Ajax. Sophocles. ed. Lewis Campbell. Oxford. 1879.
Search the Perseus Catalog for:
Search the Perseus Catalog for:
Current edition Experimental
Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Greek) (Greek (Lewis Campbell, 1879))
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
Editions (3)
Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 865-936 focus
ΧΟΡΟΣ
Τίς ἂν δῆτά μοι, τίς ἂν φιλοπόνων
865
880
ἁλιαδᾶν ἔχων ἀΰπνους ἄγρας
ἢ τίς Ὀλυμπιάδων θεῶν ἢ ῥυτῶν
Βοςπορίων ποταμῶν
885
ἴδρις, τὸν ὠμόθυμον εἰ ποθι
πλαζόμενον λεύσσων ἀπύοι; σχέτλια γὰρ
870
ἐμέ γε τὸν μακρῶν ἀλάταν πόνων
οὐρίῳ μὴ πελάσαι δρόμῳ,
890
ἀλλ’ ἀμενηνὸν ἄνδρα μὴ λεύσσειν ὅπου.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
ἰώ μοί μοι.
ΧΟΡΟΣ
Τινος βοὴ πάραυλος ἐξέβη νάπους;
875
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἰὼ τλήμων.
ΧΟΡΟΣ
Τὴν δουρίληπτον δύςμορον νύμφην ὁρῶ
895
Τέκμησσαν οἴκτῳ τῷδε συγκεκραμένην.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Οἴχωκ’, ὄλωλα, διαπεπόρθημαι, φίλοι.
ΧΟΡΟΣ
Τί δ’ ἔστιν;
880
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Αἴας ὅδ’ ἡμῖν ἀρτίως νεοσφαγὴς
κεῖται, κρυφαίῳ φασγάνῳ περιπτυχής.
ΧΟΡΟΣ
2
900
ὤ μοι ἐμῶν νόστων,
ὤ μοι, κατέπεφνες, ἄναξ,
τόνδε συνναύταν, ὦ τάλας,
885
ὦ ταλαίφρων γύναι.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ὡς ὧδε τοῦδ’ ἔχοντος, αἰάζειν πάρα.
ΧΟΡΟΣ
905
Τίνος ποτ’ ἆρ’ ἔπραξε χειρὶ δύςμορος;
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, δῆλον· ὲν γάρ οἱ χθονὶ
πηκτὸν τόδ’ ἔγχος περιπετὲς κατηγορεῖ
890
ΧΟΡΟΣ
Ὤ μοι ἐμᾶς ἄτας, οἶος ἄρ’ αἱμάχθης,
910
ἄφρακτος φίλων!
ἐγὼ δ’ ὁ πάντα κωφὸς, ὁ πάντ’ ἄϊδρις,
κατημέλησα· πᾷ, πᾴ
κεῖται ὁ ὅυςτράπελος, δυςώνυμος Αἴας;
895
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
915
Οὔ τοι θεατός· ἀλλά νιν περιπτυχεῖ
φάρει καλύψω τῷδε παμπήδην, ἐπεὶ
οὐδεὶς ἂν ὅστις καὶ φίλος τλαίη βλέπειν
φυσῶντ’ ἄνω πρὸς ῥῖνας ἔκ τε φοινίας
πληγῆς μελανθὲν αἷμ’ ἀπ’ οἰκείας σφαγῆς.
900
920
οἴ μοι, τί δράσω; τίς σε βαστάσει φίλων;
ποῦ Τεῦκρος; ὡς ἀκμαῖος, εἰ βαίη, μόλοι,
πεπτῶτ’ ἀδελφὸν τόνδε συγκαθαρμόσαι.
ὦ ὅύςμορ’ Αἴας, οἶος ὢν οἴως ἔχεις,
ὡς καὶ παρ’ ἐχθροῖς ἄξιος θρήνων τυχεῖν.
