Sophocles, Ajax, Lewis Campbell (Translator), 271

Search the Perseus Catalog for:

View: By Card

← Previous Next →

TEU

Odysseus, best of men, thine every word

Hath my heart’s praise, and my worst thought of thee

Is foiled by thy staunch kindness to the man

Who was thy rancorous foe. Thou wast not keen

To insult in present of his corse, like these,

The insensate general and his brother-king,
1385

Who came with proud intent to cast him forth

Foully debarred from lawful obsequy.

Wherefore may he who rules in yon wide heaven,

And the unforgetting Fury-spirit, and she,

Justice, who crowns the right, so ruin them
1390

With cruellest destruction, even as they

Thought ruthlessly to rob him of his tomb!

For thee, revered Laërtes’ lineal seed,

I fear to admit thy hand unto this rite,

Lest we offend the spirit that is gone.
1395

But for the rest, I hail thy proffered aid;

And bring whom else thou wilt, I’ll ne’er resent it.

This work shall be my single care; but thou,

Be sure I love thee for thy generous heart.

Ajax. Sophocles. Lewis Campbell (Translator). London, New York and Toronto. 1906.

Current edition Experimental

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) (English) (English (Lewis Campbell, 1906))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (4)

Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 258-342 focus

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν

δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ

Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ

Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270
265

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ ἦν ὲν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθ’ οἷσιν εἰιχετ’ ὲν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δ’, ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ, 275
270

ἡμάς θ’ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρ’ ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ ἐξ ἁπλῶν κακά;

ΧΟΡΟΣ

Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280
275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ

Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἅπαν μαθήσει τοὖργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτὸς, ἡνίχ’ ἕσπεροι 285
280

λαμπτῆρες οὐκἐτ’ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

ὲμαίετ’ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,

Αἴας; τί τήνδ’ ἄκλητος οὔθ’ ὑπ’ ἀγγέλων

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύων 290
285

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός. —

ὁ δ’ εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ ὑμνούμενα,

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

κἀγὼ μαθοῦσ’ ἔληξ’, ὁ δ’ ἐσσύθη μόνος.

καὶ τὰς ὲκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας. 295
290

ἔσω δ’ ὲςῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔκερών τ’ ἄγραν.

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ ἄνω τρέπων

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

300 ᾐκίζεθ’, ὥστε φῶτας, ὲν ποίμναις πίτνων.
295

τέλος δ’ ὑπάξας διὰ θυρῶν, σκιᾷ τινὶ

λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

τοὺς δ’ ἀμφ’ Ὀδυσσεῖ, ξυντιθεὶς γέλων πολὺν,

ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών·

305 κἄπειτ’ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
300

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

παίσας κάρα ’θώὐζεν· ὲν δ’ ἐρειπίοις

νεκρῶν ὲρειφθεὶς ἕζετ’ ἀρνείου φόνου,

310 κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
305

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·

ἔπειτ’ ἐμοὶ τὰ δείν’ ἐπηπείλησ’ ἔπη,

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

κἀνήρετ’, ὲν τῷ πράγματος κυρεῖ ποτἐ.

315 κἀγὼ, φίλοι, δείσασα τοὐ ἑιργασμένον
310

ἔλεξα πᾶν, ὅσονπερ ἐξηπιστάμην,

ὁ δ’ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγρὰς,

ἃς οὔποτ’ αὐτοῦ πρόσθεν εἰςήκουσ’ ἐγώ.

πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους

320 τοιούςδ’ ἀεί ποτ’ ἀνδρὸς ὲξηγεῖτ’ ἔχειν.
315

ἀλλ’ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

ὑπεστέναζε, ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

νῦν δ’ ὲν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

ἄσιτος ἀνὴρ, ἄποτος, ὲν μέσοις βοτοῖς

325 σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
320

καὶ δῆλός έστιν ὥς τι δρασείων κακόν.

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

Ἀλλ’, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ ἐστάλην,

ἀρήξατ’ εξελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.

330 φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
325

ΧΟΡΟΣ

Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335
330

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ

Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340
335

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ

Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ

λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.

τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345
340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

¹

Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 263-347 focus

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Τέκμησσα

ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275

ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Τέκμησσα

ἅπαν μαθήσῃ τοὔργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285

λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,

Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε του κλύων
290

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.

