλαθε. ταῦτα δʼ ἦν ὁ δρῶν

βυρσοπώλης.

Τρυγαῖος

παῦε παῦʼ ὦ δέσποθʼ Ἑρμῆ, μὴ λέγε,

ἀλλʼ ἔα τὸν ἄνδρʼ ἐκεῖνον οὗπερ ἔστʼ εἶναι κάτω·

οὐ γὰρ ἡμέτερος ἔτʼ ἔστʼ ἐκεῖνος ἁνὴρ ἀλλὰ σός.

650

Τρυγαῖος

ἅττʼ ἂν οὖν λέγῃς ἐκεῖνον,

κεἰ πανοῦργος ἦν, ὅτʼ ἔζη,

καὶ λάλος καὶ συκοφάντης

καὶ κύκηθρον καὶ τάρακτρον,

ταῦθʼ ἁπαξάπαντα νυνὶ

655

τοὺς σεαυτοῦ λοιδορεῖς.