ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ
Σὲ δὴ τὰ δεινὰ ῥήματ’ ἀγγέλλουσι μοι
1200
τλῆναι καθ’ ἡμῶν ὧδ’ ἀνοιμωκτεὶ χανεῖν;
σέ τοι, τὸν ἐκ τῆς αἰχμαλωτίδος λέγω.
ἦ που τραφεὶς ἂν μητρὸς εὐγενοῦς ἄπο
1230
ὑψήλ’ ἐκόμπεις, κἀπ’ ἄκρων ὡδοιπόρεις,
ὅτ’ οὐδὲν ὢν τοῦ μηδὲν ἀντέστης ὕπερ.
1205
κοὔτε στρατηγοὺς οὔτε ναυάρχους μολεῖν
ἡμᾶς Ἀχαιῶν οὔτε σοῦ διωμόσω,
ἀλλ’ αὐτὸς ἄρχων, ὡς σὺ φῂς, Αἴας ἔπλει.
1235
ταῦτ’ οὐκ ἀκούειν μεγάλα πρὸς δούλων κακά;
ποίου κέκραγας ἀνδρὸς ὧδ’ ὑπέρφρονα;
1210
ποῦ βάντος ἢ ποῦ στάντος, οὗπερ οὐκ ἐγώ;
οὐκ ἆρ’ Ἀχαιοῖς ἄνδρες εἰσὶ, πλὴν ὅδε;
πικροὺς ἔοιγμεν τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων
1240
ἀγῶνας Ἀργείοισι κηρύξαι τότε,
εἰ πανταχοῦ φανούμεθ’ ἐκ Τεύκρου κακοὶ,
1215
κοὐκ ἀρκέσει ποθ’ ὑμὶν, οὐδ’ ἡσσημένοις,
εἴκειν ἅ τοῖς πολλοῖσιν ἤρεσκεν κριταῖς.
ἀλλ’ αἰὲν ἡμᾶς ἢ κακοῖς βαλεῖτέ που,
1245
ἢ σὺν δόλῳ κεντήσεθ’ οἱ λελειμμένοι.
ἐκ τῶνδε μέντοι τῶν τρόπων οὐκ ἄν ποτε
1220
κατάστασις γένοιτ’ ἂν οὐδενὸς νόμου,
εἰ τοὺς δίκη νικῶντας ὲξωθήσομεν
καὶ τοὺς ὄπισθεν εἰς τὸ πρόσθεν ἄξομεν.
1250
ἀλλ’ εἰρκτέον τάδ’ ἐστίν· οὐ γὰρ οἱ πλατεῖς,
οὐδ’ εὐρύνωτοι φῶτες ἀσφαλέστατοι,
1225
ἀλλ’ οἱ φρονοῦντες εὖ κρατοῦσι πανταχοῦ.
μέγας δὲ πλευρὰ βοῦς ὑπὸ σμικρᾶς ὅμως
μάστιγος ὀρθὸς εἰς ὁδὸν πορεύεται.
1255
καὶ σοὶ προςέρπον τοῦτ’ ὲγὼ τὸ φάρμακον
ὁρῶ τάχ , εἰ μὴ νοῦν κατακτήσει τινά.
1230
ὃς ἀνδρὸς οὐκέτ’ ὄντος, ἀλλ’ ἤδη σκιᾶς,
θαρσῶν ὑβρίζεις κἀξελευὅεροστομεῖς.
οὐ ὅωφρονήσεις; οὐ μαὅὼν ὃς εἶ φύσιν,
1260
ἄλλον τιν’ ἄξεις ἄνδρα δεὖρ’ ἐλεύθερον,
ὅστις πρὸς ἡμᾶς ἀντὶ σοῦ λέξει τὰ σά;
1235
σοῦ γὰρ λέγοντος οὐκέτ’ ἂν μάθοιμ’ ἐγώ·
τὴν βάρβαρον γὰρ γλῶσσαν οὐκ ἐπαίω.
ΤΕΥΚΡΟΣ
φεῦ! τοῦ θανόντος ὡς ταχεῖά τις βροτοῖς
1240
χάρις διαρρεῖ καὶ προδοῦσ’ ἁλίσκεται,
εἰ σοῦ γ’ ὅδ’ ἁνὴρ οὐδ’ ἐπὶ σμικρῶν λόγων,
Αἴας, ἔτ’ ἴσχει μνῆστιν, οὗ σὺ πολλάκις
1270
τὴν σὴν προτείνων προὔκαμες ψυχὴν δορί.
ἀλλ’ οἴχεται δὴ πάντα ταὖτ’ ἐῤῥιμμἐνα.
