τί δʼ ἔστι, τέκνον Αἰγέως; δίδασκέ με,
Oedipus at Colonus. Sophocles. ed. Lewis Campbell. Oxford. 1879.
Table of Contents
Search the Perseus Catalog for:
Search the Perseus Catalog for:
Current edition Experimental
Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Greek) (Greek (Lewis Campbell, 1879))
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
Editions (1)
Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 1098-1210 focus
Οἰδίπους
ποῦ ποῦ; τί φής; πῶς εἶπας;
ποῦ ποῦ; τί φής; πῶς εἶπας;
Ἀντιγόνη
ὦ πάτερ πάτερ,
τίς ἂν θεῶν σοι τόνδʼ ἄριστον ἄνδρʼ ἰδεῖν
1100
δοίη, τὸν ἡμᾶς δεῦρο προσπέμψαντά σοι;
ὦ πάτερ πάτερ,
τίς ἂν θεῶν σοι τόνδʼ ἄριστον ἄνδρʼ ἰδεῖν
1100
δοίη, τὸν ἡμᾶς δεῦρο προσπέμψαντά σοι;
Οἰδίπους
ὦ τέκνον, ἦ πάρεστον;
ὦ τέκνον, ἦ πάρεστον;
Ἀντιγόνη
αἵδε γὰρ χέρες
Θησέως ἔσωσαν φιλτάτων τʼ ὀπαόνων.
αἵδε γὰρ χέρες
Θησέως ἔσωσαν φιλτάτων τʼ ὀπαόνων.
Οἰδίπους
προσέλθετʼ ὦ παῖ, πατρὶ καὶ τὸ μηδαμὰ
ἐλπισθὲν ἥξειν σῶμα βαστάσαι δότε.
1105
προσέλθετʼ ὦ παῖ, πατρὶ καὶ τὸ μηδαμὰ
ἐλπισθὲν ἥξειν σῶμα βαστάσαι δότε.
1105
Ἀντιγόνη
αἰτεῖς ἃ τεύξει· σὺν πόθῳ γὰρ ἡ χάρις.
αἰτεῖς ἃ τεύξει· σὺν πόθῳ γὰρ ἡ χάρις.
Οἰδίπους
ποῦ δῆτα, ποῦ ʼστόν;
ποῦ δῆτα, ποῦ ʼστόν;
Ἀντιγόνη
αἵδʼ ὁμοῦ πελάζομεν.
αἵδʼ ὁμοῦ πελάζομεν.
Οἰδίπους
ὦ φίλτατʼ ἔρνη.
ὦ φίλτατʼ ἔρνη.
Ἀντιγόνη
τῷ τεκόντι πᾶν φίλον.
τῷ τεκόντι πᾶν φίλον.
Οἰδίπους
ὦ σκῆπτρα φωτός.
ὦ σκῆπτρα φωτός.
Ἀντιγόνη
δυσμόρου γε δύσμορα.
δυσμόρου γε δύσμορα.
Οἰδίπους
ἔχω τὰ φίλτατʼ, οὐδʼ ἔτʼ ἂν πανάθλιος
1110
θανὼν ἂν εἴην σφῷν παρεστώσαιν ἐμοί.
ἐρείσατʼ, ὦ παῖ, πλευρὸν ἀμφιδέξιον
ἐμφύντε τῷ φύσαντι, κἀναπαύσατον
τοῦ πρόσθʼ ἐρήμου τοῦδε δυστήνου πλάνου.
καί μοι τὰ πραχθέντʼ εἴπαθʼ ὡς βράχιστʼ, ἐπεὶ
1115
ταῖς τηλικαῖσδε σμικρὸς ἐξαρκεῖ λόγος.
ἔχω τὰ φίλτατʼ, οὐδʼ ἔτʼ ἂν πανάθλιος
1110
θανὼν ἂν εἴην σφῷν παρεστώσαιν ἐμοί.
