Sophocles, Ajax, ed. Francis Storr, 1040

Search the Perseus Catalog for:

View: By Scene

← Previous Next →

Χορός

μὴ τεῖνε μακράν, ἀλλʼ ὅπως κρύψεις τάφῳ
1040

φράζου τὸν ἄνδρα χὤ τι μυθήσει τάχα.

βλέπω γὰρ ἐχθρὸν φῶτα, καὶ τάχʼ ἂν κακοῖς

γελῶν ἃ δὴ κακοῦργος ἐξίκοιτʼ ἀνήρ.

Τεῦκρος

τίς δʼ ἐστὶν ὅντινʼ ἄνδρα προσλεύσσεις στρατοῦ;

Χορός

Μενέλαος, ᾧ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν.
1045

Τεῦκρος

ὁρῶ· μαθεῖν γὰρ ἐγγὺς ὢν οὐ δυσπετής.

Μενέλαος

οὗτος, σὲ φωνῶ τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν

μὴ συγκομίζειν, ἀλλʼ ἐᾶν ὅπως ἔχει.

Τεῦκρος

τίνος χάριν τοσόνδʼ ἀνήλωσας λόγον;

Μενέλαος

δοκοῦντʼ ἐμοί, δοκοῦντα δʼ ὃς κραίνει στρατοῦ.
1050

Τεῦκρος

οὔκουν ἂν εἴποις ἥντινʼ αἰτίαν προθείς;

Μενέλαος

ὁθούνεκʼ αὐτὸν ἐλπίσαντες οἴκοθεν

ἄγειν Ἀχαιοῖς ξύμμαχόν τε καὶ φίλον,

ἐξηύρομεν ζητοῦντες ἐχθίω Φρυγῶν·

ὅστις στρατῷ ξύμπαντι βουλεύσας φόνον
1055

νύκτωρ ἐπεστράτευσεν, ὡς ἕλοι δόρει·

κεἰ μὴ θεῶν τις τήνδε πεῖραν ἔσβεσεν,

ἡμεῖς μὲν ἂν τήνδʼ ἣν ὅδʼ εἴληχεν τύχην

θανόντες ἂν προυκείμεθʼ αἰσχίστῳ μόρῳ,

οὗτος δʼ ἂν ἔζη. νῦν δʼ ἐνήλλαξεν θεὸς
1060

τὴν τοῦδʼ ὕβριν πρὸς μῆλα καὶ ποίμνας πεσεῖν.

ὧν εἵνεκʼ αὐτὸν οὔτις ἔστʼ ἀνὴρ σθένων

τοσοῦτον ὥστε σῶμα τυμβεῦσαι τάφῳ,

ἀλλʼ ἀμφὶ χλωρὰν ψάμαθον ἐκβεβλημένος

ὄρνισι φορβὴ παραλίοις γενήσεται.
1065

πρὸς ταῦτα μηδὲν δεινὸν ἐξάρῃς μένος.

εἰ γὰρ βλέποντος μὴ ʼδυνήθημεν κρατεῖν,

πάντως θανόντος γʼ ἄρξομεν, κἂν μὴ θέλῃς,

χερσὶν παρευθύνοντες· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου

λόγων γʼ ἀκοῦσαι ζῶν ποτʼ ἠθέλησʼ ἐμῶν.
1070

καίτοι κακοῦ πρὸς ἀνδρὸς ὄντα δημότην

μηδὲν δικαιοῦν τῶν ἐφεστώτων κλύειν.

οὐ γάρ ποτʼ οὔτʼ ἂν ἐν πόλει νόμοι καλῶς

φέροιντʼ ἄν, ἔνθα μὴ καθεστήκῃ δέος,

οὔτʼ ἂν στρατός γε σωφρόνως ἄρχοιτʼ ἔτι,
1075

μηδὲν φόβου πρόβλημα μηδʼ αἰδοῦς ἔχων.

ἀλλʼ ἄνδρα χρή, κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα,

δοκεῖν πεσεῖν ἂν κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ.

δέος γὰρ ᾧ πρόσεστιν αἰσχύνη θʼ ὁμοῦ,

σωτηρίαν ἔχοντα τόνδʼ ἐπίστασο·
1080

ὅπου δʼ ὑβρίζειν δρᾶν θʼ ἃ βούλεται παρῇ,

ταύτην νόμιζε τὴν πόλιν χρόνῳ ποτὲ

ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν εἰς βυθὸν πεσεῖν.

ἀλλʼ ἑστάτω μοι καὶ δέος τι καίριον,

καὶ μὴ δοκῶμεν δρῶντες ἃν ἡδώμεθα
1085

οὐκ ἀντιτίσειν αὖθις ἂν λυπώμεθα.

ἕρπει παραλλὰξ ταῦτα. πρόσθεν οὗτος ἦν

αἴθων ὑβριστής, νῦν δʼ ἐγὼ μέγʼ αὖ φρονῶ.

καί σοι προφωνῶ τόνδε μὴ θάπτειν, ὅπως

μὴ τόνδε θάπτων αὐτὸς εἰς ταφὰς πέσῃς.
1090

Ajax. Sophocles. ed. Francis Storr. London. 1913.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by The Annenberg CPB/Project.

Current edition Experimental

Αἴας (Greek) (Sophocles, Volume 2. Storr, Francis, editor. London; New York: William Heinemann Ltd.; The Macmillan Company, 1913.)

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (3)

Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 937-1160 focus

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Οἶδ’ οὖν γελώντων κἀπιχαιρόντων κακοῖς

τοῖς τοῦδ’· ἴσως τοι, κεἰ βλέποντα μὴ ’πόθουν,

θανόντ’ ἂν οἰμώξειαν ὲν χρείᾳ δορός.

οἱ γὰρ κακοὶ γνώμαισι τἀγαθὸν χεροῖν
940

965 ἔχοντες οὐκ ἴσασι, πρίν τις ἐκβάλῃ.

ἐμοὶ πικρὸς τέθνηκεν ἢ κείνοις γλυκὺς,

αὑτῷ δὲ τερπνός· ὧν γὰρ ἠράσθη τυχεῖν,

ὲκτήσαθ’ αὑτῷ, θάνατον, ὅνπερ ἤθελεν.

πῶς δῆτα τοῦδ’ ἐπεγγελῷεν ἂν κάτα;
945

970 θεοῖς τέθνηκεν οὕτος, οὐ κείνοισιν, οὔ.

πρὸς ταῦτ’ Ὀδυσσεὺς ἐν κενοῖς ὑβριζέτω.

Αἴας γὰρ αὐτοῖς οὐκέτ’ ἐστίν· ἀλλ’ ἐμοὶ

λιπὼν ἀνίας καὶ γόους ὅιοίχεται.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Ἰώ μοί μοι.
950

ΧΟΡΟΣ

975 Σίγησον· αὐδὴν γὰρ δοκῶ Τεύκρου κλύειν

βοῶντος ἄτης τῆςδ’ ἐπίσκοπον μέλος.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Ὢ φίλτατ’ Αἴας, ὦ ξύναιμον ὄμμ’ ἐμοὶ,

ἆρ’ ἠμπόληκας, ὥςπερ ἡ φάτις κρατεῖ;

ΧΟΡΟΣ

ὄλωλεν ἁνὴρ, Τεῦκρε, τοῦτ’ ὲπἐστασο.
955

ΤΕΥΚΡΟΣ

980 ὤ μοι βαρείας ἆρα τῆς ἐμῆς τύχης.

ΧΟΡΟΣ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων —

ΤΕΥΚΡΟΣ

ὦ τάλας ἐγὼ, τάλας.

ΧΟΡΟΣ

Πάρα στενάζειν.

ΤΕΥΚΡΟΣ

ὦ περισπερχὲς πάθος !

ΧΟΡΟΣ

Ἄγαν γε, Τεῦκρε.

ΤΕΥΚΡΟΣ

φεῦ τάλας! τί γὰρ τέκνον

τὸ τοῦδε, ποῦ μοι γῆς κυρεῖ τῆς Τρῳάδος;
960

ΧΟΡΟΣ

985 Μόνος παρὰ σκηναῖσιν.

ΤΕΥΚΡΟΣ

οὐχ ὅσον τάχος

δῆτ’ αὐτὸν ἄξεις δεῦρο, μήτις ὡς κενῆς

σκύμνον λεαίνης δυςμενῶν ἀναρπάσῃ;

ἴθ’, ἐγκόνει, ξύγκαμνε· τοῖς θανοῦσί τοι

φιλοῦσι πάντες κειμένοις ὲπεγγελἧν.
965

ΧΟΡΟΣ

990 Καὶ μὴν ἔτι ζῶν, Τεῦκρε, τοῦδέ σοι μέλειν

ὲφιεθ’ ‘ἀνὴρ κεῖνος, ὥςπερ οὖν μέλει.

ΤΕΥΚΡΟΣ

ὦ τῶν ἁπάντων δὴ θεαμάτων ἐμοὶ

ἄλγιστον, ὧν προςεῖδον ὀφθαλμοῖς ὲγώ·

ὁδός θ’ ὁδῶν πασῶν ἀνιάσασα δὴ
970

995 μάλιστα τοὐμὸν σπλάγχνον, ἢν δὴ νῦν ἔβην,

ὦ φίλτατ’ Αἴας, τὸν σὸν ὡς ἐπῃσθόμην

μόρον, διώκων κᾀξιχνοσκοπούμενος.

ὀξεῖα γάρ σου βάξις, ὡς θεοῦ τινος,

διῆλθ’ Ἀχαιοὺς πάντας, ὡς οἴχει θανὼν,
975

1000 ‘ἀγὼ κλύων δείλαιος, ὲκποδὼν μὲν ὢν,

ὑπεστέναζον, νῦν δ’ ὁρῶν, ἀπόλλυμαι.

οἴ μοι.

ἴθ’, ἐκκάλυψον, ὡς ἴδω τὸ πᾶν κακόν.

ὦ δυςθέατον ὄμμα καὶ τόλμης πικρὰς,
980

1005 ὅσας ἀνίας μοι κατασπείρας φθίνεις.

ποῖ γὰρ μολεῖν μοι δυνατὸν, ἐς ποίους βροτοὺς,

τοῖς σοῖς ἀρήξαντ’ ὲν πόνοισι μηδαμοῦ;

ἦ πού με Τελαμὼν, σὸς πατὴρ ἐμός θ’ ἄμα,

δἐξαιτ’ ἂν εὐπρόςωπος, ἵλεως τ’ ἴσως,
985

1010 χωροῦντ’ ἄνευ σοῦ; πῶς γὰρ οὔχ; ὅτῳ πάρα

μηδ’ εὐτυχοῦντι μηδὲν ἥδιον γελᾷν.

οὗτος τί κρύψει; ποῖον οὐκ ὲρεῖ κακόν;

τὸν ἐκ δορὸς γεγῶτα πολεμίου νόθον,

τὸν δειλίᾳ προδόντα καὶ κακανδρίᾳ
990

1015 σὲ, φίλτατ’ Αἴας, ἢ δόλοισιν, ὡς τὰ σὰ

κράτη θανόντος καὶ δόμους νέμοιμι σοὺς.

τοιαῦτ’ ἀνὴρ δύςοργος, ὲν γήρᾳ βαρὺς,

ἔρει πρὸς οὐδὲν εἰς ἔριν θυμούμενος.

τέλος δ’ ἀπωστὸς γῆς ἀποῤῥιφθήσομαι,
995

1020 δοῦλος λόγοισιν ἀντ’ ἐλευθέρου φανεὶς.

τοιαῦτα μὲν κατ’ οἶκον· ὲν Τροίᾳ δ’ ἐμοὶ

πολλοὶ μὲν ἐχθροὶ, παῦρα δ’ ὠφελήσιμα.

καὶ ταῦτα πάντα σοῦ θανόντος εὑρόμην.

οἴ μοι, τί δράσω; πῶς σ’ ἀποσπάσω πικροῦ
1000

1025 τοῦδ’ αἰόλου κνώδοντος; ὦ τάλας, ὑφ’ οὖ

φονέως ἄρ’ ἐξέπνευσας· εἶδες, ὡς χρόνῳ

ἔμελλέ σ’ Ἕκτωρ, καὶ θανὼν, ἀποφθίσειν;

σκέψασθε, πρὸς θεῶν, τὴν τύχην δυοῖν βροτοῖν.

Ἕκτωρ μὲν, ᾧ δὴ τοῦδ’ ἐδωρήθη πάρα,
1005

1030 ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγων

ὲγνάπτετ’ αἰὲν, ἔς τ’ ἀπέψυξεν βίον.

οὗτος δ’ ἐκείνου τήνδε δωρεὰν ἔχων

πρὸς τοῦδ’ ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι.

ἆρ’ οὐκ Ἐριννὺς τοῦτ’ ἐχάλκευσε ξίφος,
1010

1035 κἀκεῖνον Ἀιδὴς, δημιουργὸς ἄγριος,

ἐγὼ μὲν οὖν καὶ ταῦτα καὶ τὰ πάντ’ ἀεὶ

φάσκοιμ’ ἂν ἀνθρώποισι μηχανὴν θεούς·

ὅτῳ δὲ μὴ τάδ’ ἐστὶν ὲν γνώμῃ φίλα,

κεῖνος τὰ κείνου στεργέτω, κἀγὼ τάδε.
1015

ΧΟΡΟΣ

1040 μὴ τεῖνε μακρὰν, ἀλλ’ ὅπως κρύψεις τάφῳ

φράζου τὸν ἄνδρα, χὤ τι μυθήσει τάχα.