905
ΧΟΡΟΣ
925
ἔμελλες, τάλας, ἔμελλες χρόνῳ
στερεόφρων ἄρ’ ἐξανύσειν κακὰν
μοῖραν ἀπειρεσίων πόνων· τοῖά μοι
930
πάννυχα καὶ φαέθοντ’
ἀνεστέναζες, ὠμόφρων,
910
ἐχθοδόπ’ Ἀτρείδαις οὐλίῳ σὺν πάθει,
μέγας ἄρ’ ἦν ἐκεῖνος ἄρχων χρόνος
935
πημάτων, ἦμος ἀριστόχειρ
(Ἀχιλλέως) ὅπλων ἔκειτ’ ἀγὼν πέρι.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἰώ μοί μοι.
915
ΧΟΡΟΣ
Χωρεῖ πρὸς ἦπαρ, οἶδα, γενναία δύη.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
ἰώ μοι μοι.
ΧΟΡΟΣ
940
οὐδέν σ’ ἀπιστῶ καὶ δὶς οἰμῶξαι, γύναι,
τοιοῦδ’ ἀποβλαφθεῖσαν ἀρτίως φίλου.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Σοὶ μὲν δοκεῖν ταῦτ’ ἔστ’, ἐμοὶ δ’ ἄγαν φρονεῖν.
920
ΧΟΡΟΣ
Ξυναυδῶ.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
οἴ μοι, τέκνον, πρὸς οἷα δουλείας ζυγὰ
945
χωροῦμεν, οἷοι νῷν ἐφεστᾶσι σκοποί.
2
ΧΟΡΟΣ
Ὤ μοι ἀναλγήτων
δισσῶν ἐθρόησας ἄναυδον
925
ἔργον Ἀτρειδᾶν τῷὸ ’ ἄχει,
ἀλλ’ ἀπείργοι θεός.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
950
Οὐκ ἂν τάδ’ ἔστη τῇδε μὴ θεῶν μέτα,
ΧΟΡΟΣ
Ἄγαν γ’ ὑπερβριθὲς ἄχθος ἤνυσαν.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Τοιόνδε μέντοι Ζῆνός ἡ δεινὴ θεὸς
930
Πάλλας φυτεύει πῆμ’ Ὀδυσσέως χάριν.
ΧΟΡΟΣ
955
ἦ ῥα κελαινώπαν θυμὸν ἐφυβρίζει
πολύτλας ἀνὴρ,
γελᾷ δὲ τοῖςδε μαινομένοις ἄχεσιν
πολὺν γέλωτα, φεῦ, φεῦ,
935
960
ξύν τε διπλοί βασιλῆς κλύοντες Ἀτρεϊδαί.
Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 879-960 focus
Χορός
τίς ἂν δῆτά μοι, τίς ἂν φιλοπόνων
ἁλιαδᾶν ἔχων ἀύπνους ἄγρας
880
ἢ τίς Ὀλυμπιάδων
θεᾶν, ἢ ῥυτῶν
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
Βοσπορίων ποταμῶν,
ἴδρις τὸν ὠμόθυμον εἴ
885
ποθι πλαζόμενον
λεύσσων
ἀπύοι; σχέτλια γὰρ
ἐμέ γε τὸν μακρῶν ἀλάταν πόνων
οὐρίῳ μὴ πελάσαι δρόμῳ,
ἀλλʼ ἀμενηνὸν ἄνδρα μὴ λεύσσειν ὅπου.
890
Τέκμησσα
ἰώ μοί μοι.
Χορός
τίνος βοὴ πάραυλος ἐξέβη νάπους;
Τέκμησσα
ἰὼ τλάμων.
Χορός
τὴν δουρίληπτον δύσμορον νύμφην ὁρῶ
Τέκμησσαν, οἴκτῳ τῷδε συγκεκραμένην
895
Τέκμησσα
ᾤχωκʼ, ὄλωλα, διαπεπόρθημαι, φίλοι.