ἐρείσατʼ, ὦ παῖ, πλευρὸν ἀμφιδέξιον
ἐμφύντε τῷ φύσαντι, κἀναπαύσατον
τοῦ πρόσθʼ ἐρήμου τοῦδε δυστήνου πλάνου.
καί μοι τὰ πραχθέντʼ εἴπαθʼ ὡς βράχιστʼ, ἐπεὶ
1115
ταῖς τηλικαῖσδε σμικρὸς ἐξαρκεῖ λόγος.
Ἀντιγόνη
ὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας· τοῦδε χρὴ κλύειν, πάτερ,
οὗ κἄστι τοὔργον· τοὐμὸν ὧδʼ ἔσται βραχύ.
ὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας· τοῦδε χρὴ κλύειν, πάτερ,
οὗ κἄστι τοὔργον· τοὐμὸν ὧδʼ ἔσται βραχύ.
Οἰδίπους
ὦ ξεῖνε, μὴ θαύμαζε, πρὸς τὸ λιπαρὲς
τέκνʼ εἰ φανέντʼ ἄελπτα μηκύνω λόγον.
1120
ἐπίσταμαι γὰρ τήνδε τὴν ἐς τάσδε μοι
τέρψιν παρʼ ἄλλου μηδενὸς πεφασμένην·
σὺ γάρ νιν ἐξέσωσας, οὐκ ἄλλος βροτῶν.
καί σοι θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω,
αὐτῷ τε καὶ γῇ τῇδʼ, ἐπεὶ τό γʼ εὐσεβὲς
1125
μόνοις παρʼ ὑμῖν ηὗρον ἀνθρώπων ἐγὼ
καὶ τοὐπιεικὲς καὶ τὸ μὴ ψευδοστομεῖν.
εἰδὼς δʼ ἀμύνω τοῖσδε τοῖς λόγοις τάδε·
ἔχω γὰρ ἅχω διὰ σὲ κοὐκ ἄλλον βροτῶν·
καί μοι χέρʼ, ὦναξ, δεξιὰν ὄρεξον, ὡς
1130
ψαύσω φιλήσω τʼ, εἰ θέμις, τὸ σὸν κάρα.
καίτοι τί φωνῶ; πῶς σʼ ἂν ἄθλιος γεγὼς
θιγεῖν θελήσαιμʼ ἀνδρός, ᾧ τίς οὐκ ἔνι
κηλὶς κακῶν ξύνοικος; οὐκ ἔγωγέ σε,
οὐδʼ οὖν ἐάσω· τοῖς γὰρ ἐμπείροις βροτῶν
1135
μόνοις οἷόν τε συνταλαιπωρεῖν τάδε.
σὺ δʼ αὐτόθεν μοι χαῖρε καὶ τὰ λοιπά μου
μέλου δικαίως, ὥσπερ ἐς τόδʼ ἡμέρας.
1139
ὦ ξεῖνε, μὴ θαύμαζε, πρὸς τὸ λιπαρὲς
τέκνʼ εἰ φανέντʼ ἄελπτα μηκύνω λόγον.
1120
ἐπίσταμαι γὰρ τήνδε τὴν ἐς τάσδε μοι
τέρψιν παρʼ ἄλλου μηδενὸς πεφασμένην·
σὺ γάρ νιν ἐξέσωσας, οὐκ ἄλλος βροτῶν.
καί σοι θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω,
αὐτῷ τε καὶ γῇ τῇδʼ, ἐπεὶ τό γʼ εὐσεβὲς
1125
μόνοις παρʼ ὑμῖν ηὗρον ἀνθρώπων ἐγὼ
καὶ τοὐπιεικὲς καὶ τὸ μὴ ψευδοστομεῖν.
εἰδὼς δʼ ἀμύνω τοῖσδε τοῖς λόγοις τάδε·
ἔχω γὰρ ἅχω διὰ σὲ κοὐκ ἄλλον βροτῶν·
καί μοι χέρʼ, ὦναξ, δεξιὰν ὄρεξον, ὡς
1130
ψαύσω φιλήσω τʼ, εἰ θέμις, τὸ σὸν κάρα.