βλέπω γὰρ ἐχθρὸν φῶτα, καὶ τάχ’ ἂν κακοῖς

γελῶν ἂ δὴ κακοῦργος ὲξίκοιτ’ ἀνήρ.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Τίς δ’ ἔστιν, ὅντιν’ ἄνδρα προςλεύσσεις στρατοῦ;
1020

ΧΟΡΟΣ

1045 Μενέλαος, ᾦ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Ορῶ· μαθεῖν γὰρ, ἐγγὺς ὢν, οὐ δυςπετής.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Οὗτος, σὲ φωνῶ· τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν

μὴ ξυγκομίζειν, ἀλλ’ ἐᾷν, ὅπως ἔχει.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Τινος χάριν τοσόνδ’ ἀνάλωσας λόγον;
1025

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

1050 Δοκοῦντ’ ἐμοὶ, δοκοῦντα δ’, ὅς κραίνει στρατου.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Οὔκουν ἂν εἴποις, ἥντιν’ αἰτίαν προθείς;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Ὁθούνεκ’ αὐτὸν ἐλπίσαντες οἴκοθεν

ἄξειν Ἀχαιοῖς ξύμμαχόν τε καὶ φίλον,

ἐξεύρομεν ζητοῦντες ἐχθίω Φρυγῶν.
1030

1055 ὅστις στρατῷ ξύμπαντι βουλεύσας φόνον,

νύκτωρ ἐπεστράτευσεν, ὡς ἕλοι δορί.

κεἰ μὴ θεῶν τις τήνδε πεῖραν ἔσβεσεν,

ἡμεῖς μὲν ἂν τήνδ’, ἢν ὁδ’ εἴληχεν, τύχην,

θανόντες ἂν προὐκείμεθ’ αἰσχίστῳ μόρῳ·
1035

1060 οὗτος δ’ ἂν ἔζη· νῦν ὅ’ ἐνήλλαξεν θεὸς,

τὴν τοῦδ’ ὕβριν πρὸς μῆλα καὶ ποίμνας πεσεῖν.

ὧν οὕνεκ’ αὐτὸν οὔ τις ἔστ’ ἀνὴρ σθένων

τοσοῦτον, ὥστε σῶμα τυμβεῦσαι τάφῳ,

ἀλλ’ ἀμφὶ χλωρὰν ψάμαθον ἐκβεβλημένος
1040

1065 ὄρνισι φορβὴ παραλίοις γενήσεται.

πρὸς ταῦτα μηδὲν δεινὸν ὲξάρῃς μένος.

εἰ γὰρ βλέποντος μὴ ’δυνήθημεν κρατεῖν,

πάντως θανόντος γ’ ἄρξομεν, κἂν μὴ θέλῃς,

χερσὶν παρευθύνοντες, οὐ γὰρ ἔσθ’ ὅπου
1045

1070 λόγων ἀκοῦσαι ζῶν ποτ’ ἠθέλησ’ ἐμῶν.

καίτοι κακοῦ πρὸς ἀνδρὸς, ἄνδρα δημότην

μηδὲν δικαιοῦν τῶν ἐφεστώτων κλύειν.

οὐ γάρ ποτ’ οὔτ’ ἂν ὲν πόλει νόμοι καλῶς

φέροιντ’ ἂν ἔνθα μὴ καθεστήκῃ δέος·
1050

1075 οὔτ’ ἂν στρατός γε σωφρόνως ἄρχοιτ’ ἔτι,

μηδέν φόβου πρόβλημα μηδ’ αἰδοῦς ἔχων.

ἀλλ’ ἄνδρα χρὴ, κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα,

δοκεῖν πεσεῖν ἂν, κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ.

δέος γὰρ ᾦ πρόςεστιν αἰσχύνη θ’ ὁμοῦ,
1055

1080 σωτηρίαν ἔχοντα τόνδ’ ἐπίστασο.

ὅπου δ’ ὑβρίζειν, δρᾷν θ’ ἁ βούλεται, πάρα,

ταύτην νόμιζε τὴν πόλιν χρόνῳ ποτὲ

ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν εἰς βυθὸν πεσεῖν.

ἀλλ’ ἑστάτω μοι καὶ δέος τι καίριον,
1060

1085 καὶ μὴ δοκῶμεν, δρῶντες ἂν ἡδώμεθα

οὐκ ἀντιτίσειν αὖθις, ‘ἂν λυπώμεθα.

ἕρπει παραλλὰξ ταῦτα· πρόσθεν οὗτος ἦν

αἴθων ὑβριστής· νὺν δ’ ἐγὼ μἐγ αὖ φρονῶ,

καὶ σοὶ προφωνῶ τόνδε μὴ θάπτειν, ὅπως
1065

1090 μὴ τόνδε θάπτων αὐτὸς εἰς ταφὰς πέσῃς.

ΧΟΡΟΣ

Μενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰς,

εἶτ’ αὐτὸς ὲν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ.

ΤΕΥΚΡΟΣ

οὐκ ἄν ποτ’, ἄνδρες, ἄνδρα θαυμάσαιμ’ ἔτι,

ὅς μηδὲν ὢν γοναῖσιν εἶθ’ ἁμαρτάνει,
1070

1095 ὅθ’ οἱ δοκοῦντες εὐγενεῖς πεφυκέναι,

τοιαῦθ’ ἁμαρτάνουσιν ἐν λόγοις ἔπη.

ἄγ’ εἴπ’ ἀπ’ ἀρχῆς αὖθις, ἦ σὺ φῄς ἄγειν

τὸν ἄνδρ’ Ἀχαιοῖς δεῦρο σύμμαχον λαβών;

οὐκ αὐτὸς ἐξέπλευσεν, ὡς αὑτοῦ κρατῶν;
1075

1100 ποῦ σὺ στρατηγεῖς τοῦδε; ποῦ δὲ σοὶ λεῶν

ἔξεστ’ ἀνάσσειν, ὧν ὅδ’ ἡγεῖτ’ οἴκοθεν;

Σπάρτης ἀνάσσων ἦλθες, οὐχ ἡμῶν κρατῶν.

οὐδ’ ἔσθ’ ὅπου σοὶ τόνδε κοσμῆσαι πλέον

ἀρχῆς ἔκειτο θεσμὸς, ἢ καὶ τῷδε σέ.
1080

1105 ὕπαρχος ἄλλων δεῦρ’ ἔπλευσας, οὐχ ὅλων

στρατηγὸς, ὥςτ’ Αἴαντος ἡγεῖσθαί ποτε.

ἀλλ’ ὧνπερ ἄρχεις ἄρχε, καὶ τὰ σἐμν’ ἔπη

κόλαζ’ ἐκείνους· τόνδε δ’ εἴτε μὴ σὺ φῄς,

εἴθ’ ἅτερος στρατηγὸς εἰς ταφὰς ἐγὼ
1085

1110 θήσω δικαίως, οὐ τὸ σὸν δείσας στόμα.

οὐ γάρ τι τῆς σῆς οὕνεκ’ ἐστρατεύσατο

γυναικὸς, ὥςπερ οἱ πόνου πολλοῦ πλέῳ·

ἀλλ’ οὕνεχ’ ὅρκων, οἶσιν ἦν ἐνώμοτος,

σοῦ δ’ οὐδέν· οὐ γὰρ ἠξίου τοὺς μηδένας.
1090

1115 πρὸς ταῦτα πλείοις δεῦρο κήρυκας λαβὼν

καὶ τὸν στρατηγὸν ἧκε· τοῦ δὲ σοῦ ψόφου

οὐκ ἂν στραφείην, ἔς τ’ ἂν ᾖς, οἷός περ εἶ,

ΧΟΡΟΣ

Οὐδ’ αὖ τοιαύτην γλῶσσαν ὲν κακοῖς φιλῶ.

τὰ σκληρὰ γάρ τοι, κἂν ὑπέρδικ’ ᾖ, δάκνει.
1095

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

1120 ὁ τοξότης ἔοικεν οὐ σμικρὸν φρονεῖν.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Οὐ γὰρ βάναυσον τὴν τέγνην ἐκτησάμην.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Μέγ’ ἄν τι κομπάσειας, ἀσπίδ’ εἰ λάβοις.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Κἂν ψιλὸς ἀρκέσαιμι σοί γ’ ὡπλισμένῳ.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Η γλῶσσά σου τὸν θυμὸν ὡς δεινὸν τρέφει.
1100

ΤΕΥΚΡΟΣ

1125 Ξὺν τῷ δικαίῳ γὰρ μέγ’ ἔξεστιν φρονεῖν.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Δίκαια γὰρ τόνδ’ εὐτυχεῖν, κτείναντά με;

ΤΕΥΚΡΟΣ

Κτείναντα; δεινόν γ’ εἶπας, εἰ καὶ ζῆς θανών.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Θεὸς γὰρ ἐκσώζει με, τῷδε δ’ οἴχομαι.

ΤΕΥΚΡΟΣ

μὴ νυν ἀτίμα θεοὺς, θεοῖς σεσωσμένος.
1105

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

1130 ἑγὼ γὰρ ἂν ψέξαιμι δαιμόνων νόμους;

ΤΕΥΚΡΟΣ

εἰ τοὺς θανόντας οὐκ ἐᾷς θάπτειν παρών.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Τούς γ’ αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους· οὐ γὰρ καλόν.

ΤΕΥΚΡΟΣ

ᾖ σοὶ γὰρ Αἴας πολέμιος προὔστη ποτέ;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Μισοῦντ’ ἐμίσει· καὶ σὺ τοῦτ’ ἠπίστασο.
1110

ΤΕΥΚΡΟΣ

Κλέπτης γὰρ αὐτοῦ ψηφοποιὸς εὑρέθης. UBS

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

ἐν τοῖς δικασταῖς, κοὐκ ἐμοὶ, τόδ’ ἐσφάλη.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Πόλλ’ ἂν κακῶς λάθρα σὺ κλέψειας κακά.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Τοῦτ’ εἰς ἀνίαν τοὖπος ἔρχεται τινί.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Οὐ μᾶλλον, ὡς ἔοικεν, ἢ λυπήσομεν.
1115

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

1140 ἕv σοι φράσω· τόνδ’ ἐστὶν οὐχὶ θαπτέον.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Σὺ δ’ ἀντακούσει τοῦτον, ὡς τεθάψεται.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Ἤδη ποτ’ εἶδον ἄνδρ ἐγὼ γλώσσῃ θρασὺν,

ναύτας ἐφορμήσαντα χειμῶνος τὸ πλεῖν,

ᾦ φθέγμ’ ἂν οὐκ ἂν εὗρες, ὴνίκ’ ἐκ κακῷ
1120

1145 χειμῶνος εἴχετ’, ἀλλ’ ὑφ’ εἵματος κρυφεὶς,

πατεῖν παρεῖχε τῷ θέλοντι ναυτίλων.

οὕτω δὲ καὶ σὲ καὶ τὸ σὸν λάβρον στόμα,

σμικροῦ νέφους τάχ’ ἄν τις ἐκπνεύοας μέγας

χειμὼν κατασβέσειε τὴν πολλὴν βοήν.
1125

ΤΕΥΚΡΟΣ

1150 ἐγὼ δέ γ’ ἄνδρ’ ὄπωπα μωρίας πλέων,

ὅς ὲν κακοῖς ὕβριζε τοῖσι τῶν πέλας.

κἆτ’ αὐτὸν εἰσιδών τις ἐμφερὴς ἐμοὶ,

ὀργήν θ’ ὁμοῖος, εἶπε τοιοῦτον λόγον·

Ἄνθρωπε, μὴ δρᾶ τοὺς τεθνηκότας κακῶς·
1130

1155 εἰ γὰρ ποιήσεις, ἴσθι πημανούμενος.

τοιαῦτ’ ἄνολβον ἄνδρ’ ἐνουθέτει παρών.

ὁρῶ δέ τοί νιν, κἄστιν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,

οὐδείς ποτ’ ἄλλος ἢ σύ· μῶν ᾐνιξάμην;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Ἄπειμι· καὶ γὰρ αἰσχρὸν, εἰ πύθοιτό τις,
1135

1160 λόγοις κολάζειν, ᾧ βιάζεσθαι πάρα.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Ἄφερπέ νυν · κἀμοὶ γὰρ αἴσχιστον κλύειν

ἀνδρὸς ματαίου, φλαῦρ’ ἔπη μυθουμένου.

ΧΟΡΟΣ

ἔσται μεγάλης ἔριδός τις ἀγών.

ἀλλ’, ὡς δύνασαι, Τεῦκρε, ταχύνας
1140

1165 σπεῦσον κοίλην κάπετόν τιν’ ἰδεῖν

τῷδ’, ἔνθα βροτοῖς τὸν ἀείμνηστον

τάφον εὐρώεντα καθέξει.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Καὶ μὴν ἐς αὐτὸν καιρὸν οἵδε πλησίον

πάρεισιν ἀνδρὸς τοῦδε παῖς τε καὶ γυνὴ,
1145

1170 τάφον περιστελοῦντε δυστήνου νεκροῦ,

ὦ παῖ, πρόςελθε δεῦρο καὶ σταθεὶς Πέλας

ἱκέτης ἔφαψαι πατρὸς ὅς σ’ ἐγείνατο.

