Sophocles, Ajax, ed. Francis Storr, 263

Search the Perseus Catalog for:

View: By Scene

← Previous Next →

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Τέκμησσα

ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275

ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Ajax. Sophocles. ed. Francis Storr. London. 1913.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by The Annenberg CPB/Project.

Current edition Experimental

Αἴας (Greek) (Sophocles, Volume 2. Storr, Francis, editor. London; New York: William Heinemann Ltd.; The Macmillan Company, 1913.)

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (3)

Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 258-342 focus

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν

δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ

Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ

Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270
265

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ ἦν ὲν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθ’ οἷσιν εἰιχετ’ ὲν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δ’, ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ, 275
270

ἡμάς θ’ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρ’ ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ ἐξ ἁπλῶν κακά;

ΧΟΡΟΣ

Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280
275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ

Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἅπαν μαθήσει τοὖργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτὸς, ἡνίχ’ ἕσπεροι 285
280

λαμπτῆρες οὐκἐτ’ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

ὲμαίετ’ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,

Αἴας; τί τήνδ’ ἄκλητος οὔθ’ ὑπ’ ἀγγέλων

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύων 290
285

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός. —

ὁ δ’ εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ ὑμνούμενα,

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

κἀγὼ μαθοῦσ’ ἔληξ’, ὁ δ’ ἐσσύθη μόνος.

καὶ τὰς ὲκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας. 295
290

ἔσω δ’ ὲςῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔκερών τ’ ἄγραν.

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ ἄνω τρέπων

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

300 ᾐκίζεθ’, ὥστε φῶτας, ὲν ποίμναις πίτνων.
295

τέλος δ’ ὑπάξας διὰ θυρῶν, σκιᾷ τινὶ

λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

τοὺς δ’ ἀμφ’ Ὀδυσσεῖ, ξυντιθεὶς γέλων πολὺν,

ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών·

305 κἄπειτ’ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
300

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

παίσας κάρα ’θώὐζεν· ὲν δ’ ἐρειπίοις

νεκρῶν ὲρειφθεὶς ἕζετ’ ἀρνείου φόνου,

310 κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
305

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·

ἔπειτ’ ἐμοὶ τὰ δείν’ ἐπηπείλησ’ ἔπη,

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

κἀνήρετ’, ὲν τῷ πράγματος κυρεῖ ποτἐ.

315 κἀγὼ, φίλοι, δείσασα τοὐ ἑιργασμένον
310

ἔλεξα πᾶν, ὅσονπερ ἐξηπιστάμην,

ὁ δ’ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγρὰς,

ἃς οὔποτ’ αὐτοῦ πρόσθεν εἰςήκουσ’ ἐγώ.

πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους

320 τοιούςδ’ ἀεί ποτ’ ἀνδρὸς ὲξηγεῖτ’ ἔχειν.
315

ἀλλ’ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

ὑπεστέναζε, ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

νῦν δ’ ὲν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

ἄσιτος ἀνὴρ, ἄποτος, ὲν μέσοις βοτοῖς

325 σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
320

καὶ δῆλός έστιν ὥς τι δρασείων κακόν.

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

Ἀλλ’, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ ἐστάλην,

ἀρήξατ’ εξελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.

330 φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
325

ΧΟΡΟΣ

Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335
330

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ

Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340
335

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ

Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ

λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.

τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345
340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

¹

Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 263-347 focus

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Τέκμησσα

ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275

ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Τέκμησσα

ἅπαν μαθήσῃ τοὔργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285

λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,

Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε του κλύων
290

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.

ὃ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

⁹¹⁰¹¹¹²¹³¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷

κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὃ δʼ ἐσσύθη μόνος.

καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295

εἴσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300

τέλος δʼ ἀπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι

λόγους ἀνέσπα τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,

ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτείσαιτʼ ἰών·

κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν
305

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

παίσας κάρα ʼθώυξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις

νεκρῶν ἐρεισθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,

κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·

ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτε.

κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315

ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.

ὃ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,

ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ.

πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους

τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320
¹⁸¹⁹²⁰²¹²²²³²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸²⁹³⁰³¹

ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς

σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
325

καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν·

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,

ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.

φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330

Χορός

Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις

ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 263 focus

ἀλλ᾽ εἰ πέπαυται, κάρτ᾽ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·
260

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

πότερα δ᾽ ἄν, εἰ νέμοι νεμοι νέμει νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ.

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

ἡμεῖς ἄρ᾽ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ.

πῶς τοῦτ᾽ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ᾽ ὅπως λέγεις.
270

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

ἁνὴρ ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθ᾽ οἶσιν εἴχετ᾿ ἐν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας βλέποντας φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δ᾽ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275

ἡμεῖς θ᾽ ὁμοίως οὐδὲν ἦσσον ἢ πάρος.

ἆρ᾿ ἔστι ταῦτα δὲς τόσ᾽ ἐξ ἁπλῶν κακά;

ΧΟΡΟΣ.

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ἐκ θεοῦ

πληγή τις ἥκει ἥκοι ἥκοι ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται ;
280

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τῶνδ᾽ ἐπίστασθαί σε χρή.

ΧΟΡΟΣ.

τίς γάρ ποτ᾿ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν ξυναλγοῦσι ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

Translations (5)

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 263 focus

If he hath ceased to rave, he should do well
260

The account of evil lessens when ’tis past.

TEC

If choice were given you, would you rather choose
265

Hurting your friends, yourself to feel delight,

Or share with them in one commingled pain?

CH

The two fold trouble is more terrible.

TEC

Then comes our torment now the fit is o’er.

CH

How mean’st thou by that word? I fail to see.
270

TEC

He in his rage had rapture of delight

And knew not how he grieved us who stood near

And saw the madding tempest ruining him.

But now ’tis over and he breathes anew,

The counterblast of sorrow shakes his soul,
275

Whilst our affliction vexeth as before,

Have we not double for our single woe?

CH

I feel thy reasoning move me, and I fear

Some heavenly stroke hath fallen. How else, when the end

Of stormy sickness brings no cheering ray?
280

TEC

Our state is certain. Dream not but ’tis so.

CH

How first began the assault of misery?

Tell us the trouble, for we share the pain.

TEC

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 263 focus

Nun, wich die Krankheit, acht' ich's wohl für großes Glück;
250

Des schon entschwundnen Leides denkt man weniger.

Tekmessa.

Was nähmst du lieber, gönnte man dir freie Wahl:

Dem Freund zum Kummer, dich zu freu'n in eignem Glück,

Oder in der gleichen Trauer ihm gesellt zu sein?

Der Chor.

Ein doppelt Unglück wäre, Frau, das härtere.
255

Tekmessa.

So wären wir jezt leidend, ohne krank zu sein.

Der Chor.

Wie meinst du dieses? Was du sagst, versteh' ich nicht.

Tekmessa.

Der Mann, so lang ihn seine Wuth gebunden hielt,

War frohes Muths im Leide, das ihn fesselte;

Doch uns Gesunde quält' es, ihn so krank zu sehn.
260

Nun, da die Krankheit rastet und er sich erholt,

Wird er von bösem Kummer ganz umhergestürmt,

Und wir ingleichen, nicht geringer als zuvor.

Ward so die Noth nicht doppelt, die nur Eine war?

Der Chor.

Recht hast du wahrlich, und mir bangt, ihn traf ein Schlag
265

Von Göttern: kann es anders sein, wenn Ajas, nun

Die Wuth von ihm gewichen, sich nicht heitrer fühlt?

Tekmessa.

Und wohl verhält sich's also, daran zweifle nicht.

Der Chor.

Wie kam der Anfang dieser Noth herangestürmt?

Erzähl' es uns; wir theilen alles Leid mit dir.
270

Tekmessa.

English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 263 focus

Now then, ray friends (for so the time
260

demands),
260

Each o'er his head should cast the mournful veil,
260

And instant fly, or to our ships repair,
260

And sail with speed ; for dreadful are the threats

Of the Atridse ; death may be our lot,

And we shall meet an equal punishment

With him whom we lament, our frantic lord.

Tecmessa

He raves not now ; but like the southern blast.
265

When lightnings cease and all the storm is o'er,
265

Grows calm again ; yet to his sense restored,

He feels new griefs ; for oh ! to be unhappy.

And know ourselves alone the guilty cause

Of all our sorrows, is the worst of woes,

Chorus

Yet if his rage subside we should rejoice ;

The ill removed, we should remove our care.