καίτοι τί φωνῶ; πῶς σʼ ἂν ἄθλιος γεγὼς
θιγεῖν θελήσαιμʼ ἀνδρός, ᾧ τίς οὐκ ἔνι
κηλὶς κακῶν ξύνοικος; οὐκ ἔγωγέ σε,
οὐδʼ οὖν ἐάσω· τοῖς γὰρ ἐμπείροις βροτῶν
1135
μόνοις οἷόν τε συνταλαιπωρεῖν τάδε.
σὺ δʼ αὐτόθεν μοι χαῖρε καὶ τὰ λοιπά μου
μέλου δικαίως, ὥσπερ ἐς τόδʼ ἡμέρας.
Θησεύς
οὔτʼ εἴ τι μῆκος τῶν λόγων ἔθου πλέον,
τέκνοισι τερφθεὶς τοῖσδε, θαυμάσας ἔχω,
1140
οὔτʼ εἰ πρὸ τοὐμοῦ προύλαβες τὰ τῶνδʼ ἔπη.
βάρος γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ἐκ τούτων ἔχει.
οὐ γὰρ λόγοισι τὸν βίον σπουδάζομεν
λαμπρὸν ποεῖσθαι μᾶλλον ἢ τοῖς δρωμένοις.
δείκνυμι δʼ· ὧν γὰρ ὤμοσʼ οὐκ ἐψευσάμην
1145
οὐδέν σε, πρέσβυ· τάσδε γὰρ πάρειμʼ ἄγων
ζώσας, ἀκραιφνεῖς τῶν κατηπειλημένων.
χὤπως μὲν ἁγὼν ᾑρέθη, τί δεῖ μάτην
κομπεῖν, ἅ γʼ εἴσει καὐτὸς ἐκ ταύταιν ξυνών;
λόγος δʼ ὃς ἐμπέπτωκεν ἀρτίως ἐμοὶ
1150
στείχοντι δεῦρο, συμβαλοῦ γνώμην, ἐπεὶ
σμικρὸς μὲν εἰπεῖν, ἄξιος δὲ θαυμάσαι·
πρᾶγος δʼ ἀτίζειν οὐδὲν ἄνθρωπον χρεών.
οὔτʼ εἴ τι μῆκος τῶν λόγων ἔθου πλέον,
τέκνοισι τερφθεὶς τοῖσδε, θαυμάσας ἔχω,
1140
οὔτʼ εἰ πρὸ τοὐμοῦ προύλαβες τὰ τῶνδʼ ἔπη.
βάρος γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ἐκ τούτων ἔχει.
οὐ γὰρ λόγοισι τὸν βίον σπουδάζομεν
λαμπρὸν ποεῖσθαι μᾶλλον ἢ τοῖς δρωμένοις.
δείκνυμι δʼ· ὧν γὰρ ὤμοσʼ οὐκ ἐψευσάμην
1145
οὐδέν σε, πρέσβυ· τάσδε γὰρ πάρειμʼ ἄγων
ζώσας, ἀκραιφνεῖς τῶν κατηπειλημένων.
χὤπως μὲν ἁγὼν ᾑρέθη, τί δεῖ μάτην
κομπεῖν, ἅ γʼ εἴσει καὐτὸς ἐκ ταύταιν ξυνών;
λόγος δʼ ὃς ἐμπέπτωκεν ἀρτίως ἐμοὶ
1150
στείχοντι δεῦρο, συμβαλοῦ γνώμην, ἐπεὶ
σμικρὸς μὲν εἰπεῖν, ἄξιος δὲ θαυμάσαι·
πρᾶγος δʼ ἀτίζειν οὐδὲν ἄνθρωπον χρεών.
Οἰδίπους
τί δʼ ἔστι, τέκνον Αἰγέως; δίδασκέ με
ὡς μὴ εἰδότʼ αὐτὸν μηδὲν ὧν σὺ πυνθάνει.
