κρύψω τόδ' ἔγχος
τοὐμόν
τοὐμὸν,
ἔχθιστον
ἔχθιστον βελῶν,
Ajax. Sophocles. ed. Lewis Campbell. Oxford. 1879.
Table of Contents
Search the Perseus Catalog for:
Search the Perseus Catalog for:
Current edition Experimental
Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Greek) (Greek (Lewis Campbell, 1879))
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
Editions (3)
Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 681-704 focus
str.
1
1
ΧΟΡΟΣ
ἔφριζ’ ἔρωτι, περιχαρὴς δ’ ἀνεπτόμαν.
ἰὼ, ἰὼ, Πὰν, Πὰν,
695
ὦ Πὰν, Πὰν ἁλίπλαγκτε Κυλλανίας χιονοκτύπου
πετραίας ἀπὸ δειράδος
φάνηθ’, ὦ θεῶν χοροποί’ ἄναξ,
685
ὅπως μοι Νύσια Κνώσι’ ὀρχήματ’
700
αὐτοδαῆ ξυνὼν ἰάψῃς.
νῦν γὰρ ἐμοὶ μέλει χορεῦσαι.
Ἰκαρίων δ’ ὑπὲρ πελαγέων
μολὼν ἄναξ Ἀπόλλων
690
ὁ Δάλιος, εὔγνωστος
705
ἐμοὶ ξυνείης διὰ παντὸς εὔφρων.
ἔφριζ’ ἔρωτι, περιχαρὴς δ’ ἀνεπτόμαν.
ἰὼ, ἰὼ, Πὰν, Πὰν,
695
ὦ Πὰν, Πὰν ἁλίπλαγκτε Κυλλανίας χιονοκτύπου
πετραίας ἀπὸ δειράδος
φάνηθ’, ὦ θεῶν χοροποί’ ἄναξ,
685
ὅπως μοι Νύσια Κνώσι’ ὀρχήματ’
700
αὐτοδαῆ ξυνὼν ἰάψῃς.
νῦν γὰρ ἐμοὶ μέλει χορεῦσαι.
Ἰκαρίων δ’ ὑπὲρ πελαγέων
μολὼν ἄναξ Ἀπόλλων
690
ὁ Δάλιος, εὔγνωστος
705
ἐμοὶ ξυνείης διὰ παντὸς εὔφρων.
ant.
1
ΧΟΡΟΣ
1
ἔλυσε γὰρ αἰνὸν ἄχος ἀπ’ ὀμμάτων Ἄρης.
ἰὼ, ἰὼ. νῦν αὖ,
νῦν, ὦ Ζεῦ, πάρα λευκὸν εὐάμερον πελάσαι φάος
695
710
θοῶν ὠκυάλων νεῶν,
ὅτ’ Αἴας λαθίπονος πάλιν,
θεῶν δ’ αὖ πά θύτα θέσμι’ ὲζήνυσ’
εὐνομίᾳ σέβων μεγίστᾳ.
πάνθ’ ὁ μέγας χρόνος μαραίνει τε καὶ φλέγει,
700
715
κοὐδὲν ἀναύδητον φατισαιμ’ ἂν
εὖτέ γ’ ἐξ ἀέλπτων
Αἴας μετανεγνώσθη
θυμῶν Ἀτρείδαις μεγάλων τε νεικέων.
1
1
ἔλυσε γὰρ αἰνὸν ἄχος ἀπ’ ὀμμάτων Ἄρης.
ἰὼ, ἰὼ. νῦν αὖ,
νῦν, ὦ Ζεῦ, πάρα λευκὸν εὐάμερον πελάσαι φάος
695
710
θοῶν ὠκυάλων νεῶν,
ὅτ’ Αἴας λαθίπονος πάλιν,
θεῶν δ’ αὖ πά θύτα θέσμι’ ὲζήνυσ’
εὐνομίᾳ σέβων μεγίστᾳ.
