Philo Judaeus De Sacrificiis Abelis Et Caini 54

ed. Leopold Cohn

De Sacrificiis Abelis Et Caini. Philo Judaeus. ed. Leopold Cohn. Germany. 2014.

Funding provided by European Social Fund Saxony.

Current edition First1KGreek

De Sacrificiis Abelis Et Caini (Greek) (Philo Judaeus. Opera quae supersunt, Volume 1. Cohn, Leonard, editor. Berlin: Reimer, 1896.)

Translations (1)
On the Sacrifice of Abel and Cain First1KGreek (The works of Philo Judaeus, the contemporary of Josephus, volume 1. Yonge, C. D., translator. London: Henry G. Bohn, 1854.) — 54 focus

Notes on the current edition

De sacrificiis Abelis et Caini

1.
1 ἤνεγκεν Pap τῶν καρπῶν Pap UF: τοῦ καρποῦ ceteri
2 θυσίαν Pap DF: δῶρον ceteri κυρίῳ] θεῶ UF
3 ἄλλα οὐκ Pap, ἀλλὰ μὴ UF θεῶ Pap U: τῶ θεῶ ceteri
4 σύνθετον] συνέθεντο MAPH1, συνέθετο G
5 πρωτογενήματα ’ αἰτίων F ἐρευνήσομεν G
6 προτέραν γε codd. et Pap: πρότερόν γε v τὴν προτέραν om. Α δεῖ Pap UFL2: ἀεὶ ceteri
7 μέλησιν UF
8 δ’ Α
9 μὴ χρονίσῃς scripsi: μὴ χρονίσαι Pap DF, οὐ χρονίσεις ceteri κροτήσεις A)
11 θεοῦ Pap UF: τοῦ θεοῦ ceteri post θεοῦ Mang. lacunam statuit ex Ambrosio supplendam τυχόντα Pap UF: ἐπιτυχόντα ceteri
12 καὶ μὴ ἑαυτόν MAP ἀχρόνως] εὐτόνως G ἀμελητὶ UFP
13 πεπόνθασιν Pap μεγάλου Pap UF: μεγάλου καλοῦ MAGH, μεγάλου κακοῦ P, μεγάλου καὶ καλοῦ Mang.
14 οἱ δ’ ἀπὸ DF αὐτοὺς F
2.
1 sqq. ibid. I 7,25 Et factum est post dies, obtulit Cain ex fructibus terrae munus Domino. Duplex culpa, uua quod post dies obtulit, altera quod ex fructibus, non ex primis fructibus. sacrificium autem et celeritate coramendatur et gratia. unde praeceptum est: si voveris votum, non facias moram reddere illud. melius est enim non vovere votum quam vovere et non reddere; cum enim moram facis, non reddis. votura est autem postulatio bonorum a Deo cum solvendi muneris promissione. et ideo cum impetraveris quod petisti, ingrati est tardare promissum. sed interdum aut neglegentibus irrepit oblivio impetratorum aut tumidis et elatis arrogare eventus sibi: hebetjs cordis est et bonum quod agit vel quod a Deo consequitur propriis virtutibus vindicare nec auctoris deputare gratiae, sed ipsum se suorum bonorum auctorem ducere. tertium genus est peccati quidem minoris sed supparis arrogantiae, eorum scilicet qui datorem bonorum Deum non negant, sed quae acciderint ea sibi propter prudentiam suam ceterarumque merita virtutum iure delata arbitrantur, propterea etiam divina dignos habitos gratia, quod nequaquam viderentur indigni quibus talia divinis beneficiis provenirent.