θάκει δὲ προςτρόπαιος ὲν χεροῖν ἔχων

κόμας ἐμὰς καὶ τἧςὅε καὶ σαυτοῦ τρίτου,
1150

1175 ἱκτήριον θησαυρόν· εἰ δέ τις στρατοῦ

βίᾳ σ’ ἀποσπάσειε τοῦδε τοῦ νεκροῦ.

κακὸς κακῶς ἄθαπτος ἐκπέσοι χθονὸς

γένους ἅπαντος ῥίζαν ἐξημημένος,

αὕτως ὅπωςπερ τόνδ’ ἐγὼ τέμνω πλόκον.
1155

1180 ἔχ’ αὐτὸν, ὦ παῖ, καὶ φίλασσε, μηδέ σε

κινησάτω τις, ἀλλὰ προςπεσὼν ἔχου.

ὑμεῖς τε μὴ γυναῖκες ἀντ’ ἀνδρῶν πέλας

παρἐστατ’, ἀλλ’ ἀρήγετ’, ἔς τ’ ἐγὼ μόλω

τάφου μεληθεὶς τῷδε, κἂν μηδεὶς ἐᾷ.
1160

Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 961-1184 focus

Τέκμησσα

οἳ δʼ οὖν γελώντων κἀπιχαιρόντων κακοῖς

τοῖς τοῦδʼ. ἴσως τοι, κεἰ βλέποντα μὴ ʼπόθουν,

θανόντʼ ἂν οἰμώξειαν ἐν χρείᾳ δορός.

οἱ γὰρ κακοὶ γνώμαισι τἀγαθὸν χεροῖν

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸⁹¹⁰¹¹

ἔχοντες οὐκ ἴσασι, πρίν τις ἐκβάλῃ.
965

ἐμοὶ πικρὸς τέθνηκεν ᾗ κείνοις γλυκύς,

αὑτῷ δὲ τερπνός. ὧν γὰρ ἠράσθη τυχεῖν

ἐκτήσαθʼ αὑτῷ, θάνατον ὅνπερ ἤθελεν.

τί δῆτα τοῦδʼ ἐπεγγελῷεν ἂν κάτα;

θεοῖς τέθνηκεν οὗτος, οὐ κείνοισιν, οὔ.
970

πρὸς ταῦτʼ Ὀδυσσεὺς ἐν κενοῖς ὑβριζέτω.

Αἴας γὰρ αὐτοῖς οὐκέτʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἐμοὶ

λιπὼν ἀνίας καὶ γόους διοίχεται.

Τεῦκρος

ἰώ μοί μοι.

Χορός

σίγησον· αὐδὴν γὰρ δοκῶ Τεύκρου κλύειν
975

βοῶντος ἄτης τῆσδʼ ἐπίσκοπον μέλος.

Τεῦκρος

ὦ φίλτατʼ Αἴας, ὦ ξύναιμον ὄμμʼ ἐμοί,

ἆρʼ ἠμπόληκας ὥσπερ ἡ φάτις κρατεῖ;

Χορός

ὄλωλεν ἁνήρ, Τεῦκρε, τοῦτʼ ἐπίστασο.

Τεῦκρος

ὤμοι βαρείας ἆρα τῆς ἐμῆς τύχης.
980

Χορός

ὡς ὧδʼ ἐχόντων

Τεῦκρος

ὦ τάλας ἐγώ, τάλας.

Χορός

πάρα στενάζειν.

Τεῦκρος

ὦ περισπερχὲς πάθος.

Χορός

ἄγαν γε, Τεῦκρε.

Τεῦκρος

φεῦ τάλας· τί γὰρ τέκνον

τὸ τοῦδε, ποῦ μοι γῆς κυρεῖ τῆς Τρῳάδος;

Χορός

μόνος παρὰ σκηναῖσιν.
985

Τεῦκρος

οὐχ ὅσον τάχος

δῆτʼ αὐτὸν ἄξεις δεῦρο, μή τις ὡς κενῆς

σκύμνον λεαίνης δυσμενῶν ἀναρπάσῃ;

ἴθʼ, ἐγκόνει, σύγκαμνε. τοῖς θανοῦσί τοι

φιλοῦσι πάντες κειμένοις ἐπεγγελᾶν.

Χορός

καὶ μὴν ἔτι ζῶν, Τεῦκρε, τοῦδέ σοι μέλειν
990

ἐφίεθʼ ἁνὴρ κεῖνος, ὥσπερ οὖν μέλει.

¹²¹³¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷¹⁸¹⁹²⁰

Τεῦκρος

ὦ τῶν ἁπάντων δὴ θεαμάτων ἐμοὶ

ἄλγιστον ὧν προσεῖδον ὀφθαλμοῖς ἐγώ,

ὁδός θʼ ὁδῶν πασῶν ἀνιάσασα δὴ

μάλιστα τοὐμὸν σπλάγχνον, ἣν δὴ νῦν ἔβην,
995

ὦ φίλτατʼ Αἴας, τὸν σὸν ὡς ἐπῃσθόμην

μόρον διώκων κἀξιχνοσκοπούμενος.

ὀξεῖα γάρ σου βάξις ὡς θεοῦ τινος

διῆλθʼ Ἀχαιοὺς πάντας ὡς οἴχῃ θανών.

ἁγὼ κλύων δύστηνος ἐκποδὼν μὲν ὢν
1000

ὑπεστέναζον, νῦν δʼ ὁρῶν ἀπόλλυμαι.

οἴμοι.

ἴθʼ, ἐκκάλυψον, ὡς ἴδω τὸ πᾶν κακόν.

δυσθέατον ὄμμα καὶ τόλμης πικρᾶς,

ὅσας ἀνίας μοι κατασπείρας φθίνεις.
1005

ποῖ γὰρ μολεῖν μοι δυνατόν, ἐς ποίους βροτούς,

τοῖς σοῖς ἀρήξαντʼ ἐν πόνοισι μηδαμοῦ;

ἦ πού με Τελαμών, σὸς πατὴρ ἐμός θʼ ἅμα,

δέξαιτʼ ἂν εὐπρόσωπος ἵλεώς τʼ ἴσως

χωροῦντʼ ἄνευ σοῦ. πῶς γὰρ οὔχ; ὅτῳ πάρα
1010

μηδʼ εὐτυχοῦντι μηδὲν ἥδιον γελᾶν.

οὗτος τί κρύψει; ποῖον οὐκ ἐρεῖ κακόν,

τὸν ἐκ δορὸς γεγῶτα πολεμίου νόθον,

τὸν δειλίᾳ προδόντα καὶ κακανδρίᾳ

σέ, φίλτατʼ Αἴας, ἢ δόλοισιν, ὡς τὰ σὰ
1015

κράτη θανόντος καὶ δόμους νέμοιμι σούς.

τοιαῦτʼ ἀνὴρ δύσοργος, ἐν γήρᾳ βαρύς

ἐρεῖ, πρὸς οὐδὲν εἰς ἔριν θυμούμενος.

²¹²²²³²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸²⁹³⁰³¹³²³³³⁴

τέλος δʼ ἀπωστὸς γῆς ἀπορριφθήσομαι,

δοῦλος λόγοισιν ἀντʼ ἐλευθέρου φανείς.
1020

τοιαῦτα μὲν κατʼ οἶκον· ἐν Τροίᾳ δέ μοι

πολλοὶ μὲν ἐχθροί, παῦρα δʼ ὠφελήσιμα.

καὶ ταῦτα πάντα σοῦ θανόντος ηὑρόμην.

οἴμοι, τί δράσω; πῶς σʼ ἀποσπάσω πικροῦ

τοῦδʼ αἰόλου κνώδοντος, ὦ τάλας, ὑφʼ οὗ
1025

φονέως ἄρʼ ἐξέπνευσας; εἶδες ὡς χρόνῳ

ἔμελλέ σʼ Ἕκτωρ καὶ θανὼν ἀποφθίσαι;

σκέψασθε, πρὸς θεῶν, τὴν τύχην δυοῖν βροτοῖν.

Ἕκτωρ μέν, ᾧ δὴ τοῦδʼ ἐδωρήθη πάρα

ζωστῆρι πρισθεὶς ἱππικῶν ἐξ ἀντύγων
1030

ἐκνάπτετʼ αἰέν, ἔστʼ ἀπέψυξεν βίον·

οὗτος δʼ ἐκείνου τήνδε δωρειὰν ἔχων

πρὸς τοῦδʼ ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι.

ἆρʼ οὐκ Ἐρινὺς τοῦτʼ ἐχάλκευσε ξίφος

κἀκεῖνον Ἅιδης, δημιουργὸς ἄγριος;
1035

ἐγὼ μὲν οὖν καὶ ταῦτα καὶ τὰ πάντʼ ἀεὶ

φάσκοιμʼ ἂν ἀνθρώποισι μηχανᾶν θεούς·

ὅτῳ δὲ μὴ τάδʼ ἐστὶν ἐν γνώμῃ φίλα,

κεῖνός τʼ ἐκεῖνα στεργέτω κἀγὼ τάδε.

Χορός

μὴ τεῖνε μακράν, ἀλλʼ ὅπως κρύψεις τάφῳ
1040

φράζου τὸν ἄνδρα, χὥ τι μυθήσῃ τάχα.

βλέπω γὰρ ἐχθρὸν φῶτα, καὶ τάχʼ ἂν κακοῖς

³⁵³⁶³⁷³⁸³⁹⁴⁰⁴¹⁴²⁴³⁴⁴⁴⁵⁴⁶⁴⁷⁴⁸⁴⁹⁵⁰⁵¹⁵²

γελῶν ἃ δὴ κακοῦργος ἐξίκοιτʼ ἀνήρ.

Τεῦκρος

τίς δʼ ἐστὶν ὅντινʼ ἄνδρα προσλεύσσεις στρατοῦ;

Χορός

Μενέλαος, ᾧ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν.
1045

Τεῦκρος

ὁρῶ· μαθεῖν γὰρ ἐγγὺς ὢν οὐ δυσπετής.

Μενέλαος

οὗτος, σὲ φωνῶ τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν

μὴ συγκομίζειν, ἀλλʼ ἐᾶν ὅπως ἔχει.

Τεῦκρος

τίνος χάριν τοσόνδʼ ἀνήλωσας λόγον;

Μενέλαος

δοκοῦντʼ ἐμοί, δοκοῦντα δʼ ὃς κραίνει στρατοῦ.
1050

Τεῦκρος

οὔκουν ἂν εἴποις ἥντινʼ αἰτίαν προθείς;

Μενέλαος

ὁθούνεκʼ αὐτὸν ἐλπίσαντες οἴκοθεν

ἄγειν Ἀχαιοῖς ξύμμαχόν τε καὶ φίλον,

ἐξηύρομεν ζητοῦντες ἐχθίω Φρυγῶν·

ὅστις στρατῷ ξύμπαντι βουλεύσας φόνον
1055

νύκτωρ ἐπεστράτευσεν, ὡς ἕλοι δορί·

κεἰ μὴ θεῶν τις τήνδε πεῖραν ἔσβεσεν,

ἡμεῖς μὲν ἂν τήνδʼ ἣν ὅδʼ εἴληχεν τύχην

θανόντες ἂν προυκείμεθʼ αἰσχίστῳ μόρῳ,

οὗτος δʼ ἂν ἔζη. νῦν δʼ ἐνήλλαξεν θεὸς
1060

τὴν τοῦδʼ ὕβριν πρὸς μῆλα καὶ ποίμνας πεσεῖν.

ὧν οὕνεκʼ αὐτὸν οὔτις ἔστʼ ἀνὴρ σθένων

τοσοῦτον ὥστε σῶμα τυμβεῦσαι τάφῳ,

ἀλλʼ ἀμφὶ χλωρὰν ψάμαθον ἐκβεβλημένος

ὄρνισι φορβὴ παραλίοις γενήσεται.
1065

πρὸς ταῦτα μηδὲν δεινὸν ἐξάρῃς μένος.

εἰ γὰρ βλέποντος μὴ ʼδυνήθημεν κρατεῖν,

πάντως θανόντος γʼ ἄρξομεν, κἂν μὴ θέλῃς,

⁵³⁵⁴⁵⁵⁵⁶⁵⁷⁵⁸⁵⁹⁶⁰⁶¹⁶²⁶³⁶⁴

χερσὶν παρευθύνοντες. οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου

λόγων ἀκοῦσαι ζῶν ποτʼ ἠθέλησʼ ἐμῶν.
1070

καίτοι κακοῦ πρὸς ἀνδρὸς ἄνδρα δημότην

μηδὲν δικαιοῦν τῶν ἐφεστώτων κλύειν.

οὐ γάρ ποτʼ οὔτʼ ἂν ἐν πόλει νόμοι καλῶς

φέροιντʼ ἄν, ἔνθα μὴ καθεστήκῃ δέος,

οὔτʼ ἂν στρατός γε σωφρόνως ἄρχοιτʼ ἔτι,
1075

μηδὲν φόβου πρόβλημα μηδʼ αἰδοῦς ἔχων.

ἀλλʼ ἄνδρα χρή, κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα,

δοκεῖν πεσεῖν ἂν κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ.