Χορός
τί δʼ ἔστιν;
Τέκμησσα
Αἴας ὅδʼ ἡμῖν ἀρτίως νεοσφαγὴς
κεῖται, κρυφαίῳ φασγάνῳ περιπτυχής.
Χορός
ὤμοι ἐμῶν νόστων·
900
ὤμοι, κατέπεφνες
ἄμʼ, ὦναξ,
τόνδε συνναύταν, ὦ τάλας·
ὦ ταλαῖφρον γύναι.
Τέκμησσα
ὡς ὧδε τοῦδʼ ἔχοντος αἰάζειν πάρα.
Χορός
τίνος ποτʼ ἆρʼ ἔπραξε χειρὶ δύσμορος;
905
Τέκμησσα
αὐτὸς πρὸς αὐτοῦ· δῆλον. ἐν γάρ οἱ χθονὶ
πηκτὸν τόδʼ ἔγχος περιπετὲς κατηγορεῖ.
Χορός
ὤμοι ἐμᾶς ἄτας, οἶος ἄρʼ αἱμάχθης.
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
ἄφαρκτος φίλων·
910
ἐγὼ δʼ ὁ πάντα κωφός, ὁ πάντʼ ἄιδρις,
κατημέλησα. πᾷ πᾷ
κεῖται ὁ δυστράπελος δυσώνυμος Αἴας;
Τέκμησσα
οὔτοι θεατός· ἀλλά νιν περιπτυχεῖ
915
φάρει καλύψω τῷδε παμπήδην, ἐπεὶ
οὐδεὶς ἄν, ὅστις καὶ φίλος, τλαίη βλέπειν
φυσῶντʼ ἄνω πρὸς ῥῖνας ἔκ τε φοινίας
πληγῆς μελανθὲν αἷμʼ ἀπʼ οἰκείας σφαγῆς.
οἴμοι, τί δράσω; τίς σε βαστάσει φίλων;
920
ποῦ Τεῦκρος; ὡς ἀκμαῖʼ ἄν, εἰ βαίη, μόλοι
πεπτῶτʼ ἀδελφὸν τόνδε συγκαθαρμόσαι.
δύσμορʼ Αἴας, οἷος ὢν οἵως ἔχεις,
ὡς καὶ παρʼ ἐχθροῖς ἄξιος θρήνων τυχεῖν.
Χορός
ἔμελλες, τάλας, ἔμελλες χρόνῳ
925
στερεόφρων ἄρʼ ἐξανύσσειν κακὰν
μοῖραν ἀπειρεσίων
πόνων. τοῖά μοι
πάννυχα καὶ φαέθοντʼ
ἀνεστέναζες ὠμόφρων
930
ἐχθοδόπʼ Ἀτρείδαις
οὐλίῳ σὺν πάθει.
μέγας ἄρʼ ἦν ἐκεῖνος ἄρχων χρόνος
πημάτων, ἦμος ἀριστόχειρ
ὅπλων ἔκειτʼ ἀγὼν πέρι.
935
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
Τέκμησσα
ἰώ μοί μοι.
Χορός
χωρεῖ πρὸς ἧπαρ, οἶδα, γενναία δύη.
Τέκμησσα
ἰώ μοί μοι.
Χορός
οὐδέν σʼ ἀπιστῶ καὶ δὶς οἰμῶξαι, γύναι,
940
τοιοῦδʼ ἀποβλαφθεῖσαν ἀρτίως φίλου.
Τέκμησσα
σοὶ μὲν δοκεῖν ταῦτʼ ἔστʼ, ἐμοὶ δʼ ἄγαν φρονεῖν.
Χορός
ξυναυδῶ.
Τέκμησσα
οἴμοι, τέκνον, πρὸς οἷα δουλείας ζυγὰ
χωροῦμεν, οἷοι νῷν ἐφεστᾶσι σκοποί.