Tecmessa

Hadst thou then rather, if the choice were given,

Thyself at ease, behold thy friend in pain.

Than with thy friend be joined in mutual sorrow 1

Chorus

The double grief is sure the most oppressive.
270

Tecmessa

Therefore, though not distempered, I am

wretched.

Chorus

I understand thee not.

Whilst he was mad, was happy in his frenzy,

And yet the while affected me with grief

Who was not so ; but now his rage is o'er,

And he hath time to breathe from his misfortune,

Himself is almost dead with grief, and I
275

Not less unhappy than I was before ;

Is it not double then ?

Chorus

It is indeed ;

And much I fear the wrath of angry heaven,

If from his madness ceased he yet receive

No kind rehef .
280

Tecmessa

'Tis so ; and 'twere most fit

You knew it well.

Chorus

Say then how it began ;

For like thyself we feel for his misfortune.^.

Tecmessa

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 263 focus

But we are happy if his sense returns;
260

The ill now ceased, less anxious are our fears.

Tecmessa

Hadst thou thy choice, wou'dst thou with grief afflict
265

Thy friends, that unshared pleasure might be thine;

Or bear in mutual grief a mutual part?

Chorus

The double, lady, is the greater ill.

Tecmessa

We, the disease not sharing, feel its pains.

Chorus

Why this? I know not what thy words import.
270

Tecmessa

When his disease raged highest, in the ills,

Which round encompass'd him, he felt a joy,

To us, whose sense was perfect, causing grief.

Now he is calm, and from his wild disease

Breathes free, with anguish all his soul is rack'd,
275

Nor less is our affliction than before.

From single is not this a double ill?

Chorus

To thee my heart assents; and much I fear

Some fatal stroke impending from a god:

Else why, his mind now calm, no more of joy

Feels he, than 'midst the storm of his disease?
280

Tecmessa

Be thou assured that things have reach'd this height.

Chorus

But tell us how this sudden ill began;

For we too melt in sympathy of woe.

Tecmessa

English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 263 focus

Chorus

But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.

Tecmessa

And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve?
265

Chorus

The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.

Tecmessa

Then we are ruined now, although the plague is past.

Chorus

What do you mean? I do not understand what you say.
270

Tecmessa

That man, while afflicted, found joy for himself in the dire fantasies that held him, though his presence distressed us who were sane. But now, since he has had pause and rest from the plague,

he has been utterly subjected to lowly anguish, and we similarly grieve no less than before. Surely, then, these are two sorrows, instead of one?
275

Chorus

Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter

than when he was plagued, now that he is released?
280

Tecmessa

This, you must know, is how matters stand.

Chorus

In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.

Commentary

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))

mvp-comment-169-1 πέπαυται ¹ εὐτυχεῖν ²

mvp-comment-169-2 φρούδου γὰρ ³ λόγος ⁴

mvp-comment-170-1 πότερα ⁵

mvp-comment-171-1 The words κοινὸς ἐν κοινοῖσι ⁶

mvp-comment-172-1 τὸ … διπλάζον ⁷

mvp-comment-173-1 Though οὐ νοσοῦντος ⁸ οὐ νοσοῦντες ⁹

mvp-comment-173-2 ἀτώμεσθα ¹⁰

mvp-comment-174-1 πῶς … ὅπως ¹¹

mvp-comment-175-1 οἷσιν εἴχετ’ ἐν κακοῖς ¹²

mvp-comment-175-2 φρονοῦντας ¹³ βλέποντας ¹⁴ κακοῖς ¹⁵

mvp-comment-176-1 κἀνέπνευσε ¹⁶ ἔληξε ¹⁷

mvp-comment-177-1 Instead of κεῖνος ¹⁸

mvp-comment-177-2 πᾶς ¹⁹

mvp-comment-177-3 ἐλήλαται ²⁰

mvp-comment-178-1 ἆῤ ²¹

mvp-comment-178-2 δὶς τός’ ²² ἐξ ἁπλῶν ²³

mvp-comment-179-1 δέδοικα μὴ … ἥκῃ ²⁴ ἥκει ²⁵ ἥκῃ ²⁶ ἥκοι ²⁷

mvp-comment-179-2 πῶς γάρ ²⁸

mvp-comment-179-3 εἰ πεπαυμένος ²⁹

mvp-comment-179-4 μηδέν τι ³⁰

mvp-comment-180-1 ὡς ὧδ’ ἐχόντων ³¹

mvp-comment-181-1 τίς γάρ ³²

mvp-comment-181-2 προσέπτατο ³³

mvp-comment-181-3 From the Homeric

ἔπτατο

( Il. 13. 592 , etc.) Tragedy borrows this non-thematic aor. (of which the active form would be

ἔπτην

): cp. 693 . The aor. of

πέτομαι

in Attic Comedy and prose is usu.