δέος γὰρ ᾧ πρόσεστιν αἰσχύνη θʼ ὁμοῦ,

σωτηρίαν ἔχοντα τόνδʼ ἐπίστασο·
1080

ὅπου δʼ ὑβρίζειν δρᾶν θʼ ἃ βούλεται παρῇ,

ταύτην νόμιζε τὴν πόλιν χρόνῳ ποτὲ

ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν ἐς βυθὸν πεσεῖν.

ἀλλʼ ἑστάτω μοι καὶ δέος τι καίριον,

καὶ μὴ δοκῶμεν δρῶντες ἃν ἡδώμεθα
1085

οὐκ ἀντιτείσειν αὖθις ἃν λυπώμεθα.

ἕρπει παραλλὰξ ταῦτα. πρόσθεν οὗτος ἦν

αἴθων ὑβριστής, νῦν δʼ ἐγὼ μέγʼ αὖ φρονῶ.

καί σοι προφωνῶ τόνδε μὴ θάπτειν, ὅπως

μὴ τόνδε θάπτων αὐτὸς ἐς ταφὰς πέσῃς.
1090

Χορός

Μενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰς

εἶτʼ αὐτὸς ἐν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ.

Τεῦκρος

οὐκ ἄν ποτʼ, ἄνδρες, ἄνδρα θαυμάσαιμʼ ἔτι,

ὃς μηδὲν ὢν γοναῖσιν εἶθʼ ἁμαρτάνει,

ὅθʼ οἱ δοκοῦντες εὐγενεῖς πεφυκέναι
1095
⁶⁵⁶⁶⁶⁷⁶⁸⁶⁹⁷⁰⁷¹⁷²⁷³⁷⁴⁷⁵⁷⁶⁷⁷

τοιαῦθʼ ἁμαρτάνουσιν ἐν λόγοις ἔπη.

ἄγʼ, εἴπʼ ἀπʼ ἀρχῆς αὖθις, ἦ σὺ φὴς ἄγειν

τόνδʼ ἄνδρʼ Ἀχαιοῖς δεῦρο σύμμαχον λαβών;

οὐκ αὐτὸς ἐξέπλευσεν ὡς αὑτοῦ κρατῶν;

ποῦ σὺ στρατηγεῖς τοῦδε; ποῦ δὲ σοὶ λεὼν
1100

ἔξεστʼ ἀνάσσειν ὧν ὅδʼ ἡγεῖτʼ οἴκοθεν;

Σπάρτης ἀνάσσων ἦλθες, οὐχ ἡμῶν κρατῶν·

οὐδʼ ἔσθʼ ὅπου σοὶ τόνδε κοσμῆσαι πλέον

ἀρχῆς ἔκειτο θεσμὸς ἢ καὶ τῷδε σέ.

ὕπαρχος ἄλλων δεῦρʼ ἔπλευσας, οὐχ ὅλων
1105

στρατηγός, ὥστʼ Αἴαντος ἡγεῖσθαί ποτε.

ἀλλʼ ὧνπερ ἄρχεις ἄρχε, καὶ τὰ σέμνʼ ἔπη

κόλαζʼ ἐκείνους· τόνδε δʼ, εἴτε μὴ σὺ φὴς

εἴθʼ ἅτερος στρατηγός, ἐς ταφὰς ἐγὼ

θήσω δικαίως, οὐ τὸ σὸν δείσας στόμα.
1110

οὐ γάρ τι τῆς σῆς οὕνεκʼ ἐστρατεύσατο

γυναικός, ὥσπερ οἱ πόνου πολλοῦ πλέῳ,

ἀλλʼ οὕνεχʼ ὅρκων οἷσιν ἦν ἐνώμοτος,

σοῦ δʼ οὐδέν· οὐ γὰρ ἠξίου τοὺς μηδένας.

πρὸς ταῦτα πλείους δεῦρο κήρυκας λαβὼν
1115

καὶ τὸν στρατηγὸν ἧκε· τοῦ δὲ σοῦ ψόφου

οὐκ ἂν στραφείην, ἕως ἂν ᾖς οἷός περ εἶ.

Χορός

οὐδʼ αὖ τοιαύτην γλῶσσαν ἐν κακοῖς φιλῶ·

τὰ σκληρὰ γάρ τοι, κἂν ὑπέρδικʼ ᾖ, δάκνει.

Μενέλαος

ὁ τοξότης ἔοικεν οὐ σμικρὸν φρονεῖν.
1120

Τεῦκρος

οὐ γὰρ βάναυσον τὴν τέχνην ἐκτησάμην.

Μενέλαος

μέγʼ ἄν τι κομπάσειας, ἀσπίδʼ εἰ λάβοις.

⁷⁸⁷⁹⁸⁰⁸¹⁸²⁸³⁸⁴⁸⁵⁸⁶⁸⁷⁸⁸

Τεῦκρος

κἂν ψιλὸς ἀρκέσαιμι σοί γʼ ὡπλισμένῳ.

Μενέλαος

ἡ γλῶσσά σου τὸν θυμὸν ὡς δεινὸν τρέφει.

Τεῦκρος

ξὺν τῷ δικαίῳ γὰρ μέγʼ ἔξεστιν φρονεῖν.
1125

Μενέλαος

δίκαια γὰρ τόνδʼ εὐτυχεῖν κτείναντά με;

Τεῦκρος

κτείναντα; δεινόν γʼ εἶπας, εἰ καὶ ζῇς θανών.

Μενέλαος

θεὸς γὰρ ἐκσῴζει με, τῷδε δʼ οἴχομαι.

Τεῦκρος

μή νυν ἀτίμα θεούς, θεοῖς σεσωμένος.

Μενέλαος

ἐγὼ γὰρ ἂν ψέξαιμι δαιμόνων νόμους;
1130

Τεῦκρος

εἰ τοὺς θανόντας οὐκ ἐᾷς θάπτειν παρών.

Μενέλαος

τούς γʼ αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους· οὐ γὰρ καλόν.

Τεῦκρος

ἦ σοὶ γὰρ Αἴας πολέμιος προύστη ποτέ;

Μενέλαος

μισοῦντʼ ἐμίσει· καὶ σὺ τοῦτʼ ἠπίστασο.

Τεῦκρος

κλέπτης γὰρ αὐτοῦ ψηφοποιὸς ηὑρέθης.
1135

Μενέλαος

ἐν τοῖς δικασταῖς, κοὐκ ἐμοί, τόδʼ ἐσφάλη.

Τεῦκρος

πόλλʼ ἂν κακῶς λάθρᾳ σὺ κλέψειας κακά.

Μενέλαος

τοῦτʼ εἰς ἀνίαν τοὔπος ἔρχεται τινί.

Τεῦκρος

οὐ μᾶλλον, ὡς ἔοικεν, ἢ λυπήσομεν.

Μενέλαος

ἕν σοι φράσω· τόνδʼ ἐστὶν οὐχὶ θαπτέον.
1140

Τεῦκρος

σὺ δʼ ἀντακούσῃ τοῦτον ὡς τεθάψεται.

Μενέλαος

ἤδη ποτʼ εἶδον ἄνδρʼ ἐγὼ γλώσσῃ θρασὺν

ναύτας ἐφορμήσαντα χειμῶνος τὸ πλεῖν,

ᾧ φθέγμʼ ἂν οὐκ ἂν ηὗρες, ἡνίκʼ ἐν κακῷ

χειμῶνος εἴχετʼ, ἀλλʼ ὑφʼ εἵματος κρυφεὶς
1145

πατεῖν παρεῖχε τῷ θέλοντι ναυτίλων.

οὕτω δὲ καὶ σὲ καὶ τὸ σὸν λάβρον στόμα

σμικροῦ νέφους τάχʼ ἄν τις ἐκπνεύσας μέγας

χειμὼν κατασβέσειε τὴν πολλὴν βοήν.

Τεῦκρος

ἐγὼ δέ γʼ ἄνδρʼ ὄπωπα μωρίας πλέων,
1150
⁸⁹⁹⁰⁹¹⁹²⁹³⁹⁴⁹⁵⁹⁶⁹⁷⁹⁸⁹⁹¹⁰⁰¹⁰¹¹⁰²¹⁰³¹⁰⁴

ὃς ἐν κακοῖς ὕβριζε τοῖσι τῶν πέλας.

κᾆτʼ αὐτὸν εἰσιδών τις ἐμφερὴς ἐμοὶ

ὀργήν θʼ ὁμοῖος εἶπε τοιοῦτον λόγον,

ὤνθρωπε, μὴ δρᾶ τοὺς τεθνηκότας κακῶς·

εἰ γὰρ ποήσεις, ἴσθι πημανούμενος.
1155

τοιαῦτʼ ἄνολβον ἄνδρʼ ἐνουθέτει παρών.

ὁρῶ δέ τοί νιν, κἄστιν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,

οὐδείς ποτʼ ἄλλος ἢ σύ. μῶν ᾐνιξάμην;

Μενέλαος

ἄπειμι· καὶ γὰρ αἰσχρόν, εἰ πύθοιτό τις

λόγοις κολάζειν ᾧ βιάζεσθαι πάρα.
1160

Τεῦκρος

ἄφερπέ νυν. κἀμοὶ γὰρ αἴσχιστον κλύειν

ἀνδρὸς ματαίου φλαῦρʼ ἔπη μυθουμένου.

Χορός

ἔσται μεγάλης ἔριδός τις ἀγών.

ἀλλʼ ὡς δύνασαι, Τεῦκρε, ταχύνας

σπεῦσον κοίλην κάπετόν τινʼ ἰδεῖν
1165

τῷδʼ, ἔνθα βροτοῖς τὸν ἀείμνηστον

τάφον εὐρώεντα καθέξει.

Τεῦκρος

καὶ μὴν ἐς αὐτὸν καιρὸν οἵδε πλησίοι

πάρεισιν ἀνδρὸς τοῦδε παῖς τε καὶ γυνή,

τάφον περιστελοῦντε δυστήνου νεκροῦ.
1170

ὦ παῖ, πρόσελθε δεῦρο, καὶ σταθεὶς πέλας

ἱκέτης ἔφαψαι πατρός, ὅς σʼ ἐγείνατο.

θάκει δὲ προστρόπαιος ἐν χεροῖν ἔχων

κόμας ἐμὰς καὶ τῆσδε καὶ σαυτοῦ τρίτου,

ἱκτήριον θησαυρόν. εἰ δέ τις στρατοῦ
1175

βίᾳ σʼ ἀποσπάσειε τοῦδε τοῦ νεκροῦ,

κακὸς κακῶς ἄθαπτος ἐκπέσοι χθονός,

γένους ἅπαντος ῥίζαν ἐξημημένος,

αὔτως ὅπωσπερ τόνδʼ ἐγὼ τέμνω πλόκον.

¹⁰⁵¹⁰⁶¹⁰⁷¹⁰⁸¹⁰⁹¹¹⁰¹¹¹¹¹²

ἔχʼ αὐτόν, παῖ, καὶ φύλασσε, μηδέ σε
1180

κινησάτω τις, ἀλλὰ προσπεσὼν ἔχου.

ὑμεῖς τε μὴ γυναῖκες ἀντʼ ἀνδρῶν πέλας

παρέστατʼ, ἀλλʼ ἀρήγετʼ, ἔστʼ ἐγὼ μόλω

τάφου μεληθεὶς τῷδε, κἂν μηδεὶς ἐᾷ.

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 1040 focus

μὴ τεῖνε μακράν, ἀλλ᾽ ὅπως κρύψεις κρύψηις κρύψεις τάφῳ
1040

φράζου τὸν ἄνδρα χώ τι μυθήσῃ τάχα.

βλέπω γὰρ ἐχθρὸν φῶτα, καὶ τάχ᾽ ἂν κακοῖς

γελῶν ἃ δὴ ἃ δὴν ἃ δὴ κακοῦργος ἐξίκοιτ᾽ ἀνήρ.

ΤΕΥΚΡΟΣ.

τίς δ'᾽ ἐστὶν ὅντιν' οὖντισ ὄντιν᾿ ἄνδρα προσλεύσσεις προσπλεύσει προσβλεύσει προσλεύσσει προσλεύσσεις προλεύσεις στρατοῦ;

ΧΟΡΟΣ.

Μενέλαος, ᾧ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν ἐστειλάμην ἐστείλαμεν.
1045

ΤΕΥΚΡΟΣ.

ὁρῶ· μαθεῖν γὰρ ἐγγὺς ὧν οὐ δυσπετής.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ.

οὗτος, σὲ φωνῶ τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν

μὴ συγκομίζειν, ἀλλ᾽ ἐᾶν ὅπως ἔχει.

ΤΕΥΚΡΟΣ.

τίνος χάριν τοσόνδ᾽ σόνδ' ἀνήλωσας λόγον;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ.

δοκοῦντ᾽ ἐμοί, δοκοῦντα δ᾽ ὃς κραίνει στρατοῦ.
1050

ΤΕΥΚΡΟΣ.

οὔκουν ἂν εἴποις ἥντιν' αἰτίαν προθείς προσθείς;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ.