945
Χορός
ὤμοι, ἀναλγήτων
δισσῶν ἐθρόησας ἄναυδον
ἔργον Ἀτρειδᾶν τῷδʼ ἄχει.
ἀλλʼ ἀπείργοι θεός.
Τέκμησσα
οὐκ ἂν τάδʼ ἔστη τῇδε, μὴ θεῶν μέτα.
950
Χορός
ἄγαν δʼ ὑπερβριθές γε τἄχθος ἤνυσαν.
Τέκμησσα
τοιόνδε μέντοι Ζηνὸς ἡ δεινὴ θεὸς
Παλλὰς φυτεύει πῆμʼ Ὀδυσσέως χάριν.
Χορός
ἦ ῥα κελαινώπαν θυμὸν ἐφυβρίζει
955
πολύτλας ἀνήρ,
γελᾷ δὲ τοῖσδε μαινομένοις ἄχεσιν
πολὺν γέλωτα, φεῦ φεῦ,
ξύν τε διπλοῖ βασιλῆς κλύοντες Ἀτρεῖδαι.
960
Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 879-960 focus
Χορός
τίς ἂν δῆτά μοι, τίς ἂν φιλοπόνων
ἁλιαδᾶν ἔχων ἀΰπνους ἄγρας,
880
ἢ τίς Ὀλυμπιάδων θεᾶν ἢ ῥυτῶν
Βοσπορίων ποταμῶν, τὸν ὠμόθυμον
εἴ ποθι πλαζόμενον λεύσσων
885
ἀπύοι; σχέτλια γὰρ
ἐμέ γε τὸν μακρῶν ἀλάταν πόνων
οὐρίῳ μὴ πελάσαι δρόμῳ,
ἀλλʼ ἀμενηνὸν ἄνδρα μὴ λεύσσειν ὅπου.
890
Τέκμησσα
ἰώ μοί μοι.
Χορός
τίνος βοὴ πάραυλος ἐξέβη νάπους;
Τέκμησσα
ἰὼ τλήμων.
Χορός
τὴν δουρίληπτον δύσμορον νύμφην ὁρῶ
Τέκμησσαν, οἴκτῳ, τῷδε συγκεκραμένην.
895
Τέκμησσα
ᾤχωκʼ, ὄλωλα, διαπεπόρθημαι, φίλοι.
Χορός
τί δʼ ἔστιν;
Τέκμησσα
Αἴας ὅδʼ ἡμῖν ἀρτίως νεοσφαγὴς
κεῖται, κρυφαίῳ φασγάνῳ περιπτυχής.
Χορός
ὤμοι ἐμῶν νόστων·
900
ὤμοι, κατέπεφνες, ἄναξ,
τόνδε συνναύταν, τάλας
ὦ ταλαίφρων γύναι·
Τέκμησσα
ὡς ὧδε τοῦδʼ ἔχοντος αἰάζειν πάρα.
Χορός
τίνος ποτʼ ἆρʼ ἔπραξε χειρὶ δύσμορος;
905
Τέκμησσα
αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, δῆλον· ἐν γάρ οἱ χθονὶ
πηκτὸν τόδʼ ἔγχος περιπετὲς κατηγορεῖ.
Χορός
ὤμοι ἐμᾶς ἄτας, οἶος ἄρʼ αἱμάχθης, ἄφαρκτος φίλων·
ἐγὼ δʼ ὁ πάντα κωφός, ὁ πάντʼ ἄϊδρις,
κατημέλησα. πᾷ πᾷ
κεῖται ὁ δυστράπελος, δυσώνυμος Αἴας;
915
Τέκμησσα
οὔτοι θεατός· ἀλλά νιν περιπτυχεῖ
915
φάρει καλύψω τῷδε παμπήδην, ἐπεὶ
οὐδεὶς ἄν, ὅστις καὶ φίλος, τλαίη βλέπειν
φυσῶντʼ ἄνω πρὸς ῥῖνας ἔκ τε φοινίας
πληγῆς μελανθὲν αἷμʼ ἀπʼ οἰκείας σφαγῆς.