ὃ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

⁹¹⁰¹¹¹²¹³¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷

κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὃ δʼ ἐσσύθη μόνος.

καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295

εἴσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300

τέλος δʼ ἀπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι

λόγους ἀνέσπα τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,

ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτείσαιτʼ ἰών·

κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν
305

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

παίσας κάρα ʼθώυξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις

νεκρῶν ἐρεισθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,

κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·

ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτε.

κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315

ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.

ὃ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,

ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ.

πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους

τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320
¹⁸¹⁹²⁰²¹²²²³²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸²⁹³⁰³¹

ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς

σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
325

καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν·

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,

ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.

φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330

Χορός

Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις

ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 271 focus

ἁνὴρ ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,

Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 263-347 focus

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Τέκμησσα

ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275

ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

284

Τέκμησσα

ἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285

λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω· τί χρῆμα δρᾷς,

Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύων
290

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.

ὁ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὁ δʼ ἐσσύθη μόνος.

καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295

ἔσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300

τέλος δʼ ὑπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι

λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,

ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτʼ ἰών·

κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
305

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

παίσας κάρα ʼθώϋξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις

νεκρῶν ἐρειφθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,

κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·

ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτέ.

κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315

ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.

ὁ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,

ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ·

πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους

τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320

ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς

σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών·
325

καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν.

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,

ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι·

φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330

331

Χορός

Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Translations (3)

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 263 focus

Nun, wich die Krankheit, acht' ich's wohl für großes Glück;
250

Des schon entschwundnen Leides denkt man weniger.

Tekmessa.

Was nähmst du lieber, gönnte man dir freie Wahl:

Dem Freund zum Kummer, dich zu freu'n in eignem Glück,

Oder in der gleichen Trauer ihm gesellt zu sein?

Der Chor.

Ein doppelt Unglück wäre, Frau, das härtere.
255

Tekmessa.

So wären wir jezt leidend, ohne krank zu sein.

Der Chor.

Wie meinst du dieses? Was du sagst, versteh' ich nicht.

Tekmessa.

Der Mann, so lang ihn seine Wuth gebunden hielt,

War frohes Muths im Leide, das ihn fesselte;

Doch uns Gesunde quält' es, ihn so krank zu sehn.
260

Nun, da die Krankheit rastet und er sich erholt,

Wird er von bösem Kummer ganz umhergestürmt,

Und wir ingleichen, nicht geringer als zuvor.

Ward so die Noth nicht doppelt, die nur Eine war?

Der Chor.

Recht hast du wahrlich, und mir bangt, ihn traf ein Schlag
265

Von Göttern: kann es anders sein, wenn Ajas, nun

Die Wuth von ihm gewichen, sich nicht heitrer fühlt?

Tekmessa.

Und wohl verhält sich's also, daran zweifle nicht.

Der Chor.

Wie kam der Anfang dieser Noth herangestürmt?

Erzähl' es uns; wir theilen alles Leid mit dir.
270

Tekmessa.

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 271 focus

Ulysses

No: to all Greece

I show your justice.

English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 263-346 focus

Chorus

But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.

Tecmessa

And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve?
265

Chorus

The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.

Tecmessa

Then we are ruined now, although the plague is past.

Chorus

What do you mean? I do not understand what you say.
270

Tecmessa

That man, while afflicted, found joy for himself in the dire fantasies that held him, though his presence distressed us who were sane. But now, since he has had pause and rest from the plague,

he has been utterly subjected to lowly anguish, and we similarly grieve no less than before. Surely, then, these are two sorrows, instead of one?
275

Chorus

Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter

than when he was plagued, now that he is released?
280

Tecmessa

This, you must know, is how matters stand.

Chorus

In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.

284

Tecmessa

You will hear all that took place, since you are involved.

In the dead of night when the evening lamps were no longer aflame, he seized a two-edged sword and wanted to leave on an aimless foray. Then I admonished him and said, What are you doing, Ajax? Why do you set out unsummoned on this expedition,
285

neither called by messenger, nor warned by trumpet? In fact the whole army is sleeping now. But he answered me curtly with that trite jingle: Woman, silence graces woman. And I, taking his meaning, desisted, but he rushed out alone.