1155
τί δʼ ἔστι, τέκνον Αἰγέως; δίδασκέ με
ὡς μὴ εἰδότʼ αὐτὸν μηδὲν ὧν σὺ πυνθάνει.
1155
Θησεύς
φασίν τινʼ ἡμῖν ἄνδρα, σοὶ μὲν ἔμπολιν
οὐκ ὄντα, συγγενῆ δέ, προσπεσόντα πως
βωμῷ καθῆσθαι τῷ Ποσειδῶνος, παρʼ ᾧ
θύων ἔκυρον, ἡνίχʼ ὡρμώμην ἐγώ.
φασίν τινʼ ἡμῖν ἄνδρα, σοὶ μὲν ἔμπολιν
οὐκ ὄντα, συγγενῆ δέ, προσπεσόντα πως
βωμῷ καθῆσθαι τῷ Ποσειδῶνος, παρʼ ᾧ
θύων ἔκυρον, ἡνίχʼ ὡρμώμην ἐγώ.
Οἰδίπους
ποδαπόν; τί προσχρῄζοντα τῷ θακήματι·
1160
ποδαπόν; τί προσχρῄζοντα τῷ θακήματι·
1160
Θησεύς
οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· σοῦ γάρ, ὡς λέγουσί μοι,
βραχύν τινʼ αἰτεῖ μῦθον οὐκ ὄγκου πλέων.
οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· σοῦ γάρ, ὡς λέγουσί μοι,
βραχύν τινʼ αἰτεῖ μῦθον οὐκ ὄγκου πλέων.
Οἰδίπους
ποῖόν τινʼ; οὐ γὰρ ἥδʼ ἕδρα σμικροῦ λόγου.
ποῖόν τινʼ; οὐ γὰρ ἥδʼ ἕδρα σμικροῦ λόγου.
Θησεύς
σοὶ φασὶν αὐτὸν ἐς λόγους ἐλθεῖν μόνον
αἰτεῖν ἀπελθεῖν τʼ ἀσφαλῶς τῆς δεῦρʼ ὁδοῦ.
1165
σοὶ φασὶν αὐτὸν ἐς λόγους ἐλθεῖν μόνον
αἰτεῖν ἀπελθεῖν τʼ ἀσφαλῶς τῆς δεῦρʼ ὁδοῦ.
1165
Οἰδίπους
τίς δῆτʼ ἂν εἴη τήνδʼ ὁ προσθακῶν ἕδραν;
τίς δῆτʼ ἂν εἴη τήνδʼ ὁ προσθακῶν ἕδραν;
Θησεύς
ὅρα κατʼ Ἄργος εἴ τις ὑμὶν ἐγγενὴς
ἔσθʼ, ὅστις ἄν σου τοῦτο προσχρῄζοι τυχεῖν.
ὅρα κατʼ Ἄργος εἴ τις ὑμὶν ἐγγενὴς
ἔσθʼ, ὅστις ἄν σου τοῦτο προσχρῄζοι τυχεῖν.
Οἰδίπους
ὦ φίλτατε, σχὲς οὗπερ εἶ.
ὦ φίλτατε, σχὲς οὗπερ εἶ.
Θησεύς
τί δʼ ἔστι σοι;
τί δʼ ἔστι σοι;
Οἰδίπους
μή μου δεηθῇς.
1170
μή μου δεηθῇς.
1170
Θησεύς
πράγματος ποίου; λέγε.
πράγματος ποίου; λέγε.
Οἰδίπους
ἔξοιδʼ ἀκούων τῶνδʼ ὅς ἐσθʼ ὁ προστάτης.
ἔξοιδʼ ἀκούων τῶνδʼ ὅς ἐσθʼ ὁ προστάτης.
Θησεύς
καὶ τίς ποτʼ ἐστὶν ὅν γʼ ἐγὼ ψέξαιμί τι;
καὶ τίς ποτʼ ἐστὶν ὅν γʼ ἐγὼ ψέξαιμί τι;
Οἰδίπους
παῖς οὑμός, ὦναξ, στυγνός, οὗ λόγων ἐγὼ
ἄλγιστʼ ἂν ἀνδρῶν ἐξανασχοίμην κλύων.