920
οἴμοι, τί δράσω; τίς σε βαστάσει φίλων;
ποῦ Τεῦκρος; ὡς ἀκμαῖʼ ἄν, εἰ βαίη, μόλοι,
πεπτῶτʼ ἀδελφὸν τόνδε συγκαθαρμόσαι.
ὦ δύσμορʼ Αἴας, οἷος ὢν οἵως ἔχεις,
ὡς καὶ παρʼ ἐχθροῖς ἄξιος θρήνων τυχεῖν.
925
Χορός
ἔμελλες, τάλας, ἔμελλες χρόνῳ
στερεόφρων ἄρʼ ἐξανύσσειν κακὰν
μοῖραν ἀπειρεσίων πόνων. τοῖά μοι
930
πάννυχα καὶ φαέθοντʼ ἀνεστέναζες
ὠμόφρων ἐχθοδόπʼ Ἀτρείδαις
οὐλίῳ σὺν πάθει.
μέγας ἄρʼ ἦν ἐκεῖνος ἄρχων χρόνος
πημάτων, ἦμος ἀριστόχειρ
935
ὅπλων ἔκειτʼ ἀγὼν πέρι.
Τέκμησσα
ἰώ μοί μοι.
Χορός
χωρεῖ πρὸς ἧπαρ, οἶδα, γενναία δύη.
Τέκμησσα
ἰώ μοί μοι.
Χορός
οὐδέν σʼ ἀπιστῶ καὶ δὶς οἰμῶξαι, γύναι,
940
τοιοῦδʼ ἀποβλαφθεῖσαν ἀρτίως φίλου.
Τέκμησσα
σοὶ μὲν δοκεῖν ταῦτʼ ἔστʼ, ἐμοὶ δʼ ἄγαν φρονεῖν.
Χορός
ξυναυδῶ.
Τέκμησσα
οἴμοι, τέκνον, πρὸς οἷα δουλείας ζυγὰ
χωροῦμεν, οἷοι νῷν ἐφεστᾶσιν σκοποί.
945
Χορός
ὤμοι, ἀναλγήτων
δισσῶν ἐθρόησας ἄναυδʼ
ἔργʼ Ἀτρειδᾶν τῷδʼ ἄχει.
ἀλλʼ ἀπείργοι θεός.
Τέκμησσα
οὐκ ἂν τάδʼ ἔστη τῇδε μὴ θεῶν μέτα.
950
Χορός
ἄγαν ὑπερβριθὲς γὰρ ἄχθος ἤνυσαν.
Τέκμησσα
τοιόνδε μέντοι Ζηνὸς ἡ δεινὴ θεὸς
Παλλὰς φυτεύει πῆμʼ Ὀδυσσέως χάριν.
Χορός
ἦ ῥα κελαινώπαν θυμὸν ἐφυβρίζει πολύτλας ἀνήρ,
γελᾷ δὲ τοῖσδε μαινομένοις ἄχεσιν
955
πολὺν γέλωτα, φεῦ φεῦ,
ξύν τε διπλοῖ βασιλῆς κλύοντες Ἀτρεῖδαι.
960
Translations (2)
German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 815 focus
Da steht der Mordstahl, meine Brust am sichersten
780
Zu treffen, wenn mir Muße noch zum Prüfen blieb,
Die Gabe Hektors, der im Fremdlingsvolke mir
Verhaßt vor Allen und zu seh'n ein Gräuel war.
In Feindeserde steht er hier, im Troerland,
Am Steine frischgeschliffen, der das Eisen schärft:
785
Wohl zugerichtet hab' ich ihn und eingebohrt,
Den treusten Helfer meiner Brust zu jähem Tod.
So wär' ich wohlbereitet! Und nun leihe du,
Zeus, vor Allen Hülfe mir, wie's billig ist!