ὁθούνεκ᾿ αὐτὸν ἐλπίσαντες οἴκοθεν

ἄγειν ἄγειν ἄξειν ἄξειν ᾿Αχαιοῖς ξύμμαχόν τε καὶ φίλον,

ἐξεύρομεν ζητοῦντες ἐχθίω Φρυγῶν·

ὅστις στρατῷ ξύμπαντι βουλεύσας φόνον
1055

νύκτωρ ἐπεστράτευσεν, ὡς ἕλοι δορί ὡσ ἐλοιδόρει ὡς ἕλοι δορί ὡς ἐλοι δόρει·

κεἰ μὴ θεῶν τις τήνδε πεῖραν ἔσβεσεν,

ἡμεῖς μὲν ἂν τήνδ', ἣν ὅδ᾽ εἴληχεν εἴληχε τύχην,

θανόντες ἂν om. add. προὐκείμεθ᾽ προὐκείμεθ' αἰσχίστῳ μόρῳ,

οὗτος δ᾽ ἂν ἔζη. νῦν δ᾽ ἐνήλλαξεν θεὸς
1060

τὴν τοῦδ᾽ ὕβριν πρὸς μῆλα καὶ ποίμνας πεσεῖν.

ὧν οἵνεκ᾿ αὐτὸν οὔτις ἔστ᾽ ἀνὴρ σθένων

τοσοῦτον τοιοῦτον ὥστε σῶμα τυμβεῦσαι τάφῳ·

ἀλλ᾽ ἀμφὶ χλωρὰν ψάμαθον ἐκβεβλημένος

ΜΕΝΕΛΑΟΣ.

ὄρνισι φορβὴ παραλίοις πα ρραλίοις παραλίοις γενήσεται.
1065

πρὸς ταῦτα μηδὲν δεινὸν ἐξάρῃς ἐξάιρηις ἐξάρης μένος.

εἰ γὰρ βλέποντος μὴ ᾿δυνήθημεν κρατεῖν,

πάντως θανόντος γ᾽ ἄρξομεν, κἂν μὴ θέλῃς,

χερσὶν παρευθύνοντες. οὐ γὰρ ἔσθ᾽ ὅπου

λόγων γ᾽ λόγωντ᾽ ἀκοῦσαι ζῶν ποτ' ἠθέλησ᾽ εἰθέληισ ἠθέλησ᾽ ἐμῶν.
1070

καίτοι κακοῦ πρὸς ἀνδρὸς ἄνδρα δημότην

μηδὲν δικαιοῦν τῶν ἐφεστώτων κλύειν.

οὐ γάρ ποτ' οὔτ᾽ ἂν ἐν πόλει νόμοι καλῶς

φέροιντ' ἄν, ἔνθα μὴ καθεστήκῃ καθεστήκηι καθεστήκοι καθεστήκει δέος,

οὔτ᾽ ἂν στρατός γε σωφρόνως ἄρχοιτ᾽ ἄχοιτ' ἄρχοιτ' ἔτι
1075

μηδὲν φόβου πρόβλημα μηδ' αἰδοῦς ἔχων.

ἀλλ᾽ ἄνδρα χρή, κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα,

ΜΕΝΕΛΑΟΣ.

δοκεῖν πεσεῖν ἂν κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ.

δέος γὰρ ᾧ πρόσεστιν αἰσχύνη θ᾽ ὁμοῦ,

σωτηρίαν ἔχοντα τόνδ᾽ ἐπίστασο·
1080

ὅπου δ᾽ ὑβρίζειν δρᾶν θ᾽ ἃ βούλεται παρῇ παρῆι πάρα,

ταύτην νόμιζε τὴν πόλιν χρόνῳ ποτὲ

ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν εἰς βυθὸν πεσεῖν.

ἀλλ᾽ ἑστάτω μοι καὶ δέος τι καίριον,

καὶ μὴ δοκῶμεν δρῶντες ἂν ἂν ἡδώμεθα
1085

οὐκ ἀντιτίσειν αὖθις ἂν ἂν λυπώμεθα.

ἕρπει παραλλὰξ ταῦτα. πρόσθεν οὗτος ἦν

αἴθων ὑβριστής, νῦν δ᾽ ἐγὼ μέγ᾽ αὖ φρονῶ.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ.

καί σοι προφωνῶ προσφωνῶ τόνδε μὴ θάπτειν, ὅπως

μὴ τόνδε θάπτων αὐτὸς εἰς ταφὰς ταφὰς (τρυφασ?) πέσῃς.
1090

ΧΟΡΟΣ.
¹

Translations (5)

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 1040 focus

Spare longer speech, and think how to secure
1040

Thy brother’s burial, and what plea will serve;

Since one comes here hath no good will to us

And like a villain haply comes in scorn.

TEU

What man of all the host hath caught thine eye?

CH

The cause for whom we sailed, the Spartan King.
1045

TEU

Yes; I discern him, now he moves more near.

MENELAUS
Enter MENELAUS .

Fellow, give o’er. Cease tending yon dead man!

Obey my voice, and leave him where he lies.

TEU

Thy potent cause for spending so much breath?

MEN

My will, and his whose word is sovereign here.

TEU

May we not know the reasons of your will?

MEN

Because he, whom we trusted to have brought

To lend us loyal help with heart and hand,

Proved in the trial a worse than Phrygian foe;

Who lay in wait for all the host by night,

And sallied forth in arms to shed our blood;

That, had not one in Heaven foiled this attempt,

Our lot had been to lie as he doth here

Dead and undone for ever, while he lived

And flourished. Heaven hath turned this turbulence

To fall instead upon the harmless flock.

Wherefore no strength of man shall once avail

To encase his body with a seemly tomb,

But outcast on the wide and watery sand,

He’ll feed the birds that batten on the shore.

Nor let thy towering spirit therefore rise

In threatening wrath. Wilt thou or not, our hand

Shall rule him dead, howe’er he braved us living,

And that by force; for never would he yield,

Even while he lived, to words from me. And yet

It shows base metal when the subject-wight
1090

Deigns not to hearken to the chief in power.
1090

Since without settled awe, neither in states
1090

Can laws have rightful sway, nor can a host
1090

Be governed with due wisdom, if no fear
1090

Or wholesome shame be there to shield its safety.
1090

And though a man wax great in thews and bulk,
1090

Let him be warned: a trifling harm may ruin him.
1090

Whoever knows respect and honour both
1090

Stands free from risk of dark vicissitude.
1090

But whereso pride and licence have their fling,
1090

Be sure that state will one day lose her course
1090

And founder in the abysm. Let fear have place
1090

Still where it ought, say I, nor let men think
1090

To do their pleasure and not bide the pain.
1090

That wheel comes surely round. Once Aias flamed
1090

With insolent fierceness. Now I mount in pride,
1090

And loudly bid thee bury him not, lest burying
1090

Thy brother thou be burrowing thine own grave.
1090

CH

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 1040 focus

Nicht säume länger; sinne, wie den Todten du
995

Im Grabe bergen, was du schnell erwiedern willst.

Denn einen Feind erblick' ich, und er kommt vielleicht,

Um unsrer Noth zu spotten, als ein arger Mann.

Teukros.

Wer ist der Mann vom Heere, den du kommen siehst?

Der Chor.

Menelaos, dem zuliebe wir hierhergeschifft.
1000

Teukros.

Ich seh's; er ist schon nahe, leicht erkennt man ihn.

Menelaos. Die Vorigen.

Menelaos.

Du, dir gebiet' ich, daß du nicht den Todten hier

Zur Gruft bestattest, liegen laß ihn, wie er liegt!

Teukros.

Was treibt dich, aufzuwenden solch vermess'nes Wort?

Menelaos.

Ich will es so, so will es, der dem Heer gebeut.
1005

Teukros.

So wirst du sagen, welcher Grund dich solches heißt!

Menelaos.

Weil wir, im Wahne, daß wir ihn den Danaern

Als Freund und Helfer zugeführt, ihn schlimmer noch,

Nach Schlimm'rem trachtend fanden, als die Phryger selbst,¹

Ihn, der den Tod zudachte Hellas' ganzem Heer,
1010

Und Nachts mit mordbewehrtem Stahl uns überfiel.

Und hätt' ein Gott nicht solches Sturmes Glut gelöscht,

Traf uns dasselbe Mißgeschick, das ihn ereilt:

Schmachvollsten Todes lägen wir dahingestreckt,

Er aber lebte; jezo hat's ein Gott gewandt,
1015

Daß wider Schaf' und Kinder ging der Nasende.

Drum ist im Heere Keiner hier so groß an Macht,

Der seinen Leichnam ehrenvoll bestattete;

Nein, hingeworfen auf den gelben Ufersand,

Des Meeres Vögeln lieg' er da zu süßem Raub!
1020

Nicht grolle denn in ungestümem Zornesmuth!

Denn konnten wir ihn lebend auch nicht bändigen,

Des Todten sind wir sicher Herr, ja, dir zum Troz,

Wird unser Arm ihn zwingen; denn im Leben lieh

Er meinen Worten nimmerdar ein willig Ohr.
1025

Doch ist ein schlechter Bürger, wer als Bürger es

Verschmäht, zu hören auf das Wort der Herrschenden.

Denn weder mag im Staate je Gesez und Recht

In Kraft bestehen, wo die Furcht es nicht beschützt,

Noch wird ein Kriegsheer je gelenkt in weiser Zucht,
1030

Hält nicht der Schrecken und die Scheu das Böse fern.

Der Mann, und wär' er riesengroß, bedenke ſtets,

Den Fall bereiten könn' ihm auch ein kleines Weh.

Denn wessen Brust inwohnen Furcht und Scham zugleich,

Von diesem wisse, daß er wallt auf sichrer Bahn.
1035

Doch wo die Hoffart waltet und die böse Lust,

Die Stadt versinkt einst, ob ihr auch ein guter Wind

Die Segel schwellte, doch zulezt im Meeresgrund.

Nein, etwas Furcht auch hege man zu rechter Zeit:

Und wähne Niemand, thut er was ihm Freude bringt,
1040

Nicht auch zu büßen wieder, was ihm Schmerzen bringt.

So geh'n die Dinge wechselnd: erst war Ajas' Geist

Entflammt in Hoffart, nun bin ich voll hohen Muths.

Und dir bedeut' ich, daß du nicht den Mann begräbst;

Denn, ihn begrabend, gräbst du dir das eigne Grab.
1045

Der Chor.

English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 1040 focus

Teucer, no more ; but rather now prepare
1040

Against thy foe, whom yonder I behold

This way advancing, with malignant smile

And looks of ill intent.

Teucer

Who can it be ?

From the army, thinkst thou 1

Chorus

'Tis the man whose cause
1045

We came to fight, e'en Menelaus.
1045

Teucer

'Tis so.

As he approaches nigh, I know him well.

Menelaus
Scene V.

Teucer, Chorus.

Menelaus

Stop there ! To thee I speak. Let go the body.
1050

T will not hnvo it touched.
1050

Teucer

Why touch it not ?

Menelaus

Because it is my will^ and his who leads

The Grecian host.

Teucer

But wherefore is it so ?

Menelaus

Greece fondly hoped that she had brought a

friend

And firm ally, but by experience found

That Troy herself was not so much our foe

With deadliest rage to murder all our host,

And, but .some god did frustrate his intent,

The fate himself hath met had been our own.

Then had he triumphed ; but the gods ordained

It should not be, and 'gainst the flocks and herds

Turned all his fury ; wherefore know, there lives not

A man of courage or of power sufficient

He shall be cast, to be the food of birds

That wander there. Thou mayst resent it too,

B^it 'twill be vain. At least we will command

When dead, whom living we could ne'er subdue,

Nor ask thy leave. He never would submit,

But now he must. Yield therefore, or we force thee.

Tis the Plebeian's duty to obey

The voice of those who bear authority.

And he who doth not is the worst of men ;

For never can the state itself support

By wholesome laws, where there is no submission.
1090

An army's best defence is modest fear
1090

And reverence of its leaders ; without these
1090

It cannot conquer. It becomes a man
1090

How great soe'er his strength, still to remember
1090

A little, very little, may destroy him.
1090

He who is guarded by humility
1090

And conscious shame alone in safety lies ;
1090

But where licentious freedom and reproach
1090

Injurious reign, each as his will directs
1090

Still acting, know that city soon must fall
1090

From all its bliss, and sink in deepest woe.
1090

Eemember, then, respect is due to me.
1090

Let us not think when pleasure is enjoyed
1090

We must not suffer too and taste of pain ;
1090

For these to mortals still alternate rise.
1090

There lived not one so proud and arrogant
1090

It is my turn. Take heed, then. Touch him not,
1090

Lest, while thou striv'st to bury him, thyself
1090

Should drop into the tomb.
1090

Chorus

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 1040 focus

Of this no more; but be thy thoughts employ'd
1040

How to entomb this corse, and what reply

Thou soon wilt make: I see a foe, who comes

With rancorous malice to insult thy grief.

Teucer

Whom from the camp advancing dost thou see?

Chorus

The Spartan, in whose cause we sail'd to Troy.
1045

Teucer

I see him near, now easy to be known...

Menelaus
MENELAUS, TEUCER, CHORUS.

Forbear; to thee I speak; remove not hence

That body; let it, as it is, remain,

Teucer

In such a mandate why thus waste thy words?

Menelaus

I will it, and so wills th' imperial Chief.

Teucer

But say, what cause canst thou for this assign?