290

What happened out there, I cannot tell. But he came in with his captives hobbled together—bulls, herding dogs, and his fleecy quarry. Some he beheaded; of some he cut the twisted throat or broke the spine; others
295

he abused in their bonds as though they were men, though falling only upon cattle. At last he darted out through the door, and dragged up words to speak to some shadow—now against the Atreidae, now about Odysseus—with many a mocking boast of all the abuse that in vengeance he had fully repaid them during his raid.
300

After that he rushed back again into the house, and somehow by slow, painful steps he regained his reason. And as he scanned the room full of his disastrous madness, he struck his head and howled; he fell down, a wreck amid the wrecked corpses of the slaughtered sheep, and there he sat
305

with clenched nails tightly clutching his hair. At first, and for a long while, he sat without a sound. But then he threatened me with those dreadful threats, if I did not declare all that had happened, and he demanded to know what on earth was the business he found himself in.
310

And in my fear, friends, I told him all that had been done, as far as I knew it for certain. But he immediately groaned mournful groans, such as I had never heard from him before. For he had always taught that such wailing
315

was for cowardly and low-hearted men. He used to grieve quietly without the sound of loud weeping, but instead moaned low like a bull.
And now, prostrate in such miserable fortune, tasting no food, no drink,
320

the man sits idly where he has fallen in the middle of the iron-slain cattle. And plainly he plans to do something terrible. Somehow his words and his laments say as much. Ah, my friends—for it was my errand to ask you this—come in and help him, if in any way you can.
325

Men of his kind can be won over by the words of friends.
330

331

Chorus

Tecmessa, daughter of Teleutas, terrible is your news that our lord has been possessed by his sorrows.

Within.

Ajax
wailing.

Oh! Ah, me! Ah, me!

Tecmessa

Soon there will be more sorrow, it seems. Did you not hear

Ajax, did you not hear his resounding howl?
335

Ajax
wailing.

Oh! Ah, me! Ah, me!

Chorus

The man seems to be sick, or else to be still pained by the disease which was recently with him, since he sees its traces.

Ajax
wailing.

Oh my son, my son!

Tecmessa

Ah, miserable me! Eurysaces, it is for you he calls! What can his purpose be? Where are you? I am miserable!
340

Ajax

Teucer! Where is Teucer? Will his raid last for ever? While I perish?

Chorus

He seems to be sane—open the door!

Perhaps merely at the sight of me he will come to a more respectable mood.
345

Tecmessa

There, it is open. Now you can look on this man’s deeds, and his true condition.

Commentary

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))

mvp-comment-823-1 ἄριστ’ ¹

mvp-comment-823-2 λόγοισι ²

mvp-comment-824-1 ἔψευσας ἐλπίδος ³

mvp-comment-825-1 παρέστης χερσίν ⁴

mvp-comment-825-2 ἔτλης ⁵

mvp-comment-825-3 παρὼν ⁶

mvp-comment-825-4 θανόντι … ἐφυβρίσαι ⁷

mvp-comment-825-5 ζῶν ⁸

mvp-comment-826-1 ὡς … ἠθελησάτην ⁹

mvp-comment-826-2 οὑπιβρόντητος ¹⁰

mvp-comment-826-3 μολὼν ¹¹

mvp-comment-826-4 αὐτός τε χὡ ξύναιμος ¹²

mvp-comment-827-1 Ὀλύμπου τοῦδ’ ¹³

mvp-comment-827-2 πρεσβεύων ¹⁴

mvp-comment-828-1 μνήμων ¹⁵

mvp-comment-828-2 Δίκη ¹⁶

mvp-comment-828-3 τελεσφόρος ¹⁷

mvp-comment-829-1 κακοὺς κακῶς ¹⁸ τὸν ἄνδρα ¹⁹

mvp-comment-829-2 λώβαις ²⁰

mvp-comment-830-1 Λαέρτου ²¹

mvp-comment-831-1 τάφου … ἐπιψαύειν ²²

mvp-comment-831-2 On the other hand, Odysseus is at liberty to assist in protecting the funeral from interruption by the Greek army. He may be a spectator of the rites, though not a participator; and he may bring with him ( κομίζειν ²³ τὰ δ’ ἄλλα καὶ ξύμπρασσε ²⁴