1245
ὦ πολλὰ λέξας ἄρτι κἀνόνητ’ ἔπη,
οὐ μνημονεύεις οὐκέτ’ οὐδὲν, ἡνίκα
ἑρκέων ποθ’ ὑμᾶς οὗτος ὲγκεγλεισμένους,
1275
ἤδη τὸ μηδὲν ὄντας ἐν τροπῇ δορὸς,
ἐῤῥύσατ’ ἐλθὼν μοῦνος· ἀμφὶ μὲν νεῶν
1250
ἄκροισιν ἤδη ναυτικοῖς ἑδωλίοις
πυρὸς φλέγοντος, εἰς δὲ ναυτικὰ σκάφη
πηδῶντος ἄρδην Ἕκτορος τάφρων ὕπερ;
1280
τίς ταῦτ’ ἀπεῖρξεν; οὐχ ὅδ’ ἢν ὁ δρῶν τάδε,
ὃν οὐδαμοῦ φὴς οὐδὲ συμβῆναι ποδί;
1255
ἆρ’ ὑμὶν οὗτος ταῦτ’ ἔδρασεν ἔνδικα;
χὤτ’ αὖθις αὐτός Ἕκτορος μόνος μόνου,
λαχών τε κἀκέλευστος, ἦλθ’ ἐναντίος,
1285
οὐ δραπέτην τὸν κλῆρον ἐς μέσον καθεὶς
ὑγράς ἀρούρας βῶλον, ἀλλ’ ὅς εὐλόφου
1260
κυνῆς ἔμελλε πρῶτος ἅλμα κουφιεῖν;
ὅδ’ ἦν ὁ πράσσων ταῦτα, σὺν δ’ ἐγὼ παρὼν
ὁ δοῦλος, οὑκ τῆς βαρβάρου μητρὸς γεγώς.
1290
δύστηνε, ποῖ βλέπων ποτ’ αὐτὰ καὶ θροεῖς;
οὐκ οἶσθα, σοῦ πατρὸς μὲν ὅς προὔφυ πατὴρ,
1265
ἀρχαῖον ὄντα Πέλοπα βάρβαρον Φρύγα;
Ἀτρέα δ’, ὅς αὖ σ’ ἔσπειρε, δυςσεβἐστατον,
προθἐντ’ ἀδελφῷ δεῖπνον οἰκείων τέκνων;
1295
αὐτὸς δὲ μητρὸς ἐξέφυς Κρήσσης, ἐφ’ ᾗ
λαβὼν ἐπακτὸν ἄνδρ’ ὁ φιτύσας πατὴρ
1270
ἐφῆκεν ἐλλοῖς ἰχθύσιν διαφθοράν.
τοιοῦτος ὢν τοιῷδ’ ὀνειδίζεις σποράν;
ὅς ἐκ πατρὸς μέν εἰμι Τελαμῶνος γεγὼς,
1300
ὅστις στρατοῦ τὰ πρὥτ’ ἀριστεύσας ἐμὴν
ἴσχει ξύνευνον μητέρ’, ἣ φύσει μὲν ἦν
1275
βασίλεια, Λαομέδοντος; ἔκκριτον δέ νιν
δώρημ’ ἐκείνῳ ’δῶκεν Ἀλκμήνης γόνος.
ἆρ’ ὧδ’ ἄριστος ἐξ ἀριστέοιν δυοῖν
1305
βλαστὼν ἂν αἰσχύνοιμι τοὺς πρὸς αἵματος;
οὓς νῦν σὺ τοιοῖςδ’ ὲν πόνοισι κειμένους
1280
ὠθεῖς ἀθάπτους, οὐδ’ ἐπαισχύνει λέγων;
εὖ νῦν τόδ’ ἴσθι, τοῦτον εἰ βαλεῖτέ που,
βαλεῖτε χἠμᾶς, τρεῖς ὁμοῦ ξυγκειμἐνους.
1310
ἐπεὶ καλόν μοι τοῦδ’ ὑπερπονουμένῳ
θανεῖν προδήλως μᾶλλον ἢ τῆς σῆς ὑπὲρ
1285
γυναικὸς, ἢ τοῦ σοῦ θ’ ὁμαίμονος λέγω,
πρὸς ταῦθ’, ὅρα μὴ τοὐμὸν, ἀλλὰ καὶ τὸ σόν.
ὡς εἴ με πημανεῖς τι, βουλήσει ποτὲ
1315
καὶ δειλὸς εἶναι μᾶλλον, ἡ ’ν ἐμοὶ θρασύς.