παῖς οὑμός, ὦναξ, στυγνός, οὗ λόγων ἐγὼ
ἄλγιστʼ ἂν ἀνδρῶν ἐξανασχοίμην κλύων.
Θησεύς
τί δʼ; οὐκ ἀκούειν ἔστι καὶ μὴ δρᾶν ἃ μὴ
1175
χρῄζεις; τί σοι τοῦτʼ ἐστὶ λυπηρὸν κλύειν;
τί δʼ; οὐκ ἀκούειν ἔστι καὶ μὴ δρᾶν ἃ μὴ
1175
χρῄζεις; τί σοι τοῦτʼ ἐστὶ λυπηρὸν κλύειν;
Οἰδίπους
ἔχθιστον, ὦναξ, φθέγμα τοῦθʼ ἥκει πατρί·
καὶ μή μʼ ἀνάγκῃ προσβάλῃς τάδʼ εἰκαθεῖν.
ἔχθιστον, ὦναξ, φθέγμα τοῦθʼ ἥκει πατρί·
καὶ μή μʼ ἀνάγκῃ προσβάλῃς τάδʼ εἰκαθεῖν.
Θησεύς
ἀλλʼ εἰ τὸ θάκημʼ ἐξαναγκάζει, σκόπει
μή σοι πρόνοιʼ ᾖ τοῦ θεοῦ φυλακτέα.
1180
1181
ἀλλʼ εἰ τὸ θάκημʼ ἐξαναγκάζει, σκόπει
μή σοι πρόνοιʼ ᾖ τοῦ θεοῦ φυλακτέα.
1180
Ἀντιγόνη
πάτερ, πιθοῦ μοι, κεἰ νέα παραινέσω.
τὸν ἄνδρʼ ἔασον τόνδε τῇ θʼ αὑτοῦ φρενὶ
χάριν παρασχεῖν τῷ θεῷ θʼ ἃ βούλεται,
καὶ νῷν ὕπεικε τὸν κασίγνητον μολεῖν.
1185
οὐ γάρ σε, θάρσει, πρὸς βίαν παρασπάσει
γνώμης, ἃ μή σοι συμφέροντα λέξεται.
λόγων δʼ ἀκοῦσαι τίς βλάβη; τά τοι κακῶς
ηὑρημένʼ ἔργα τῷ λόγῳ μηνύεται.
ἔφυσας αὐτόν· ὥστε μηδὲ δρῶντά σε
1190
τὰ τῶν κακίστων δυσσεβέστατʼ, ὦ πάτερ,
θέμις σέ γʼ εἶναι κεῖνον ἀντιδρᾶν κακῶς.
ἀλλʼ ἔασον· εἰσὶ χἀτέροις γοναὶ κακαὶ
καὶ θυμὸς ὀξύς, ἀλλὰ νουθετούμενοι
φίλων ἐπῳδαῖς ἐξεπᾴδονται φύσιν.
1195
σὺ δʼ εἰς ἐκεῖνα, μὴ τὰ νῦν, ἀποσκόπει
πατρῷα καὶ μητρῷα πήμαθʼ ἅπαθες·
κἂν κεῖνα λεύσσῃς, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει κακοῦ
θυμοῦ τελευτὴν ὡς κακὴ προσγίγνεται.
ἔχεις γὰρ οὐχὶ βαιὰ τἀνθυμήματα,
1200
τῶν σῶν ἀδέρκτων ὀμμάτων τητώμενος.
ἀλλʼ ἡμὶν εἶκε· λιπαρεῖν γὰρ οὐ καλὸν
δίκαια προσχρῄζουσιν, οὐδʼ αὐτὸν μὲν εὖ
πάσχειν, παθόντα δʼ οὐκ ἐπίστασθαι τίνειν.
πάτερ, πιθοῦ μοι, κεἰ νέα παραινέσω.