Is there not cause? From Salamis we hoped

That we should bring him an ally to Greece,

And faithful friend; but found him, put to proof,

More hostile than the Phrygians; for he plann'd

His bloody purpose to assault by night,

And spread destruction with his raging sword

Through all the army: and if this attempt

Some god had not defeated, we had found

The fate now fall'n on him; we had been slain,

In blood with horror roll'd, and he had lived.

He gave the Greek. The gen'rous Greek bestow'd

A radiant belt that rich with purple glow'd...

But now some god from us his hostile rage

Averted, or the flocks and herds to fall.,

For this just cause there is no man that breathes

So potent as to entomb this corse with rites

Of sepulture; but on the weed-clad sand

To all the birds that scream along the shorel

It shall be cast a prey. Nay, do not swell

With rude and boisterous arrogance: alive,

If he disdain'd our pow'r, we will at least

Command him dead, nor ask thy leave, but force

Shall ratify our will; for whilst he lived

My mandates never would his pride obey."

It is the mark of a malignant mind,

When one, not raised above the common rank,

Scorns to obey his rulers. In a state.

Never can laws be well enforced, where fear

Supports not their appointment; and an host

In arms o'erleaps the modest bounds of rule,

By fear and reverence to their Chiefs_unawed.

And it behoves a man, though large his limbs

And vast his strength, to think that he may fall

E'en by a petty ill. But know thou this,...!

Where modesty and fear unite, they bring

Protection; but licentious arrogance,

That gives full sail to its intemperate. will,"

Shall sink the state, though proudly for awhile

She rides before a fair and favouring gale.

Fear then should know its place: nor let us think

That as our wild wills urge us if we act,

We shall not suffer just returns of ill :

These have their course alternate. In times past

Hi insolence flamed high; I triumph now,

And charge thee not to inter him, lest perchance

Entombing him thou sink into the tomb.

Chorus

English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 1040 focus

Chorus

Do not go on at length, but consider how you will bury him and what you will next say. For I see our enemy approaching, and chances are that he comes to mock at our sorrows, like one who would do us harm.
1040

Teucer

What man of the army do you see?

Chorus

Menelaus, the beneficiary of this expedition.
1045

Teucer

I see him; he is not hard to recognize when near.

Enter Menelaus.

Menelaus

You there, I tell you not to lift that corpse for burial, but leave it where it lies.

Teucer

Why do you waste your breath on this arrogant command?

Menelaus

It conveys my decree, and the decree of the army’s supreme ruler.
1050

Teucer

Would you mind, then, telling me what reason you pretend?

Menelaus

This—that when we had hoped we were bringing Ajax from home to be an ally and a friend for the Greeks, we found him on closer examination to be an enemy worse than the Phrygians,

since he plotted the murder of the entire army and marched by night against us in order to take us with his spear. And if some god had not smothered this attempt, we would have been allotted the fate which he now has, and we would be dead and lie prostrate by an ignoble doom,
1055

while he would be living. But now a god has turned his outrage aside, so that it fell on the sheep and cattle.
For this reason there is no man so powerful that he will be able to entomb the corpse of Ajax. Instead he shall be cast forth somewhere on the yellow sand
1060

to become forage for the birds of the seashore. So then do not inflame the terrible force of your spirit. If we were unable to master him while he lived, in any case in death, at least, we shall rule him despite your opposition and control him by force of our hands. For while he lived, there never was a time
1065

when he would obey my commands.
Now it is, in truth, the mark of a base nature when a commoner does not think it right to obey those who stand over him. Never can the laws maintain a prosperous course in a city where fear has no fixed place,
1070

nor can a camp be ruled any more with moderation, if it lacks the guarding force of fear and reverence. A man, though he grow his body great and mighty, must expect to fall, even from a light blow. Whoever knows fear and shame both,
1075

you can be certain that he has found his salvation; but where there is license to attack others and act at will, do not doubt that such a State, though she has run before a favoring wind, will eventually sink with time into the depths.
No, let me see fear, too, established, where fear is fitting;
1080

let us not think that we can act on our desires without paying the price in pain. These things come by turns. He was once the hot attacker, now it is my hour to glory. And so I warn you not to bury him,
1085

so that you can avoid falling into your own grave.
1090

Commentary

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))

mvp-comment-601-1 μὴ τεῖνε μακράν ¹

mvp-comment-602-1 κακοῖς γελῶν ²

mvp-comment-602-2 ἃ δὴ ³

mvp-comment-603-1 τίς δ’ ἐστὶν ὅντιν’ ἄνδρα ⁴

mvp-comment-604-1 ᾧ δὴ ⁵

mvp-comment-604-2 πλοῦν ἐστείλαμεν ⁶

mvp-comment-605-1 μαθεῖν οὐ δυσπετής ⁷

mvp-comment-606-1 οὗτος, σὲ φωνῶ ⁸

mvp-comment-606-2 νεκρὸν … συγκομίζειν ⁹

mvp-comment-607-1 ἀνήλωσας ¹⁰

mvp-comment-607-2 The slow movement of the verse (with only quasi-caesura after the 3rd foot) is intended to mark haughty surprise. Cp. Ant. 44

ἦ γὰρ νοεῖς θάπτειν σφ’, ἀπόρρητον πόλει;

mvp-comment-608-1 δοκοῦντ’ ἐμοί ¹¹

mvp-comment-608-2 δοκοῦντα δ’ ¹² ὃς κραίνει στρατοῦ ¹³

mvp-comment-609-1 προθείς ¹⁴

mvp-comment-610-1 ἐλπίσαντες … ἄγειν ¹⁵

mvp-comment-611-1 ζητοῦντες ¹⁶

mvp-comment-611-2 Φρυγῶν ¹⁷ Τρώων ¹⁸

mvp-comment-612-1 στρατῷ ξύμπαντι ¹⁹

mvp-comment-613-1 δορί ²⁰

mvp-comment-614-1 θεῶν τις ²¹

mvp-comment-614-2 ἔσβεσεν ²²

mvp-comment-615-1 τήνδ’ … τύχην ²³ θανόντες ²⁴ ἣν ὅδ’ εἴληχεν τύχην ²⁵ τήνδ’ ²⁶ λαχόντες ²⁷

mvp-comment-615-2 προὐκείμεθ’ ²⁸

mvp-comment-615-3 αἰσχίστῳ ²⁹ ἐχθίστῳ ³⁰ ἀθλίῳ ³¹

mvp-comment-616-1 ἐνήλλαξεν ³²

mvp-comment-616-2 μῆλα καὶ ποίμνας ³³

mvp-comment-616-3 1062 f. The acc. αὐτὸν ³⁴ σῶμα ³⁵

mvp-comment-616-4 τυμβεῦσαι τάφῳ ³⁶

mvp-comment-617-1 ἀμφὶ … ψάμαθον ³⁷

mvp-comment-617-2 χλωρὰν ³⁸

mvp-comment-617-3 λευρὰν ³⁹

mvp-comment-618-1 ὄρνισι ⁴⁰

mvp-comment-619-1 πρὸς ταῦτα ⁴¹

mvp-comment-619-2 ἐξάρῃς ⁴²

mvp-comment-620-1 εἰ … μὴ )δυνήθημεν ⁴³

mvp-comment-621-1 χερσὶν παρευθύνοντες ⁴⁴ χερσὶν ⁴⁵ ὅπου ⁴⁶

mvp-comment-622-1 κακοῦ πρὸς ἀνδρὸς ⁴⁷

mvp-comment-622-2 ἄνδρα ⁴⁸ ὄντα ⁴⁹

mvp-comment-623-1 καλῶς φέροιντ’ ἄν ⁵⁰

mvp-comment-623-2 ἔνθα μὴ ⁵¹

mvp-comment-624-1 φόβου πρόβλημα ⁵²

mvp-comment-624-2 αἰδοῦς ⁵³

mvp-comment-625-1 κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα ⁵⁴

mvp-comment-625-2 κἂν ἀπὸ σμ. κακοῦ ⁵⁵ κἂν ⁵⁶ ἀπὸ ⁵⁷

mvp-comment-626-1 πρόσεστιν ⁵⁸

mvp-comment-626-2 αἰσχύνη ⁵⁹

mvp-comment-627-1 ὅπου … παρῇ ⁶⁰

mvp-comment-627-2 βούλεται ⁶¹

mvp-comment-628-1 νόμιζε ⁶² χρόνῳ ποτὲ … πεσεῖν ⁶³ ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν ⁶⁴ ποτ’ ἂν ⁶⁵

mvp-comment-628-2 ἐξ οὐρίων ⁶⁶

mvp-comment-629-1 ἑστάτω ⁶⁷

mvp-comment-629-2 μοι ⁶⁸

mvp-comment-629-3 καὶ δέος ⁶⁹ καίριον ⁷⁰

mvp-comment-630-1 ἃν ἡδώμεθα ⁷¹

mvp-comment-630-2 οὐκ ἀντιτείσειν ⁷² ἃν λυπώμεθα ⁷³

mvp-comment-631-1 παραλλὰξ ⁷⁴ αἴθων ⁷⁵

mvp-comment-632-1 ὅπως | μὴ ⁷⁶

mvp-comment-633-1 εἰς ταφὰς πέσῃς ⁷⁷

Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus

1040-1041. mvp-comment-667-1 The Chorus, knowing the imminent danger, are impatient of general reflections. And seeing Menelaus coming, they urge Teucer to break off.

1042. mvp-comment-668-1 κακοῖς] Dative of cause. Cp. supr. 955 and note.

1043. mvp-comment-669-1 ἃ δή] = οἷα δή. Cp. Plat. Phaedr. 244 D, ἀλλὰ μὴν νόσων γε.., ἃ δὴ παλαιῶν ἐκ μηνιμάτων ποθὲν ἔν τισι τῶν γενῶν.

1044. mvp-comment-670-1 στρατοῦ] It must be one of the host, for no one else would venture so near to the Achaean lines.

1045. mvp-comment-671-1 ᾧ] 'For whose behalf.' For this dative of direct reference (Essay on L. § 12. p. 18), cp. especially O. C. 1673, ᾧ τινι τὸν πολὺν | .. πόνον ἔμπεδον εἴχομεν.

1046. mvp-comment-672-1 Menelaus is a familiar figure in the Trojan camp.

1047. mvp-comment-673-1 σὲ φωνῶ, κ.τ.λ.] φωνῶ is here used with the construction of ἐννέπω, O. T. 350, ἐννέπω σὲ . . ἐμμένειν.

1048. mvp-comment-674-1 συγκομίζειν] Το 'bring home'; a metaphor from the harvest-field, the dead body being 'like a shock of corn.' Or, to speak more accurately, the same general meaning of the word applies to both cases, without our necessarily supposing any conscious metaphor. Cp. Eur. H. F. 1422, ἀλλ᾽ ἐσκόμιζε τέκνα δυσκόμιστα γῇ.

1049. mvp-comment-675-1 τοσόνδ' is said ironically. 'Why hast thou wasted so many words—few as they were?'

1050. mvp-comment-676-1 δοκοῦντα (neut. pl.) is governed by εἶπον, understood from ἀνήλωσας λόγον. The participle gives the reason, i.e. διὰ τὸ δοκεῖν. 'The cause is in my will.' For the ellipse of the antecedent to ὅς, cp. especially Trach. 1233, τίς γάρ ποθ', ἥ μοι, κ.τ.λ.

1051. mvp-comment-677-1 προθείς] Sc. κελεύεις ταῦτα, again 'understood' from the preceding lines. Cp. especially O. T. 1154, 5, οὐχ ὡς τάχος τις τοῦδ᾽ ἀποστρέψει χέρας; ΘΕ. δύστηνος, ἀντὶ τοῦ; τί προσχρήζων μαθεῖν;

1054. mvp-comment-678-1 ζητοῦντες] i.e. ἐξετάζοντες, ‘In the trial.'

1057. mvp-comment-679-1 τήνδε πεῖραν ἔσβεσεν] For this metaphorical use of σβεννύω, cp. Heracl. fr. 103, ed Bywater, ὕβριν χρὴ σβεννύειν, μᾶλλον ἢ πυρκαϊήν.

1058. mvp-comment-680-1 τήνδ', ἣν .. τύχην] The governing word λαχόντες is absorbed, leaving τήνδε (τύχην) as an accusative in apposition with the sentence.

1059. mvp-comment-681-1 θανόντες ἂν προὐκείμεθα] 'We should have died and been cast forth.' In order to justify his own violence, Menelaus imagines Ajax (if successful) as usurping the command of the army, and forbidding the burial of the generals whom he had slain.

1061. mvp-comment-682-1 πεσεῖν] An epexegetic infinitive, completing the imperfect construction of πρὸς μῆλα, κ.τ.λ. By a slight inversion the insult ( ὕβριν), instead of the objects of the insult, is put into the accusative after ἐνήλλαξεν. The meaning is that some divine power (which the spectator knows to be Athena's) exchanged one victim of Ajax' fury for another.

1063. mvp-comment-683-1 σῶμα τυμβεῦσαι τάφῳ] Το 'give his corpse the honours of a tomb.' See Essay on L. § 17. p. 25 c; also ibid. § 16. p. 236. Menelaus dwells with mocking iteration upon the privilege which he denies.