mvp-comment-831-3 μὴ τῷ θανόντι ²⁵

mvp-comment-832-1 τἄλλα πάντα ²⁶

mvp-comment-832-2 καθ’ ἡμᾶς ²⁷

Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus

1382. mvp-comment-883-1 λόγοισι] ‘By reason of thy speech.' Essay on L. § 41. p. 21 b (2) . ἔψευσας ἐλπίδος] Cp. Ο. Τ. 1432, ἐπείπερ ἐλπίδος μ᾿ ἀπέσπασας.

1383. mvp-comment-884-1 ἔχθιστος] 'Most hated,' as supr. 818, μάλιστα μισηθέντος, ἐχθίστου θ᾽ ὁρᾶν.

1384. mvp-comment-885-1 χερσίν] 'With effective aid.' Odysseus had not only spoken in Ajax' behalf, but had offered actual help. παρών is little more than expletive here, but suggests that Odysseus was too noble to stand by and see wrong done to his dead enemy.

1385. mvp-comment-886-1 θανόντι.. ζῶν] Essay on L. § 14. p. 76.

1386. mvp-comment-887-1 οὐπιβρόντητος] ἐπιβρόντητος is either (1) 'senseless;' or (2) 'deserving the lightning-stroke.' Cp. supr. 103, τοὐπίτριπτον κίναδος, and note.

1389. mvp-comment-888-1 Ὀλύμπου τοῦδ] Olympus in Sophocles almost loses the notion of place, and is associated with the sky overhead. Ant. 758, οὔ, τόνδ' Ὅλυμπον.

1390. mvp-comment-889-1 μνήμων] Cp. especially Aesch. Eum. 381-3, κακῶν τε μνήμονες σεμναὶ καὶ δυσπαρήγοροι βροτοῖς.

1392. mvp-comment-890-1 λώβαις] Injuriously. For this dative of manner, see Essay on L. § 14. p. 20 a , and cp. especially Ant. 1003, σπῶντας . . ἀλλήλους φοναῖς. The expression is justified by Menelaus' words, supr. 1064, 5.

1395. mvp-comment-891-1 Cp. Od. 11. 543, 563. Teucer fears that the spirit of Ajax will be offended if Odysseus stands beside his grave. In Herodotus, 5. 67, the dead hero Adrastus is supposed by Cleisthenes of Sicyon to be disgusted by his adoption of the dead hero Melanippus, son of Astacus.

1396-1397. mvp-comment-892-1 κεἴ τινα στρατοῦ | θέλεις

1397. mvp-comment-893-1 κομίζειν] (1) ' And if you wish to bring any member of the host.' Or (2) 'If you wish any of the host to carry him;'—(not to bury him.' κομίζειν has not the meaning of συγκομίζειν, supr. 1048. In Eur. Androm. 1263, 4, ἀλλ᾽ ἕρπε Δελφῶν ἐς θεόδμητον πόλιν | νεκρὸν κομίζων τόνδε, the meaning is, 'Go and take this dead body to Delphi's god-built town.')

1398. mvp-comment-894-1 Observe the repetition of τἄλλα after τὰ ἄλλα, with a different reference.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Current edition Experimental

ΧΟΡΟΣ Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ 265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 260 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270 265

ΧΟΡΟΣ Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280 275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ; δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335 330

ΑΙΑΣ Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340 335 τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε. τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345 340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ. 1

Χορός ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ· φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος. 1 2 3 4 5 6 7 8

Τέκμησσα πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 265 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις. 270

Χορός ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280

Τέκμησσα ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο; δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Χορός ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340 τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε. τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345

Τέκμησσα ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Χορός ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ· φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τέκμησσα πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 265 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις. 270

Χορός ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280

Τέκμησσα ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο; δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν; 335

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Χορός ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340 τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε. τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345

Τέκμησσα ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Nun, wich die Krankheit, acht' ich's wohl für großes Glück; 250 Des schon entschwundnen Leides denkt man weniger.