πάνθ’ ὁ μέγας χρόνος μαραίνει τε καὶ φλέγει,
700
715
κοὐδὲν ἀναύδητον φατισαιμ’ ἂν
εὖτέ γ’ ἐξ ἀέλπτων
Αἴας μετανεγνώσθη
θυμῶν Ἀτρείδαις μεγάλων τε νεικέων.
Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 646-692 focus
Αἴας
ἅπανθʼ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τʼ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
κοὐκ ἔστʼ ἄελπτον οὐδέν, ἀλλʼ ἁλίσκεται
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
χὡ δεινὸς ὅρκος χοἱ περισκελεῖς φρένες.
κἀγὼ γάρ, ὃς τὰ δείνʼ ἐκαρτέρουν τότε,
650
βαφῇ σίδηρος ὥς, ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τῆσδε τῆς γυναικός· οἰκτίρω δέ νιν
χήραν παρʼ ἐχθροῖς παῖδά τʼ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλʼ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμὰ
655
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς·
μολών τε χῶρον ἔνθʼ ἂν ἀστιβῆ κίχω
κρύψω τόδʼ ἔγχος τοὐμόν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται·
ἀλλʼ αὐτὸ νὺξ Ἅιδης τε σῳζόντων κάτω.
660
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὗ χειρὶ τοῦτʼ ἐδεξάμην
παρʼ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλʼ ἔστʼ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
665
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δʼ Ἀτρείδας σέβειν.
ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθʼ ὑπεικτέον. τί μήν;
καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
670
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν·
δεινῶν τʼ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
στένοντα πόντον· ἐν δʼ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
675
λύει πεδήσας, οὐδʼ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
19
20
21
22
23
24
25
26
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
ἐγὼ δʼ ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθαρτέος,
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔς τε τὸν φίλον
680
τοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα. τοῖς πολλοῖσι γὰρ
βροτῶν ἄπιστός ἐσθʼ ἑταιρείας λιμήν.
ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
εἴσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τέλους, γύναι,
685
εὔχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς θʼ, ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τʼ, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δʼ ὑμῖν ἅμα.
ἐγὼ γὰρ εἶμʼ ἐκεῖσʼ ὅποι πορευτέον·
690
ὑμεῖς δʼ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχʼ ἄν μʼ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωμένον.
ἅπανθʼ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τʼ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
κοὐκ ἔστʼ ἄελπτον οὐδέν, ἀλλʼ ἁλίσκεται
χὡ δεινὸς ὅρκος χοἱ περισκελεῖς φρένες.
κἀγὼ γάρ, ὃς τὰ δείνʼ ἐκαρτέρουν τότε,
650
βαφῇ σίδηρος ὥς, ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τῆσδε τῆς γυναικός· οἰκτίρω δέ νιν
χήραν παρʼ ἐχθροῖς παῖδά τʼ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλʼ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμὰ
655
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς·
μολών τε χῶρον ἔνθʼ ἂν ἀστιβῆ κίχω
κρύψω τόδʼ ἔγχος τοὐμόν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται·
ἀλλʼ αὐτὸ νὺξ Ἅιδης τε σῳζόντων κάτω.
660
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὗ χειρὶ τοῦτʼ ἐδεξάμην
παρʼ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλʼ ἔστʼ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
665
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δʼ Ἀτρείδας σέβειν.
ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθʼ ὑπεικτέον. τί μήν;
καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
670
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν·
δεινῶν τʼ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
στένοντα πόντον· ἐν δʼ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
675
λύει πεδήσας, οὐδʼ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
ἐγὼ δʼ ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθαρτέος,
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔς τε τὸν φίλον
680
τοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα. τοῖς πολλοῖσι γὰρ
βροτῶν ἄπιστός ἐσθʼ ἑταιρείας λιμήν.
ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
εἴσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τέλους, γύναι,
685
εὔχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς θʼ, ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τʼ, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δʼ ὑμῖν ἅμα.
ἐγὼ γὰρ εἶμʼ ἐκεῖσʼ ὅποι πορευτέον·
690
ὑμεῖς δʼ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχʼ ἄν μʼ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωμένον.
Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 646-692 focus
Αἴας
ἅπανθʼ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τʼ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
κοὐκ ἔστʼ ἄελπτον οὐδέν, ἀλλʼ ἁλίσκεται
χὠ δεινὸς ὅρκος χαἰ περισκελεῖς φρένες.
κἀγὼ γάρ, ὃς τὰ δείνʼ ἐκαρτέρουν τότε,
650
βαφῇ σίδηρος ὣς ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τῆσδε τῆς γυναικός· οἰκτίρω δέ νιν
χήραν παρʼ ἐχθροῖς παῖδά τʼ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλʼ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμὰ
655
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς·
μολών τε χῶρον ἔνθʼ ἂν ἀστιβῆ κίχω,
κρύψω τόδʼ ἔγχος τοὐμόν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται·
ἀλλʼ αὐτὸ νὺξ Ἅιδης τε σῳζόντων κάτω.
660
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὗ χειρὶ τοῦτʼ ἐδεξάμην
παρʼ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλʼ ἔστʼ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
665
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δʼ Ἀτρείδας σέβειν.
ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθʼ ὑπεικτέον. τί μήν;
καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
670
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν·
δεινῶν τʼ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
στένοντα πόντον· ἐν δʼ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
675
λύει πεδήσας, οὐδʼ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
ἔγωγʼ· ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθαρτέος,
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔς τε τὸν φίλον
680
τοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα· τοῖς πολλοῖσι γὰρ
βροτῶν ἄπιστός ἐσθʼ ἑταιρείας λιμήν.
ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
ἔσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τάχους, γύναι,
685
εὔχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς δʼ, ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τʼ, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δʼ ὑμῖν ἅμα.
ἐγὼ γὰρ εἶμʼ ἐκεῖσʼ ὅποι πορευτέον·
690
ὑμεῖς δʼ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχʼ ἄν μʼ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωσμένον.
ἅπανθʼ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τʼ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
κοὐκ ἔστʼ ἄελπτον οὐδέν, ἀλλʼ ἁλίσκεται
χὠ δεινὸς ὅρκος χαἰ περισκελεῖς φρένες.
κἀγὼ γάρ, ὃς τὰ δείνʼ ἐκαρτέρουν τότε,
650
βαφῇ σίδηρος ὣς ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τῆσδε τῆς γυναικός· οἰκτίρω δέ νιν
χήραν παρʼ ἐχθροῖς παῖδά τʼ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλʼ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμὰ
655
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς·
μολών τε χῶρον ἔνθʼ ἂν ἀστιβῆ κίχω,
κρύψω τόδʼ ἔγχος τοὐμόν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται·
ἀλλʼ αὐτὸ νὺξ Ἅιδης τε σῳζόντων κάτω.
660
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὗ χειρὶ τοῦτʼ ἐδεξάμην
παρʼ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλʼ ἔστʼ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
665
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δʼ Ἀτρείδας σέβειν.
ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθʼ ὑπεικτέον. τί μήν;
καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
670
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν·
δεινῶν τʼ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
στένοντα πόντον· ἐν δʼ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
675
λύει πεδήσας, οὐδʼ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
ἔγωγʼ· ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθαρτέος,
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔς τε τὸν φίλον
680
τοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα· τοῖς πολλοῖσι γὰρ
βροτῶν ἄπιστός ἐσθʼ ἑταιρείας λιμήν.
ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
ἔσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τάχους, γύναι,
685
εὔχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς δʼ, ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τʼ, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δʼ ὑμῖν ἅμα.
ἐγὼ γὰρ εἶμʼ ἐκεῖσʼ ὅποι πορευτέον·
690
ὑμεῖς δʼ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχʼ ἄν μʼ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωσμένον.
Translations (2)
German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 646 focus
Die lange, schrankenlose Zeit deckt Alles auf,
Was ruht im Dunkel, und verhüllt das Strahlende.
Nichts Unverhofftes gibt es; nein, gebrochen wird
615
Auch hoher Eidschwur, auch der felsenstarre Muth.