τὸν ἄνδρʼ ἔασον τόνδε τῇ θʼ αὑτοῦ φρενὶ
χάριν παρασχεῖν τῷ θεῷ θʼ ἃ βούλεται,
καὶ νῷν ὕπεικε τὸν κασίγνητον μολεῖν.
1185
οὐ γάρ σε, θάρσει, πρὸς βίαν παρασπάσει
γνώμης, ἃ μή σοι συμφέροντα λέξεται.
λόγων δʼ ἀκοῦσαι τίς βλάβη; τά τοι κακῶς
ηὑρημένʼ ἔργα τῷ λόγῳ μηνύεται.
ἔφυσας αὐτόν· ὥστε μηδὲ δρῶντά σε
1190
τὰ τῶν κακίστων δυσσεβέστατʼ, ὦ πάτερ,
θέμις σέ γʼ εἶναι κεῖνον ἀντιδρᾶν κακῶς.
ἀλλʼ ἔασον· εἰσὶ χἀτέροις γοναὶ κακαὶ
καὶ θυμὸς ὀξύς, ἀλλὰ νουθετούμενοι
φίλων ἐπῳδαῖς ἐξεπᾴδονται φύσιν.
1195
σὺ δʼ εἰς ἐκεῖνα, μὴ τὰ νῦν, ἀποσκόπει
πατρῷα καὶ μητρῷα πήμαθʼ ἅπαθες·
κἂν κεῖνα λεύσσῃς, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει κακοῦ
θυμοῦ τελευτὴν ὡς κακὴ προσγίγνεται.
ἔχεις γὰρ οὐχὶ βαιὰ τἀνθυμήματα,
1200
τῶν σῶν ἀδέρκτων ὀμμάτων τητώμενος.
ἀλλʼ ἡμὶν εἶκε· λιπαρεῖν γὰρ οὐ καλὸν
δίκαια προσχρῄζουσιν, οὐδʼ αὐτὸν μὲν εὖ
πάσχειν, παθόντα δʼ οὐκ ἐπίστασθαι τίνειν.
Οἰδίπους
τέκνον, βαρεῖαν ἡδονὴν νικᾶτέ με
1205
λέγοντες· ἔστω δʼ οὖν ὅπως ὑμῖν φίλον.
μόνον, ξένʼ, εἴπερ κεῖνος ὧδʼ ἐλεύσεται,
μηδεὶς κρατείτω τῆς ἐμῆς ψυχῆς ποτε.
τέκνον, βαρεῖαν ἡδονὴν νικᾶτέ με
1205
λέγοντες· ἔστω δʼ οὖν ὅπως ὑμῖν φίλον.
μόνον, ξένʼ, εἴπερ κεῖνος ὧδʼ ἐλεύσεται,
μηδεὶς κρατείτω τῆς ἐμῆς ψυχῆς ποτε.
Θησεύς
ἅπαξ τὰ τοιαῦτʼ, οὐχὶ δὶς χρῄζω κλύειν,
ὦ πρέσβυ. κομπεῖν δʼ οὐχὶ βούλομαι· σὺ δʼ ὢν
σῶς ἴσθʼ, ἐάν περ κἀμέ τις σῴζῃ θεῶν.
1210
ἅπαξ τὰ τοιαῦτʼ, οὐχὶ δὶς χρῄζω κλύειν,
ὦ πρέσβυ. κομπεῖν δʼ οὐχὶ βούλομαι· σὺ δʼ ὢν
σῶς ἴσθʼ, ἐάν περ κἀμέ τις σῴζῃ θεῶν.
1210
Translations (2)
German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 1139 focus
Nicht Wunder nimmt mich's, daß du, deiner Kinder hier
1130
Dich freuend, länger ausgedehnt der Rede Maß,
Noch daß das Wort des Vaters sie vor mir begrüßt.
Um solche Dinge wandelt uns kein Kummer an.
Und nicht mit Worten mühen wir uns eifriger
Dem Leben Glanz zu leihen als mit unsrer That.