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
Ἄκουέ νυν· τὸν ἄνδρα τόνδε, πρὸς θεῶν,
μὴ τλῇς ἄθαπτον ὧδ’ ἀναλγήτως βαλεῖν·
μηδ’ ἡ βία σε μηδαμῶς νικησάτω
1335
τοσόνδε μισεῖν, ὥστε τὴν δίκην πατεῖν.
κἀμοὶ γὰρ ἦν ποθ’ οὗτος ἔχθιστος στρατοῦ,
1310
ἐξ οὗ ’κράτησα τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.
ἀλλ’ αὐτὸν ἔμπας ὄντ’ ἐγὼ τοιόνδ’ ἐμοὶ,
οὔκουν ἀτιμάσαιμ’ ἂν, ὥστε μὴ λέγειν
1340
ἕν’ ἄνδρ’ ἰδεῖν ἄριστον Ἀργείων, ὅσοι
Τροίαν ἀφικόμεσθα, πλὴν Ἀχιλλέως.
1315
ὥστ’ οὐκ ἂν ὲνδίκως γ’ ἀτιμάζοιτό σοι.
οὐ γάρ τι τοῦτον, ἀλλὰ τοὺς θεῶν νόμους
φθείροις ἄν· ἄνδρα δ’ οὐ δίκαιον, εἰ θάνοι,
1345
βλάπτειν τὸν ἐσθλὸν, οὐδ’ ἐὰν μισῶν κυρῇς.
ΤΕΥΚΡΟΣ
Ἄριστ’ Ὀδυσσεῦ, πάντ’ ἔχω σ’ ἐπαινέσαι
1355
λόγοισι· καί μ’ ἔψευσας ἐλπίδος πολύ.
τούτῳ γὰρ ὢν ἔχθιστος Ἀργείων ἀνὴρ,
μόνος παρέστης χερσὶν, οὐδ’ ἔτλης παρὼν
1385
θανόντι τῷδε ζῶν ἐφυβρίσαι μέγα,
ὡς ὁ στρατηγὸς οὑπιβρόντητος μολὼν,
1360
αὐτός τε χὠ ξύναιμος, ἠθελησάτην
λωβητὸν αὐτὸν ὲκβαλεῖν, ταφῆς ἄτερ.
τοιγὰρ σφ’ Ὀλύμπου τοῦδ’ ὁ πρεςβεύων πατὴρ,
1390
μνήμων τ’ Ἐριννὺς καὶ τελεςφόρος Δίκη
κακοὺς κακῶς φθείρειαν, ὥςπερ ἤθελον
1365
τὸν ἄνδρα λώβαις ἐκβαλεῖν ἀναξίως.
σὲ δ’, ὦ γεραιοῦ σπέρμα Λαέρτου πατρὸς,
τάφου μὲν ὀκνῶ τοῦδ’ ὲπιψαυfειν ἐᾷν,
1395
μὴ τῷ θανόντι τοῦτο δυςχερὲς ποιῶ.
τὰ δ’ ἄλλα καὶ ξύμπρασσε, κεἴ τινα στρατοῦ
1370
θέλεις κομίζειν, οὐδὲν ἄλγος ἕξομεν.
ἐγὼ δὲ τἄλλα πάντα πορσυνῶ · σὺ δὲ
ἀνὴρ καθ’ ἡμᾶς ἐσθλὸς ὢν ἐπίστασο.
ΤΕΥΚΡΟΣ
Ἅλις · ἤδη γὰρ πολὺς ἐκτέταται
χρόνος· ἀλλ’ οἱ μὲν κοίλην κάπετον
χερσὶ ταχύνετε, τοὶ δ’ ὑψίβατον
1405
τρίποδ’ ἀμφίπυρον λουτρῶν ὁσέων
θέσθ’ ἐπίκαιρον· μία δ’ ἐκ κλισίας
1380
ἀνδρῶν ἴλη τὸν ὑπασπίδιον
Παῖ, σὺ δὲ πατρός γ’, ὅσον ἰσχύεις,
1410
φιλότητι θιγὼν πλευρὰς σὺν ἐμοὶ
τάςδ’ ἐπικούφιζ’· ἔτι γὰρ θερμαὶ
1385
σύριγγες ἄνω φυσῶσι μέλαν
μένος· ἀλλ’ ἄγε πᾶς φίλος ὅστις ἀνὴρ
φησὶ παρεῖναι, σούσθω, βάτω,
1415
τῷδ’ ἀνδρὶ πονῶν τῷ πάντ’ ἀγαθῷ
κοὐδενί πώ ποτε λῴονι θνητῶν
1390
Αἴαντος, ὅτ’ ἦν, τότε φωνῶ.