1064. mvp-comment-684-1 ἀμφὶ.. ἐκβεβλημένος] 'Cast forth here or there on the humid sand.' The vague ἀμφί implies 'casually here or there, as carried by the waves.' Cp. Aesch. Pers. 576, 7, κναπτόμενοι δ᾽ ἁλὶ δεινὰ | σκύλλονται πρὸς ἀναύδων | παίδων τῆς ἀμιάντου.

1064. mvp-comment-684-2 χλωράν probably here refers not to colour but to moisture, i.e. that part of the sands which the sea has moistened. So in Trach. 849, χλωρὰν . . δακρύων ἄχναν, 'moist dew of tears.'

1066. mvp-comment-685-1 μηδὲν.. μένος] « 'By no means let thy spirit rise threateningly.' μηδέν is adverbial, and δεινόν predicative.

1069. mvp-comment-686-1 παρευθύνοντες] 'Keeping him in order.' Cp. supr. 72, ἀπευθύνοντα, and note. The composition with παρά suggests the image of a slave-driver walking beside a gang of slaves and keeping them in line.

1069-1070. mvp-comment-687-1 i.e. 'I knew him too well in life to suppose that he will listen to reason.' Such appears to be the force of the opposition between χερσίν and λόγων here. This, said of the dead man, of course conveys the acme of brutal scorn. Cp. Shakespeare, Hamlet, 3. 4, “Indeed, this counsellor | Is now most still, most secret, and most grave.” For ὅπου, transferred from place to occasion, cp. infr. 1100.

1071. mvp-comment-688-1 ἄνδρα is almost a pronoun (Essay on L. § 22. p. 37, 5), and hence the repetition is not felt. 'It is vile conduct, for one of the people to disobey.' The γνώμη is first stated as applicable to a city, and then in 1075 applied (with the emphatic γε) to the case of an army.

1073-1076. mvp-comment-689-1 'As in a city the laws cannot have due course if there be no established fear, so neither can a whole army be wisely disciplined without some safeguard of respect and awe.' For καλῶς φέροιντ᾽ ἄν, cp. Thuc. 5. 16, εὖ φερόμενος ἐν στρατηγίαις: ib. 2. 60, καλῶς φερόμενος .. τὸ καθ᾽ ἑαυτόν.

1075. mvp-comment-690-1 ἄρχοιτ' is a late correction in L² for ἄγοιτ'? ἔτι] 'Any longer;' i.e. 'When once respect is lost, good conduct is at an end.'

1077. mvp-comment-691-1 κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα] 'Though he be owner (lit. parent) of a mighty frame.' This is a bold extension of the idiom by which unconscious and mechanical actions are attributed to the subject, and one is said φῦσαι ὀδόντας, ‘To have grown teeth,' etc. See Essay on L. § 30. p. 52 d; and cp. especially O. C. 149, 50, ἀλαῶν ὀμμάτων .. φυτάλμιος, and note. Menelaus insinuates that the bulky frame of Ajax was his chief qualification.

1079. mvp-comment-692-1 Cp. Thuc. 2. 37. § 4, διὰ δέος .. οὐ παρανομοῦμεν: ib. 43. § 1, τολμῶντες καὶ γιγνώσκοντες τὰ δέοντα καὶ ἐν τοῖς ἔργοις αἰσχυνόμενοι.

1081-1082. mvp-comment-693-1 ὅπου. ταύτην] For this correlation, cp. supr. 496, 7, εἰ γὰρ θάνῃς ταύτῃ τῇ τόθ᾽ ἡμέρᾳ. ἃ βούλεται] Sc. τις.

1083. mvp-comment-694-1 ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν] 'Must lose her fair course and founder in the deep.' The aorist denotes what is certain in the future, as in Aesch. Prom. 667, 8, πυρωπὸν ἐκ Διὸς μολεῖν | κεραυνόν. ἐξ οὐρίων (neut. pl.) = ἐκ τοῦ οὐρίου δρόμου, just as οὔρια θεῖν = ἐς οὔριον δρόμον θεῖν (L. and S. s. ν. οὔριος, Ι. 1). Cp. Aesch. Prom. 883, 4, ἔξω δὲ δρόμου φέρομαι | λύσσης πνεύματι μάργῳ: Pind. Pyth. 11. 60, ἤ μέ τις ἄνεμος ἔξω πλόου | ἔβαλεν, ὡς ὅτ᾽ ἄκατον εἰναλίαν. It is true that, as Lobeck remarks, ἐξ οὐρίων, sc. πνευμάτων, is used by late writers as equivalent to ἐξ οὐρίας, sc. πνοῆς, – 'With a fair wind.' But what meaning can be attached to this phrase here? 'Will run a straight course to the bottom'? or, 'Will have a fair voyage, and then sink'? The former is nonsensical, and in the latter the oxymoron has no such point as in O. Τ. 423, ἄνορμον εἰσέπλευσας, εὐπλοίας τυχών. Or, if it is proposed to render, 'After once having had prosperity, will run on and founder in the depths,' the introduction of the participle is inconsistent with this use of ἐξ, for which, however, cp. Thuc. 1. 120, ἐξ εἰρήνης πολεμεῖν.

1084. mvp-comment-695-1 Lobeck says on this verse, 'Perquam apte hoc Menelaus dicit ex Spartanorum institutis, qui Timoris aedem consecraverunt juxta triclinium Ephororum, τὴν πολιτείαν μάλιστα συνέχεσθαι φόβῳ νομίζοντες, Plutarch. V. Cleom. c. 9. 808 D.' The words of Pericles in Thuc. 2. 37 (quoted on l. 1079, supr.), would rather show that this part of Menelaus' speech reflects the feelings of the 'party of order' at Athens. The coryphaeus ( infr. 1091) approves of the general tenor of the speech. For ἑστάτω, of a fixed sentiment, cp. Thuc. 3. 9, τὸ .. καθεστός.

1085. mvp-comment-696-1 δρῶντες ἂν ἡδώμεθα] Sc. δρῶντες.

1086. mvp-comment-697-1 ἂν λυπώμεθα] Sc. ἀποτίνοντες. For the mood, which is here partly due to the parallelism of ἡδώμεθα, cp. O. C. 190 (according to one reading), ἵν᾽ ἂν εἴπωμεν. It may be explained as an instance of prolepsis, a consequence being treated as a condition. The first person is idiomatic, i.e. 'Let not men think.'

1087. mvp-comment-698-1 ταῦτα] τὸ ἥδεσθαι καὶ τὸ τίνειν, 'These things go by turns.' i. e. pleasure brings pain. In the following lines he returns from general reflections to the case in point.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Τεῦκρος τίς δʼ ἐστὶν ὅντινʼ ἄνδρα προσλεύσσεις στρατοῦ;

Χορός Μενέλαος, ᾧ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν. 1045

Τεῦκρος ὁρῶ· μαθεῖν γὰρ ἐγγὺς ὢν οὐ δυσπετής.

Μενέλαος οὗτος, σὲ φωνῶ τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν μὴ συγκομίζειν, ἀλλʼ ἐᾶν ὅπως ἔχει.

Τεῦκρος τίνος χάριν τοσόνδʼ ἀνήλωσας λόγον;

Μενέλαος δοκοῦντʼ ἐμοί, δοκοῦντα δʼ ὃς κραίνει στρατοῦ. 1050

Τεῦκρος οὔκουν ἂν εἴποις ἥντινʼ αἰτίαν προθείς;

Current edition Experimental

ΤΕΥΚΡΟΣ Ἰώ μοί μοι. 950

ΧΟΡΟΣ 975 Σίγησον· αὐδὴν γὰρ δοκῶ Τεύκρου κλύειν βοῶντος ἄτης τῆςδ’ ἐπίσκοπον μέλος.

ΤΕΥΚΡΟΣ Ὢ φίλτατ’ Αἴας, ὦ ξύναιμον ὄμμ’ ἐμοὶ, ἆρ’ ἠμπόληκας, ὥςπερ ἡ φάτις κρατεῖ;

ΧΟΡΟΣ ὄλωλεν ἁνὴρ, Τεῦκρε, τοῦτ’ ὲπἐστασο. 955

ΤΕΥΚΡΟΣ 980 ὤ μοι βαρείας ἆρα τῆς ἐμῆς τύχης.

ΧΟΡΟΣ Ὡς ὧδ’ ἐχόντων —

ΤΕΥΚΡΟΣ ὦ τάλας ἐγὼ, τάλας.

ΧΟΡΟΣ Πάρα στενάζειν.

ΤΕΥΚΡΟΣ ὦ περισπερχὲς πάθος !

ΧΟΡΟΣ Ἄγαν γε, Τεῦκρε.

ΤΕΥΚΡΟΣ φεῦ τάλας! τί γὰρ τέκνον τὸ τοῦδε, ποῦ μοι γῆς κυρεῖ τῆς Τρῳάδος; 960

ΧΟΡΟΣ 985 Μόνος παρὰ σκηναῖσιν.

ΧΟΡΟΣ 990 Καὶ μὴν ἔτι ζῶν, Τεῦκρε, τοῦδέ σοι μέλειν ὲφιεθ’ ‘ἀνὴρ κεῖνος, ὥςπερ οὖν μέλει.

ΤΕΥΚΡΟΣ Τίς δ’ ἔστιν, ὅντιν’ ἄνδρα προςλεύσσεις στρατοῦ; 1020

ΧΟΡΟΣ 1045 Μενέλαος, ᾦ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν.

ΤΕΥΚΡΟΣ Ορῶ· μαθεῖν γὰρ, ἐγγὺς ὢν, οὐ δυςπετής.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ Οὗτος, σὲ φωνῶ· τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν μὴ ξυγκομίζειν, ἀλλ’ ἐᾷν, ὅπως ἔχει.

ΤΕΥΚΡΟΣ Τινος χάριν τοσόνδ’ ἀνάλωσας λόγον; 1025

ΜΕΝΕΛΑΟΣ 1050 Δοκοῦντ’ ἐμοὶ, δοκοῦντα δ’, ὅς κραίνει στρατου.

ΤΕΥΚΡΟΣ Οὔκουν ἂν εἴποις, ἥντιν’ αἰτίαν προθείς;

ΧΟΡΟΣ Μενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰς, εἶτ’ αὐτὸς ὲν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ.

ΧΟΡΟΣ Οὐδ’ αὖ τοιαύτην γλῶσσαν ὲν κακοῖς φιλῶ. τὰ σκληρὰ γάρ τοι, κἂν ὑπέρδικ’ ᾖ, δάκνει. 1095

ΜΕΝΕΛΑΟΣ 1120 ὁ τοξότης ἔοικεν οὐ σμικρὸν φρονεῖν.

ΤΕΥΚΡΟΣ Οὐ γὰρ βάναυσον τὴν τέγνην ἐκτησάμην.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ Μέγ’ ἄν τι κομπάσειας, ἀσπίδ’ εἰ λάβοις.

ΤΕΥΚΡΟΣ Κἂν ψιλὸς ἀρκέσαιμι σοί γ’ ὡπλισμένῳ.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ Η γλῶσσά σου τὸν θυμὸν ὡς δεινὸν τρέφει. 1100

ΤΕΥΚΡΟΣ 1125 Ξὺν τῷ δικαίῳ γὰρ μέγ’ ἔξεστιν φρονεῖν.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ Δίκαια γὰρ τόνδ’ εὐτυχεῖν, κτείναντά με;

ΤΕΥΚΡΟΣ Κτείναντα; δεινόν γ’ εἶπας, εἰ καὶ ζῆς θανών.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ Θεὸς γὰρ ἐκσώζει με, τῷδε δ’ οἴχομαι.

ΤΕΥΚΡΟΣ μὴ νυν ἀτίμα θεοὺς, θεοῖς σεσωσμένος. 1105

ΜΕΝΕΛΑΟΣ 1130 ἑγὼ γὰρ ἂν ψέξαιμι δαιμόνων νόμους;

ΤΕΥΚΡΟΣ εἰ τοὺς θανόντας οὐκ ἐᾷς θάπτειν παρών.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ Τούς γ’ αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους· οὐ γὰρ καλόν.

ΤΕΥΚΡΟΣ ᾖ σοὶ γὰρ Αἴας πολέμιος προὔστη ποτέ;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ Μισοῦντ’ ἐμίσει· καὶ σὺ τοῦτ’ ἠπίστασο. 1110

ΤΕΥΚΡΟΣ Κλέπτης γὰρ αὐτοῦ ψηφοποιὸς εὑρέθης. UBS

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ἐν τοῖς δικασταῖς, κοὐκ ἐμοὶ, τόδ’ ἐσφάλη.

ΤΕΥΚΡΟΣ Πόλλ’ ἂν κακῶς λάθρα σὺ κλέψειας κακά.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ Τοῦτ’ εἰς ἀνίαν τοὖπος ἔρχεται τινί.

ΤΕΥΚΡΟΣ Οὐ μᾶλλον, ὡς ἔοικεν, ἢ λυπήσομεν. 1115

ΜΕΝΕΛΑΟΣ 1140 ἕv σοι φράσω· τόνδ’ ἐστὶν οὐχὶ θαπτέον.

ΤΕΥΚΡΟΣ Σὺ δ’ ἀντακούσει τοῦτον, ὡς τεθάψεται.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ Ἄπειμι· καὶ γὰρ αἰσχρὸν, εἰ πύθοιτό τις, 1135 1160 λόγοις κολάζειν, ᾧ βιάζεσθαι πάρα.