1135
Denn siehe: was ich schwörend dir gelobt, o Greis,
Erfüllt' ich treu; die Töchter bring' ich dir zurück
Gerettet, ungefährdet, troz der Feinde Droh'n.
Und wie der Kampf gelungen, was bedarf es hier
Unnüzen Prahlens? Hörst du's doch von ihnen selbst.
1140
Auf eine Botschaft aber, die mich eben traf,
Als ich hieher ging, achte wohl und denke nach;
Wohl kurz an Inhalt ist sie, doch beachtenswerth,
Und Nichts verachten soll ein Mensch, was Menschen gilt.
Nicht Wunder nimmt mich's, daß du, deiner Kinder hier
1130
Dich freuend, länger ausgedehnt der Rede Maß,
Noch daß das Wort des Vaters sie vor mir begrüßt.
Um solche Dinge wandelt uns kein Kummer an.
Und nicht mit Worten mühen wir uns eifriger
Dem Leben Glanz zu leihen als mit unsrer That.
1135
Denn siehe: was ich schwörend dir gelobt, o Greis,
Erfüllt' ich treu; die Töchter bring' ich dir zurück
Gerettet, ungefährdet, troz der Feinde Droh'n.
Und wie der Kampf gelungen, was bedarf es hier
Unnüzen Prahlens? Hörst du's doch von ihnen selbst.
1140
Auf eine Botschaft aber, die mich eben traf,
Als ich hieher ging, achte wohl und denke nach;
Wohl kurz an Inhalt ist sie, doch beachtenswerth,
Und Nichts verachten soll ein Mensch, was Menschen gilt.
Oedipus.
Was ist es, Aegeus' edler Sohn? Belehre mich,
1145
Dem keine Kunde dessen ward, was du vernahmst.
Was ist es, Aegeus' edler Sohn? Belehre mich,
1145
Dem keine Kunde dessen ward, was du vernahmst.
Theseus.
Ein fremder Mann, so heißt es, nicht aus deiner Stadt,
Doch deines Stammes, habe (weßhalb, weiß ich nicht,)
Am Herd Poseidons, wo ich eben opferte,
Sich hingeworfen, während ich von dannen zog.
1150
Ein fremder Mann, so heißt es, nicht aus deiner Stadt,
Doch deines Stammes, habe (weßhalb, weiß ich nicht,)
Am Herd Poseidons, wo ich eben opferte,
Sich hingeworfen, während ich von dannen zog.
1150
Oedipus.
Wo kommt er her? Was heischt er, jenem Siz genaht?
Wo kommt er her? Was heischt er, jenem Siz genaht?
Theseus.
Nur Eines weiß ich: er erbitte sich von dir
Ein kurzes Wort nur, hieß es, das nicht lästig sei.
Nur Eines weiß ich: er erbitte sich von dir
Ein kurzes Wort nur, hieß es, das nicht lästig sei.
Oedipus.
Worüber? Nicht um Kleines wählt er diesen Siz.
Worüber? Nicht um Kleines wählt er diesen Siz.
Theseus.
Er komm' und wünsche, heißt es, ein Gespräch mit dir,
1155
Und ungefährdet möcht' er dann von hinnen zieh'n.
Er komm' und wünsche, heißt es, ein Gespräch mit dir,
1155
Und ungefährdet möcht' er dann von hinnen zieh'n.
Oedipus.
Wer aber ist es, der sich dort den Siz erkor?
Wer aber ist es, der sich dort den Siz erkor?
Theseus.
Besinne dich, ob Einer eures Stamms, o Greis,
Nicht lebt in Argos, welcher dies von dir erfleht.
Besinne dich, ob Einer eures Stamms, o Greis,
Nicht lebt in Argos, welcher dies von dir erfleht.
Oedipus.
Mein Bester, weiter rede nicht!
1160
Mein Bester, weiter rede nicht!
1160
Theseus.
Was ist dir denn?
Was ist dir denn?
Oedipus.
fordre das nicht länger!
fordre das nicht länger!