Tekmessa. Was nähmst du lieber, gönnte man dir freie Wahl: Dem Freund zum Kummer, dich zu freu'n in eignem Glück, Oder in der gleichen Trauer ihm gesellt zu sein?

Der Chor. Ein doppelt Unglück wäre, Frau, das härtere. 255

Tekmessa. So wären wir jezt leidend, ohne krank zu sein.

Der Chor. Wie meinst du dieses? Was du sagst, versteh' ich nicht.

Der Chor. Recht hast du wahrlich, und mir bangt, ihn traf ein Schlag 265 Von Göttern: kann es anders sein, wenn Ajas, nun Die Wuth von ihm gewichen, sich nicht heitrer fühlt?

Tekmessa. Und wohl verhält sich's also, daran zweifle nicht.

Der Chor. Wie kam der Anfang dieser Noth herangestürmt? Erzähl' es uns; wir theilen alles Leid mit dir. 270

Tekmessa.

Ulysses No: to all Greece I show your justice.

Chorus But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.

Tecmessa And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve? 265

Chorus The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.

Tecmessa Then we are ruined now, although the plague is past.

Chorus What do you mean? I do not understand what you say. 270

Chorus Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter than when he was plagued, now that he is released? 280

Tecmessa This, you must know, is how matters stand.

Chorus In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.

Chorus Tecmessa, daughter of Teleutas, terrible is your news that our lord has been possessed by his sorrows.

Ajax wailing. Oh! Ah, me! Ah, me!

Tecmessa Soon there will be more sorrow, it seems. Did you not hear Ajax, did you not hear his resounding howl? 335

Ajax wailing. Oh! Ah, me! Ah, me!

Chorus The man seems to be sick, or else to be still pained by the disease which was recently with him, since he sees its traces.

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν

δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ

Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ

Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270
265

ΧΟΡΟΣ

Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280
275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ

Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ

Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335
330

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ

Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340
335

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ

Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ

λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.

τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345
340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

¹

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός

Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις

ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός

Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Nun, wich die Krankheit, acht' ich's wohl für großes Glück;
250

Des schon entschwundnen Leides denkt man weniger.

Tekmessa.

Was nähmst du lieber, gönnte man dir freie Wahl:

Dem Freund zum Kummer, dich zu freu'n in eignem Glück,

Oder in der gleichen Trauer ihm gesellt zu sein?

Der Chor.

Ein doppelt Unglück wäre, Frau, das härtere.
255

Tekmessa.

So wären wir jezt leidend, ohne krank zu sein.

Der Chor.

Wie meinst du dieses? Was du sagst, versteh' ich nicht.

Der Chor.

Recht hast du wahrlich, und mir bangt, ihn traf ein Schlag
265

Von Göttern: kann es anders sein, wenn Ajas, nun

Die Wuth von ihm gewichen, sich nicht heitrer fühlt?

Tekmessa.

Und wohl verhält sich's also, daran zweifle nicht.

Der Chor.

Wie kam der Anfang dieser Noth herangestürmt?

Erzähl' es uns; wir theilen alles Leid mit dir.
270

Ulysses

No: to all Greece

I show your justice.

Chorus

But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.

Tecmessa

And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve?
265

Chorus

The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.

Tecmessa

Then we are ruined now, although the plague is past.

Chorus

What do you mean? I do not understand what you say.
270

Chorus

Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter

than when he was plagued, now that he is released?
280

Tecmessa

This, you must know, is how matters stand.

Chorus

In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.

Chorus

Tecmessa, daughter of Teleutas, terrible is your news that our lord has been possessed by his sorrows.

Ajax
wailing.

Oh! Ah, me! Ah, me!

Tecmessa

Soon there will be more sorrow, it seems. Did you not hear

Ajax, did you not hear his resounding howl?
335

Ajax
wailing.

Oh! Ah, me! Ah, me!

Chorus

The man seems to be sick, or else to be still pained by the disease which was recently with him, since he sees its traces.

Ajax
wailing.

Oh my son, my son!

Tecmessa

Ah, miserable me! Eurysaces, it is for you he calls! What can his purpose be? Where are you? I am miserable!
340

Ajax

Teucer! Where is Teucer? Will his raid last for ever? While I perish?

Chorus

He seems to be sane—open the door!

Perhaps merely at the sight of me he will come to a more respectable mood.
345