ἐπτόμην

(see Veitch, Irreg. Verbs, 2nd ed., p. 530): and of this we have the inf.

πτέσθαι

in O. T. 17 ,—again in accord with Homeric precedent ( Il. 4. 126

ἐπιπτέσθαι

mvp-comment-181-4 τύχας ³⁴ δήλωσον ³⁵ τύχαις ³⁶ ξυναλγοῦσιν ³⁷

Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus

260. mvp-comment-188-1 οἰκεῖα πάθη] Troubles all one's own.' i.e. both as home-felt and self-wrought. Cp. El. 215, οἰκείας εἰς ἄτας.

261. mvp-comment-189-1 παραπράξαντος] «Having assisted.' Cp. παραδράω ( οἷά τε τοῖς ἀγαθοῖσι παραδρώωσι χέρηες, Od. 15, 324).

262. mvp-comment-190-1 μεγάλας ὀδύνας ὑποτείνει] 'Causes intense grief within.' ὑποτείνει, 1.2. ὑπέχει ἐντεταμένως. Cp. Pind. O1. 2. 100, βαθεῖαν ὑπέχων μέριμναν ἀγροτέραν.

263. mvp-comment-191-1 'But if he hath ceased' (from his madness), 'he must be surely happy.' Others take εὐτυχεῖν impersonally, as in Oed. Tyr 88, πάντ᾽ ἂν εὐτυχεῖν, –‘All must be well.'

264. mvp-comment-192-1 'For trouble counts for less when it is gone.' The gen. is first absolute, and then in regimen with λόγος. Cp. infr. 1161, 2, κἀμοὶ γὰρ αἴσχιστον κλύειν | ἀνδρὸς ματαίου φλαῦρ᾽ ἔπη μυθουμένου.

265. mvp-comment-193-1 αἵρεσιν] Sc. τούτων, viz. ll. 266, 7, which πότερα anticipates.

266. mvp-comment-194-1 ἔχειν] Supr. 203.

267. mvp-comment-195-1 κοινὸς ἐν κοινοῖσι] Essay on L. § 44. p. 83. Or to be with others and mingle your sorrow with theirs.' ξυνών marks that while Ajax was delirious, he stood apart from the grief which others felt for him.

269. mvp-comment-196-1 'Our case, then, since the madness left us, is grown more desperate.' Tecmessa identifies her lot with that of Ajax. Compare infr. 791, μῶν ὀλώλαμεν; A few lines below (273-6) she speaks of herself in the plural as contrasted with him.

272. mvp-comment-197-1 οἶσιν. . κακοῖς] i. e. κακοῖς ἐν οἶσιν εἴχετο. Cp. infr. 1144, 5, ἡνίκ᾽ ἐν κακῷ | χειμῶνος εἴχετ'.

275. mvp-comment-198-1 πᾶς ἐλήλαται] 'Is vexed to the uttermost.' πᾶς is adverbial. See Essay on L. § 23. p. 38, and cp. infr. 519, ἐν σοὶ πᾶσ᾽ ἔγωγε σώζομαι. The perfect, as in πεφόβημαι, supr. 139, expresses a completed state.

277. mvp-comment-199-1 ἆρ'..;] Essay on L. § 29. p. 50. 'What is this but to have the sorrow doubled that before was single?' Cp. Constance in King John, 3. 4. 'I am not mad; - I would to heaven I were! For then 'tis like I should forget myself: O, if I could, what grief should I forget!'

278-279. mvp-comment-200-1 μὴ ἐκ θεοῦ | πληγή τις ἥκει] 'That a calamity is really come from Heaven.' The chorus before admitted as a possibility ( supr. 186, ἥκοι γὰρ ἂν θεία νόσος) what now appears to be too certain. Hence the indicative is more forcible here, although the subjunctive ( ἥκῃ) is more regular and may be the true reading.