Theseus.
Was? Erkläre mir.
Was? Erkläre mir.
Oedipus.
Ich weiß, belehrt von diesen, wer der Flüchtling ist.
Ich weiß, belehrt von diesen, wer der Flüchtling ist.
Theseus.
Und wer denn ist es, den ich so verwerfen soll?
Und wer denn ist es, den ich so verwerfen soll?
Oedipus.
Mein böser Sohn, Herr, dessen Rede meinem Ohr
Schmerzvoller kläng' als jedes andern Mannes Wort.
1165
Mein böser Sohn, Herr, dessen Rede meinem Ohr
Schmerzvoller kläng' als jedes andern Mannes Wort.
1165
Theseus.
Wie? Kannst du's nicht anhören und, was dir mißfällt,
Versagen? Kann das Hören dir so peinlich sein?
Wie? Kannst du's nicht anhören und, was dir mißfällt,
Versagen? Kann das Hören dir so peinlich sein?
Oedipus.
Feindselig tönt dem Vater diese Stimm', o Herr;
Nicht opfre mich dem Zwange, solches einzugeh'n!
Feindselig tönt dem Vater diese Stimm', o Herr;
Nicht opfre mich dem Zwange, solches einzugeh'n!
Theseus.
Doch, legt der Altar Zwang dir auf, so siehe zu,
1170
Ob dir des Gottes Würde nicht zu scheu'n geziemt.
Doch, legt der Altar Zwang dir auf, so siehe zu,
1170
Ob dir des Gottes Würde nicht zu scheu'n geziemt.
Antigone.
English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 1211-1245 focus
Chorus
Whoever craves the longer length of life, not content to desire a moderate span, him I will judge with no uncertainty: he clings to folly.
For the long years lay in deposit many things nearer to pain than joy; but as for your delights, you will find them nowhere, when someone’s life has fallen beyond the fitting period.
1215
The Helper comes at last to all alike, when the fate of Hades is suddenly revealed, without marriage-song, or lyre, or dance: Death at the end.
1220
Whoever craves the longer length of life, not content to desire a moderate span, him I will judge with no uncertainty: he clings to folly.
For the long years lay in deposit many things nearer to pain than joy; but as for your delights, you will find them nowhere, when someone’s life has fallen beyond the fitting period.
1215
The Helper comes at last to all alike, when the fate of Hades is suddenly revealed, without marriage-song, or lyre, or dance: Death at the end.
1220
Chorus
Not to be born is, beyond all estimation, best; but when a man has seen the light of day, this is next best by far, that with utmost speed he should go back from where he came.
For when he has seen youth go by, with its easy merry-making,
1225
what hard affliction is foreign to him, what suffering does he not know? Envy, factions, strife, battles,
1230
and murders. Last of all falls to his lot old age, blamed, weak, unsociable, friendless, wherein dwells every misery among miseries.
1235
Not to be born is, beyond all estimation, best; but when a man has seen the light of day, this is next best by far, that with utmost speed he should go back from where he came.
For when he has seen youth go by, with its easy merry-making,
1225
For when he has seen youth go by, with its easy merry-making,
what hard affliction is foreign to him, what suffering does he not know? Envy, factions, strife, battles,
1230
and murders. Last of all falls to his lot old age, blamed, weak, unsociable, friendless, wherein dwells every misery among miseries.
1235
Chorus
In such years is this poor man here, not I alone.
Like some cape that fronts the north which is lashed on every side by the waves of winter, so he also is fiercely lashed evermore by the dread disasters that break on him like the surf, some from the region of the setting sun,
1240
some from that of its rising, some in the realm of its noon-time rays, some from the gloom-wrapped hills of the North.
1245
In such years is this poor man here, not I alone.
Like some cape that fronts the north which is lashed on every side by the waves of winter, so he also is fiercely lashed evermore by the dread disasters that break on him like the surf, some from the region of the setting sun,
1240
some from that of its rising, some in the realm of its noon-time rays, some from the gloom-wrapped hills of the North.
1245