Doch nicht um große Gaben fleh' ich, Herr, dich an:
790
Nur einen Boten sende, der das Trauerwort
Zu Teukros bringe, daß er mich zuerst erhebt,
Nachdem ich sank in dieses blutgetränkte Schwert,
Auf daß der Feinde keiner mich zuvor erspäht,
Und Vögeln oder Hunden hin zum Raybe wirft.
795
Nur dieses Eine fleh' ich, Zeus! Auch ruf' ich dir,
Dem Todtenführer Hermes, bette du mich sanft,
Nachdem ich, raschen Sprunges, ohne Zuckungen,
Den Mörderstahl in meine Seiten eingebohrt.
Als Helferinnen ruf' ich an die ewigen
800
Jungfrau'n, die ewig alle Noth der Erde schaun,
Die hehren Nachgöttinnen, die weitschreitend nah'n,
Zu seh'n, wie Atreus' Söhne schnöd mich mordeten!
mögt ihr schlimm die Schlimmen, Allverderblichen,
Mit euch entraffen! Wie sie mich vom eignen Schwert
805
Hinsinken sehen, mögen sie gemordet selbst
Von ihres eignen Stammes Hand zu Grunde gehn!
Ja, kommt, Erinnen, racheschwer, mit schnellem Schritt,
Uebt keine Schonung, sättigt euch am ganzen Heer!
Du, der am hohen Himmel hin den Wagen führt,
810
Erblickst du meiner Ahnen Land, o Helios,
So ziehe schnell die goldgesäumten Zügel an,
Und meine Qualen melde dort und meinen Tod
Dem greisen Vater und der armen Pflegerin!
Die Jammervolle, wenn sie diese Kunde hört,
815
Füllt wohl mit lautem Klageruf die ganze Stadt.
Doch gilt es nicht ein thatenloses Trauern hier;
Nein, angegriffen sei das Werk in raschem Muth!
O Tod, o Tod, erscheine, wend' auf mich den Blick!
Doch dich begrüß' ich drunten noch, mit dir vereint.
820
Dich aber, lichten Tages Glanz, der heute strahlt,
Und Helios, den Wagenlenker, ruf' ich an
Zum leztenmale, künftighin nie wieder mehr!
Licht, o Heimaterde, dich, geweihtes Land
Von Salamis, o meines Vaterherdes Siz,
825
Dich, Burg Athene's, dich Geschlecht, mit mir genährt,
Euch Flüsse hier und Quellen, euch, ihr troischen
Gefilde, ruf' ich, meine Pfleger, lebet wohl!
Dies Wort, sein allerleztes, rust euch Ajas zu;
Das Andre sag' ich jenen dort in Hades' Haus.
830
(er tritt hinter das Gebüsch und stürzt sich in sein Schwert.)
(er tritt nach einander in zwei Halbchören von zwei entgegengesezten
Seiten ein.)
Der erste Halbchor.
English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 879-960 focus
Chorus
Who, then, can guide me? What toiling
fisherman, busy about his sleepless hunt, what nymph of the Olympian heights or of the streams that flow toward
880
Bosporus
, can say whether she has anywhere seen the wanderings of fierce-hearted Ajax? It is cruel that I, who have roamed with such great toil, cannot come near him with a fair course,
885
but fail to see where the enfeebled man is.
890
Enter Tecmessa near the corpse of Ajax.
Tecmessa
Ah, me, ah, me!
Chorus
Whose cry broke from that nearby grove?
Tecmessa
Ah, misery!
Chorus
There, I see his unfortunate young bride, who was the prize of his spear,
Tecmessa, dissolved in that pitiful wailing.
895
Tecmessa
I am lost, destroyed, razed to the ground, my friends!
Chorus
What is it?
Tecmessa
Here is our Ajax—his blood newly shed, he lies folded around the sword, burying it.
Chorus
Ah, no! Our homecoming is lost! Ah, my king, you have killed me, the comrade of your voyage! Unhappy man—broken-hearted woman!