282-283. mvp-comment-201-1 'In what wise lighted on you the commencement of the trouble? Tell us, who grieve with you at the misfortune, what it is.' τύχας, continuing the notion of κακοῦ, is governed either (1) both of δήλωσον and of ξυναλγοῦσιν, or (2) of ξυναλγοῦσιν only.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Χορός ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ· φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τέκμησσα πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 265 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις. 270

Χορός ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280

Τέκμησσα ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο; δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Current edition Experimental

ΧΟΡΟΣ Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ 265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 260 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270 265

ΧΟΡΟΣ Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280 275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ; δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335 330

ΑΙΑΣ Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340 335 τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε. τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345 340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ. 1

Χορός ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ· φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος. 1 2 3 4 5 6 7 8

Τέκμησσα πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 265 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις. 270

Χορός ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280

Τέκμησσα ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο; δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Χορός ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340 τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε. τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345

Τέκμησσα ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

ἀλλ᾽ εἰ πέπαυται, κάρτ᾽ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ· 260 φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ. πότερα δ᾽ ἄν, εἰ νέμοι νεμοι νέμει νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις 265 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ. τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ. ἡμεῖς ἄρ᾽ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ. πῶς τοῦτ᾽ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ᾽ ὅπως λέγεις. 270

ΧΟΡΟΣ. ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ἐκ θεοῦ πληγή τις ἥκει ἥκοι ἥκοι ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται ; 280

ΤΕΚΜΗΣΣΑ. ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τῶνδ᾽ ἐπίστασθαί σε χρή.

ΧΟΡΟΣ. τίς γάρ ποτ᾿ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο ; δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν ξυναλγοῦσι ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

If he hath ceased to rave, he should do well 260 The account of evil lessens when ’tis past.

TEC If choice were given you, would you rather choose 265 Hurting your friends, yourself to feel delight, Or share with them in one commingled pain?

CH The two fold trouble is more terrible.

TEC Then comes our torment now the fit is o’er.

CH How mean’st thou by that word? I fail to see. 270

TEC He in his rage had rapture of delight And knew not how he grieved us who stood near And saw the madding tempest ruining him. But now ’tis over and he breathes anew, The counterblast of sorrow shakes his soul, 275 Whilst our affliction vexeth as before, Have we not double for our single woe?

CH I feel thy reasoning move me, and I fear Some heavenly stroke hath fallen. How else, when the end Of stormy sickness brings no cheering ray? 280

TEC Our state is certain. Dream not but ’tis so.

CH How first began the assault of misery? Tell us the trouble, for we share the pain.

TEC

Nun, wich die Krankheit, acht' ich's wohl für großes Glück; 250 Des schon entschwundnen Leides denkt man weniger.

Tekmessa. Was nähmst du lieber, gönnte man dir freie Wahl: Dem Freund zum Kummer, dich zu freu'n in eignem Glück, Oder in der gleichen Trauer ihm gesellt zu sein?

Der Chor. Ein doppelt Unglück wäre, Frau, das härtere. 255

Tekmessa. So wären wir jezt leidend, ohne krank zu sein.

Der Chor. Wie meinst du dieses? Was du sagst, versteh' ich nicht.

Der Chor. Recht hast du wahrlich, und mir bangt, ihn traf ein Schlag 265 Von Göttern: kann es anders sein, wenn Ajas, nun Die Wuth von ihm gewichen, sich nicht heitrer fühlt?

Tekmessa. Und wohl verhält sich's also, daran zweifle nicht.

Der Chor. Wie kam der Anfang dieser Noth herangestürmt? Erzähl' es uns; wir theilen alles Leid mit dir. 270

Tekmessa.

Tecmessa He raves not now ; but like the southern blast. 265 When lightnings cease and all the storm is o'er, 265 Grows calm again ; yet to his sense restored, He feels new griefs ; for oh ! to be unhappy. And know ourselves alone the guilty cause Of all our sorrows, is the worst of woes,

Chorus Yet if his rage subside we should rejoice ; The ill removed, we should remove our care.

