Οἰδίπους
τέκνον τυφλοῦ γέροντος Ἀντιγόνη, τίνας
1
χώρους ἀφίγμεθʼ ἢ τίνων ἀνδρῶν πόλιν;
τίς τὸν πλανήτην Οἰδίπουν καθʼ ἡμέραν
τὴν νῦν σπανιστοῖς δέξεται δωρήμασιν;
σμικρὸν μὲν ἐξαιτοῦντα, τοῦ σμικροῦ δʼ ἔτι
5
μεῖον φέροντα, καὶ τόδʼ ἐξαρκοῦν ἐμοί·
στέργειν γὰρ αἱ πάθαι με χὠ χρόνος ξυνὼν
μακρὸς διδάσκει καὶ τὸ γενναῖον τρίτον.
ἀλλʼ, ὦ τέκνον, θάκησιν εἴ τινα βλέπεις
ἢ πρὸς βεβήλοις ἢ πρὸς ἄλσεσιν θεῶν,
10
στῆσόν με κἀξίδρυσον, ὡς πυθώμεθα
ὅπου ποτʼ ἐσμέν· μανθάνειν γὰρ ἥκομεν
ξένοι πρὸς ἀστῶν, ἃν δʼ ἀκούσωμεν τελεῖν.
Ξένος
ὅσʼ οἶδα κἀγὼ πάντʼ ἐπιστήσει κλύων·
χῶρος μὲν ἱερὸς πᾶς ὅδʼ ἔστʼ· ἔχει δέ νιν
σεμνὸς Ποσειδῶν· ἐν δʼ ὁ πυρφόρος θεὸς
55
Τιτὰν Προμηθεύς· ὃν δʼ ἐπιστείβεις τόπον,
χθονὸς καλεῖται τῆσδε χαλκόπους ὀδός,
ἔρεισμʼ Ἀθηνῶν· οἱ δὲ πλησίοι γύαι
τόνδʼ ἱππότην Κολωνὸν εὔχονται σφίσιν
ἀρχηγὸν εἶναι καὶ φέρουσι τοὔνομα
60
τὸ τοῦδε κοινὸν πάντες ὠνομασμένοι.
τοιαῦτά σοι ταῦτʼ ἐστίν, ὦ ξένʼ, οὐ λόγοις
τιμώμενʼ, ἀλλὰ τῇ ξυνουσίᾳ πλέον.
Οἰδίπους
ὦ πότνιαι δεινῶπες, εὖτε νῦν ἕδρας
πρώτων ἐφʼ ὑμῶν τῆσδε γῆς ἔκαμψʼ ἐγώ,
85
Φοίβῳ τε κἀμοὶ μὴ γένησθʼ ἀγνώμονες,
ὅς μοι, τὰ πόλλʼ ἐκεῖνʼ ὅτʼ ἐξέχρη κακά,
ταύτην ἔλεξε παῦλαν ἐν χρόνῳ μακρῷ,
ἐλθόντι χώραν τερμίαν, ὅπου θεῶν
σεμνῶν ἕδραν λάβοιμι καὶ ξενόστασιν,
90
ἐνταῦθα κάμψειν τὸν ταλαίπωρον βίον,
κέρδη μὲν οἰκήσαντα τοῖς δεδεγμένοις,
ἄτην δὲ τοῖς πέμψασιν, οἵ μʼ ἀπήλασαν·
σημεῖα δʼ ἥξειν τῶνδέ μοι παρηγγύα,
ἢ σεισμὸν ἢ βροντήν τινʼ ἢ Διὸς σέλας,
95
ἔγνωκα μέν νυν ὥς με τήνδε τὴν ὁδὸν
οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ πιστὸν ἐξ ὑμῶν πτερὸν
ἐξήγαγʼ εἰς τόδʼ ἄλσος· οὐ γὰρ ἄν ποτε
πρώταισιν ὑμῖν ἀντέκυρσʼ ὁδοιπορῶν,
νήφων ἀοίνοις, κἀπὶ σεμνὸν ἑζόμην
100
βάθρον τόδʼ ἀσκέπαρνον. ἀλλά μοι, θεαί,
βίου κατʼ ὀμφὰς τὰς Ἀπόλλωνος δότε
πέρασιν ἤδη καὶ καταστροφήν τινα,
εἰ μὴ δοκῶ τι μειόνως ἔχειν, ἀεὶ
μόχθοις λατρεύων τοῖς ὑπερτάτοις βροτῶν.
105
ἴτʼ, ὦ γλυκεῖαι παῖδες ἀρχαίου Σκότου,
ἴτʼ, ὦ μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι
πασῶν Ἀθῆναι τιμιωτάτη πόλις,
οἰκτίρατʼ ἀνδρὸς Οἰδίπου τόδʼ ἄθλιον
εἴδωλον· οὐ γὰρ δὴ τόδʼ ἀρχαῖον δέμας.
110