900
Tecmessa
His condition demands that we cry
aiai.
Chorus
But by whose hand can the ill-fated man have contrived this end?
905
Tecmessa
He did it with his own hand; it is obvious. This sword which he planted in the ground and on which he fell convicts him.
Chorus
Ah, what blind folly I have displayed! All alone, then, you bled, unguarded by your friends! And I took no care, so entirely dull was I, so totally stupid. Where, where lies inflexible Ajax, whose name means anguish?
915
Tecmessa
No, he is not to be looked at! I will cover him over entirely with this enfolding shroud, since no one—no one, that is, who loves him—could bear to see him spurt the darkened gore of his self-inflicted slaughter up his nostrils and out of the bloody gash.
915
Ah, what shall I do? What loved one is there to lift you in his arms? Where is Teucer? How timely would be his arrival, if he would but come to compose the corpse of his brother here! Ah, unlucky Ajax, from so great a height you are fallen so low!
920
Even among your enemies you are worthy of mourning!
Chorus
You were bound, poor man, with that unbending heart you were bound, it seems, to fulfill a harsh destiny of limitless toils! So wild to my ears
925
were the words of hatred which in your fierce mood you moaned against the Atreidae with such deadly passion. True it is that that moment was a potent source of sorrows,
930
when the arms were made the prize for a contest in the skills of warfare!
935
Tecmessa
Ah! Ah!
Chorus
True anguish, I know, pierces your heart.
Tecmessa
Ah! Ah, me!
Chorus
I do not wonder, lady, that you wail and wail again, when you have just lost one so loved.
940
Tecmessa
It is for you to analyze my troubles, but for me to feel them too fully.
Chorus
I must agree.
Tecmessa
Oh, my son, to what a heavy yoke of slavery
we advance! What cruel task-masters stand over us!
945
Chorus
Ah, the deeds of the two ruthless Atreidae which you name in our present grief would be unthinkable! May the gods hold them back!
Tecmessa
These events that you see would not have happened as they have without the will of the gods.
950
Chorus
Yes, they have brought upon us a burden too heavy to bear.
Tecmessa
Yet what suffering the divine daughter of Zeus, fierce Pallas, engenders for Odysseus’ sake!
Chorus
No doubt the much-enduring hero exults in his dark soul and mocks in loud laughter at these frenzied sorrows—what shame!—
955
and with him, when they hear the news, will laugh the royal brothers, the Atreidae.
960
Commentary
Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))
mvp-comment-474-1 ἕτοιμος 1 ἔργου 2 ποδῶν 3
mvp-comment-474-2 Tecmessa now leaves the scene by the entrance on the spectator's left, leading to the open country. The Messenger, with the servants of Ajax, goes out on the spectator's right, as being bound for the Greek camp.
mvp-comment-474-3
The Chorus leave the orchestra in two
mvp-comment-474-4
A change of scene is now supposed to take place, from the ground in front of the tent of Ajax to a lonely spot on the sea-shore, with trees or bushes (
mvp-comment-474-5 The only other Greek play in which a change of scene is certain is the Eumenides, where the action begins at the temple of the Delphian Apollo, and passes at v. 235 to that of Athena Polias at Athens. This may have been marked merely by substituting a statue of Athena for one of Apollo.
mvp-comment-474-6
815 Ajax is standing at the side of the scene on the spectator's right, near the underwood which screens him when he falls—so that his body is not at first visible to the Chorus when they return to the orchestra, but could be seen by Tecmessa, when she comes on the scene from the left. The point of the sword could probably be seen by the audience. Hesychius quotes Polemon, the sophist in Hadrian's age, as saying that the
mvp-comment-474-7 The antithesis to ὁ μὲν σφαγεὺς 4 ἐκ δὲ τῶνδε 5
mvp-comment-474-8 σφαγεὺς 6
mvp-comment-474-9 τομώτατος 7