Tecmessa Hadst thou then rather, if the choice were given, Thyself at ease, behold thy friend in pain. Than with thy friend be joined in mutual sorrow 1

Chorus The double grief is sure the most oppressive. 270

Tecmessa Therefore, though not distempered, I am wretched.

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν

δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ

Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ

Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270
265

ΧΟΡΟΣ

Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280
275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ

Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ

Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335
330

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ

Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340
335

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ

Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ

λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.

τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345
340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

¹

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός

Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις

ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

ἀλλ᾽ εἰ πέπαυται, κάρτ᾽ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·
260

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

πότερα δ᾽ ἄν, εἰ νέμοι νεμοι νέμει νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ.

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

ἡμεῖς ἄρ᾽ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ.

πῶς τοῦτ᾽ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ᾽ ὅπως λέγεις.
270

ΧΟΡΟΣ.

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ἐκ θεοῦ

πληγή τις ἥκει ἥκοι ἥκοι ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται ;
280

ΤΕΚΜΗΣΣΑ.

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τῶνδ᾽ ἐπίστασθαί σε χρή.

ΧΟΡΟΣ.

τίς γάρ ποτ᾿ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν ξυναλγοῦσι ξυναλγοῦσιν τύχας.

If he hath ceased to rave, he should do well
260

The account of evil lessens when ’tis past.

TEC

If choice were given you, would you rather choose
265

Hurting your friends, yourself to feel delight,

Or share with them in one commingled pain?

CH

The two fold trouble is more terrible.

TEC

Then comes our torment now the fit is o’er.

CH

How mean’st thou by that word? I fail to see.
270

CH

I feel thy reasoning move me, and I fear

Some heavenly stroke hath fallen. How else, when the end

Of stormy sickness brings no cheering ray?
280

TEC

Our state is certain. Dream not but ’tis so.

CH

How first began the assault of misery?

Tell us the trouble, for we share the pain.

Nun, wich die Krankheit, acht' ich's wohl für großes Glück;
250

Des schon entschwundnen Leides denkt man weniger.

Tekmessa.

Was nähmst du lieber, gönnte man dir freie Wahl:

Dem Freund zum Kummer, dich zu freu'n in eignem Glück,

Oder in der gleichen Trauer ihm gesellt zu sein?

Der Chor.

Ein doppelt Unglück wäre, Frau, das härtere.
255

Tekmessa.

So wären wir jezt leidend, ohne krank zu sein.

Der Chor.

Wie meinst du dieses? Was du sagst, versteh' ich nicht.

Der Chor.

Recht hast du wahrlich, und mir bangt, ihn traf ein Schlag
265

Von Göttern: kann es anders sein, wenn Ajas, nun

Die Wuth von ihm gewichen, sich nicht heitrer fühlt?

Tekmessa.

Und wohl verhält sich's also, daran zweifle nicht.

Der Chor.

Wie kam der Anfang dieser Noth herangestürmt?

Erzähl' es uns; wir theilen alles Leid mit dir.
270

Tecmessa

He raves not now ; but like the southern blast.
265

When lightnings cease and all the storm is o'er,
265

Grows calm again ; yet to his sense restored,

He feels new griefs ; for oh ! to be unhappy.

And know ourselves alone the guilty cause

Of all our sorrows, is the worst of woes,

Chorus

Yet if his rage subside we should rejoice ;

The ill removed, we should remove our care.

Tecmessa

Hadst thou then rather, if the choice were given,

Thyself at ease, behold thy friend in pain.

Than with thy friend be joined in mutual sorrow 1

Chorus

The double grief is sure the most oppressive.
270

Tecmessa

Therefore, though not distempered, I am

wretched.

Chorus

It is indeed ;

And much I fear the wrath of angry heaven,

If from his madness ceased he yet receive

No kind rehef .
280

Tecmessa

'Tis so ; and 'twere most fit

You knew it well.

Chorus

Say then how it began ;

For like thyself we feel for his misfortune.^.

But we are happy if his sense returns;
260

The ill now ceased, less anxious are our fears.

Tecmessa

Hadst thou thy choice, wou'dst thou with grief afflict
265

Thy friends, that unshared pleasure might be thine;

Or bear in mutual grief a mutual part?

Chorus

The double, lady, is the greater ill.

Tecmessa

We, the disease not sharing, feel its pains.