ΤΕΥΚΡΟΣ Ἄφερπέ νυν · κἀμοὶ γὰρ αἴσχιστον κλύειν ἀνδρὸς ματαίου, φλαῦρ’ ἔπη μυθουμένου.

Τεῦκρος ἰώ μοί μοι.

Χορός σίγησον· αὐδὴν γὰρ δοκῶ Τεύκρου κλύειν 975 βοῶντος ἄτης τῆσδʼ ἐπίσκοπον μέλος.

Τεῦκρος ὦ φίλτατʼ Αἴας, ὦ ξύναιμον ὄμμʼ ἐμοί, ἆρʼ ἠμπόληκας ὥσπερ ἡ φάτις κρατεῖ;

Χορός ὄλωλεν ἁνήρ, Τεῦκρε, τοῦτʼ ἐπίστασο.

Τεῦκρος ὤμοι βαρείας ἆρα τῆς ἐμῆς τύχης. 980

Χορός ὡς ὧδʼ ἐχόντων

Τεῦκρος ὦ τάλας ἐγώ, τάλας.

Χορός πάρα στενάζειν.

Τεῦκρος ὦ περισπερχὲς πάθος.

Χορός ἄγαν γε, Τεῦκρε.

Τεῦκρος φεῦ τάλας· τί γὰρ τέκνον τὸ τοῦδε, ποῦ μοι γῆς κυρεῖ τῆς Τρῳάδος;

Χορός μόνος παρὰ σκηναῖσιν. 985

Χορός καὶ μὴν ἔτι ζῶν, Τεῦκρε, τοῦδέ σοι μέλειν 990 ἐφίεθʼ ἁνὴρ κεῖνος, ὥσπερ οὖν μέλει. 12 13 14 15 16 17 18 19 20

Τεῦκρος τίς δʼ ἐστὶν ὅντινʼ ἄνδρα προσλεύσσεις στρατοῦ;

Χορός Μενέλαος, ᾧ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν. 1045

Τεῦκρος ὁρῶ· μαθεῖν γὰρ ἐγγὺς ὢν οὐ δυσπετής.

Μενέλαος οὗτος, σὲ φωνῶ τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν μὴ συγκομίζειν, ἀλλʼ ἐᾶν ὅπως ἔχει.

Τεῦκρος τίνος χάριν τοσόνδʼ ἀνήλωσας λόγον;

Μενέλαος δοκοῦντʼ ἐμοί, δοκοῦντα δʼ ὃς κραίνει στρατοῦ. 1050

Τεῦκρος οὔκουν ἂν εἴποις ἥντινʼ αἰτίαν προθείς;

Χορός Μενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰς εἶτʼ αὐτὸς ἐν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ.

Χορός οὐδʼ αὖ τοιαύτην γλῶσσαν ἐν κακοῖς φιλῶ· τὰ σκληρὰ γάρ τοι, κἂν ὑπέρδικʼ ᾖ, δάκνει.

Μενέλαος ὁ τοξότης ἔοικεν οὐ σμικρὸν φρονεῖν. 1120

Τεῦκρος οὐ γὰρ βάναυσον τὴν τέχνην ἐκτησάμην.

Τεῦκρος

τίς δʼ ἐστὶν ὅντινʼ ἄνδρα προσλεύσσεις στρατοῦ;

Χορός

Μενέλαος, ᾧ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν.
1045

Τεῦκρος

ὁρῶ· μαθεῖν γὰρ ἐγγὺς ὢν οὐ δυσπετής.

Μενέλαος

οὗτος, σὲ φωνῶ τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν

μὴ συγκομίζειν, ἀλλʼ ἐᾶν ὅπως ἔχει.

Τεῦκρος

τίνος χάριν τοσόνδʼ ἀνήλωσας λόγον;

Μενέλαος

δοκοῦντʼ ἐμοί, δοκοῦντα δʼ ὃς κραίνει στρατοῦ.
1050

Τεῦκρος

οὔκουν ἂν εἴποις ἥντινʼ αἰτίαν προθείς;

ΤΕΥΚΡΟΣ

Ἰώ μοί μοι.
950

ΧΟΡΟΣ

975 Σίγησον· αὐδὴν γὰρ δοκῶ Τεύκρου κλύειν

βοῶντος ἄτης τῆςδ’ ἐπίσκοπον μέλος.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Ὢ φίλτατ’ Αἴας, ὦ ξύναιμον ὄμμ’ ἐμοὶ,

ἆρ’ ἠμπόληκας, ὥςπερ ἡ φάτις κρατεῖ;

ΧΟΡΟΣ

ὄλωλεν ἁνὴρ, Τεῦκρε, τοῦτ’ ὲπἐστασο.
955

ΤΕΥΚΡΟΣ

980 ὤ μοι βαρείας ἆρα τῆς ἐμῆς τύχης.

ΧΟΡΟΣ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων —

ΤΕΥΚΡΟΣ

ὦ τάλας ἐγὼ, τάλας.

ΧΟΡΟΣ

Πάρα στενάζειν.

ΤΕΥΚΡΟΣ

ὦ περισπερχὲς πάθος !

ΧΟΡΟΣ

Ἄγαν γε, Τεῦκρε.

ΤΕΥΚΡΟΣ

φεῦ τάλας! τί γὰρ τέκνον

τὸ τοῦδε, ποῦ μοι γῆς κυρεῖ τῆς Τρῳάδος;
960

ΧΟΡΟΣ

985 Μόνος παρὰ σκηναῖσιν.

ΧΟΡΟΣ

990 Καὶ μὴν ἔτι ζῶν, Τεῦκρε, τοῦδέ σοι μέλειν

ὲφιεθ’ ‘ἀνὴρ κεῖνος, ὥςπερ οὖν μέλει.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Τίς δ’ ἔστιν, ὅντιν’ ἄνδρα προςλεύσσεις στρατοῦ;
1020

ΧΟΡΟΣ

1045 Μενέλαος, ᾦ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Ορῶ· μαθεῖν γὰρ, ἐγγὺς ὢν, οὐ δυςπετής.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Οὗτος, σὲ φωνῶ· τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν

μὴ ξυγκομίζειν, ἀλλ’ ἐᾷν, ὅπως ἔχει.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Τινος χάριν τοσόνδ’ ἀνάλωσας λόγον;
1025

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

1050 Δοκοῦντ’ ἐμοὶ, δοκοῦντα δ’, ὅς κραίνει στρατου.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Οὔκουν ἂν εἴποις, ἥντιν’ αἰτίαν προθείς;

ΧΟΡΟΣ

Μενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰς,

εἶτ’ αὐτὸς ὲν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ.

ΧΟΡΟΣ

Οὐδ’ αὖ τοιαύτην γλῶσσαν ὲν κακοῖς φιλῶ.

τὰ σκληρὰ γάρ τοι, κἂν ὑπέρδικ’ ᾖ, δάκνει.
1095

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

1120 ὁ τοξότης ἔοικεν οὐ σμικρὸν φρονεῖν.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Οὐ γὰρ βάναυσον τὴν τέγνην ἐκτησάμην.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Μέγ’ ἄν τι κομπάσειας, ἀσπίδ’ εἰ λάβοις.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Κἂν ψιλὸς ἀρκέσαιμι σοί γ’ ὡπλισμένῳ.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Η γλῶσσά σου τὸν θυμὸν ὡς δεινὸν τρέφει.
1100

ΤΕΥΚΡΟΣ

1125 Ξὺν τῷ δικαίῳ γὰρ μέγ’ ἔξεστιν φρονεῖν.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Δίκαια γὰρ τόνδ’ εὐτυχεῖν, κτείναντά με;

ΤΕΥΚΡΟΣ

Κτείναντα; δεινόν γ’ εἶπας, εἰ καὶ ζῆς θανών.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Θεὸς γὰρ ἐκσώζει με, τῷδε δ’ οἴχομαι.

ΤΕΥΚΡΟΣ

μὴ νυν ἀτίμα θεοὺς, θεοῖς σεσωσμένος.
1105

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

1130 ἑγὼ γὰρ ἂν ψέξαιμι δαιμόνων νόμους;

ΤΕΥΚΡΟΣ

εἰ τοὺς θανόντας οὐκ ἐᾷς θάπτειν παρών.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Τούς γ’ αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους· οὐ γὰρ καλόν.

ΤΕΥΚΡΟΣ

ᾖ σοὶ γὰρ Αἴας πολέμιος προὔστη ποτέ;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Μισοῦντ’ ἐμίσει· καὶ σὺ τοῦτ’ ἠπίστασο.
1110

ΤΕΥΚΡΟΣ

Κλέπτης γὰρ αὐτοῦ ψηφοποιὸς εὑρέθης. UBS

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

ἐν τοῖς δικασταῖς, κοὐκ ἐμοὶ, τόδ’ ἐσφάλη.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Πόλλ’ ἂν κακῶς λάθρα σὺ κλέψειας κακά.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Τοῦτ’ εἰς ἀνίαν τοὖπος ἔρχεται τινί.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Οὐ μᾶλλον, ὡς ἔοικεν, ἢ λυπήσομεν.
1115

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

1140 ἕv σοι φράσω· τόνδ’ ἐστὶν οὐχὶ θαπτέον.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Σὺ δ’ ἀντακούσει τοῦτον, ὡς τεθάψεται.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Ἄπειμι· καὶ γὰρ αἰσχρὸν, εἰ πύθοιτό τις,
1135

1160 λόγοις κολάζειν, ᾧ βιάζεσθαι πάρα.

ΤΕΥΚΡΟΣ

Ἄφερπέ νυν · κἀμοὶ γὰρ αἴσχιστον κλύειν

ἀνδρὸς ματαίου, φλαῦρ’ ἔπη μυθουμένου.

Τεῦκρος

ἰώ μοί μοι.

Χορός

σίγησον· αὐδὴν γὰρ δοκῶ Τεύκρου κλύειν
975

βοῶντος ἄτης τῆσδʼ ἐπίσκοπον μέλος.

Τεῦκρος

ὦ φίλτατʼ Αἴας, ὦ ξύναιμον ὄμμʼ ἐμοί,

ἆρʼ ἠμπόληκας ὥσπερ ἡ φάτις κρατεῖ;

Χορός

ὄλωλεν ἁνήρ, Τεῦκρε, τοῦτʼ ἐπίστασο.

Τεῦκρος

ὤμοι βαρείας ἆρα τῆς ἐμῆς τύχης.
980

Χορός

ὡς ὧδʼ ἐχόντων

Τεῦκρος

ὦ τάλας ἐγώ, τάλας.

Χορός

πάρα στενάζειν.

Τεῦκρος

ὦ περισπερχὲς πάθος.

Χορός

ἄγαν γε, Τεῦκρε.

Τεῦκρος

φεῦ τάλας· τί γὰρ τέκνον

τὸ τοῦδε, ποῦ μοι γῆς κυρεῖ τῆς Τρῳάδος;

Χορός

μόνος παρὰ σκηναῖσιν.
985

Χορός

καὶ μὴν ἔτι ζῶν, Τεῦκρε, τοῦδέ σοι μέλειν
990

ἐφίεθʼ ἁνὴρ κεῖνος, ὥσπερ οὖν μέλει.

¹²¹³¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷¹⁸¹⁹²⁰

Τεῦκρος

τίς δʼ ἐστὶν ὅντινʼ ἄνδρα προσλεύσσεις στρατοῦ;

Χορός

Μενέλαος, ᾧ δὴ τόνδε πλοῦν ἐστείλαμεν.
1045

Τεῦκρος

ὁρῶ· μαθεῖν γὰρ ἐγγὺς ὢν οὐ δυσπετής.

Μενέλαος

οὗτος, σὲ φωνῶ τόνδε τὸν νεκρὸν χεροῖν

μὴ συγκομίζειν, ἀλλʼ ἐᾶν ὅπως ἔχει.

Τεῦκρος

τίνος χάριν τοσόνδʼ ἀνήλωσας λόγον;

Μενέλαος

δοκοῦντʼ ἐμοί, δοκοῦντα δʼ ὃς κραίνει στρατοῦ.
1050

Τεῦκρος

οὔκουν ἂν εἴποις ἥντινʼ αἰτίαν προθείς;

Χορός

Μενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφὰς

εἶτʼ αὐτὸς ἐν θανοῦσιν ὑβριστὴς γένῃ.

Χορός

οὐδʼ αὖ τοιαύτην γλῶσσαν ἐν κακοῖς φιλῶ·

τὰ σκληρὰ γάρ τοι, κἂν ὑπέρδικʼ ᾖ, δάκνει.

Μενέλαος

ὁ τοξότης ἔοικεν οὐ σμικρὸν φρονεῖν.
1120

Τεῦκρος

οὐ γὰρ βάναυσον τὴν τέχνην ἐκτησάμην.

Μενέλαος

μέγʼ ἄν τι κομπάσειας, ἀσπίδʼ εἰ λάβοις.

⁷⁸⁷⁹⁸⁰⁸¹⁸²⁸³⁸⁴⁸⁵⁸⁶⁸⁷⁸⁸

Τεῦκρος

κἂν ψιλὸς ἀρκέσαιμι σοί γʼ ὡπλισμένῳ.

Μενέλαος

ἡ γλῶσσά σου τὸν θυμὸν ὡς δεινὸν τρέφει.