Auch ich, in rauhem Sinne fest verhärtet einst,
Ward, ölgetränktem Eisen gleich, von dieser Frau
Erweicht zur Milde; mich betrübt's als Wittwe sie
Zu lassen unter Feinden und den Sohn verwaist.
620
Drum eil' ich hin zum Bade nach den grünen Au'n
Des Meergestades, ob ich, rein von meiner Schuld
Mich waschend, Pallas' schwerem Zorn entrinnen mag;
Und fand ich eine Stätte, die kein Fuß betritt,
Da berg' ich diese Waffe, mein verhaßtes Schwert,
625
In tiefer Erde, wo sie Niemand sehen soll;
Rein, Nacht und Hades nehme sie dort unten auf!
Denn seit dem Tag, an welchem meine Hand die Wehr
1
Von Hektor, diesem schlimmsten Feind, als Gabe nahm,
Genoß ich keines Glückes mehr in Argos' Volk.
630
Wohl ist es Wahrheit, was der Spruch der Menschen sagt:
Des Feindes Gab' ist keine, bringt uns nie Gewinn.
Drum will ich künftig lernen mich der Götter Macht
Zu fügen, Atreus' Söhnen stets zu huldigen.
Sie sind die Herrscher: ihnen denn gehorche man!
635
Denn selbst das Starke, selbst das Algewaltige
Weicht hohen Würden: also macht der Winter ja,
Der schneeumhüllte, fruchtbelad'nem Sommer Naum:
So weicht der düstre Kreis der Nacht dem leuchtenden
Gespann des Tages, daß er strahlt in hellem Glanz;
640
Der wilden Winde leis'rer Hauch besänftiget
Des Meeres Toben; auch der Allbezwinger Schlaf
Löst, wen er fesselt, und umfängt nicht ewig uns.
Wie sollten wir nur weisem Maß nicht huldigen?
Ia, deutlich seh' ich eben und erkenne dies:
645
Den Widersacher darf ich so weit hassen nur,
2
Als würd' er noch mich lieben, und dem Freunde will
Ich fürder so viel helfen und zu Dienste sein,
Als blieb' er mirs nicht immer; denn bei Menschen ist
Gar oft der Freundschaft Hafen falsch und trügerisch.
650
Nun, dieses will ich reiflich stets bedenken. Du
Geh schnell hinein, Frau, flehe mir die Götter an,
Zum guten Ziel zu führen, was mein Herz verlangt!
(Tekmessa geht ab in das Zelt.)
Und ihr Genossen, ehret ihr auch mein Gebot,
Wie diese; deutet, wann er kommt, dem Teukros an,
655
Für uns zu sorgen und zugleich euch hold zu sein.
Ich gehe dorthin meinen Pfad, wohin ich muß;
Thut ihr nach meinen Worten; bald vernehmt ihr wohl,
Daß, leid' ich jezt auch, meine Noth ihr Ende fand.
(er geht ab; der Chor bleibt allein zurück.)
Strophe.
Die lange, schrankenlose Zeit deckt Alles auf,
Was ruht im Dunkel, und verhüllt das Strahlende.
Nichts Unverhofftes gibt es; nein, gebrochen wird
615
Auch hoher Eidschwur, auch der felsenstarre Muth.
Auch ich, in rauhem Sinne fest verhärtet einst,
Ward, ölgetränktem Eisen gleich, von dieser Frau
Erweicht zur Milde; mich betrübt's als Wittwe sie
Zu lassen unter Feinden und den Sohn verwaist.
620
Drum eil' ich hin zum Bade nach den grünen Au'n
Des Meergestades, ob ich, rein von meiner Schuld
Mich waschend, Pallas' schwerem Zorn entrinnen mag;
Und fand ich eine Stätte, die kein Fuß betritt,
Da berg' ich diese Waffe, mein verhaßtes Schwert,
625
In tiefer Erde, wo sie Niemand sehen soll;
Rein, Nacht und Hades nehme sie dort unten auf!
Denn seit dem Tag, an welchem meine Hand die Wehr
1
Von Hektor, diesem schlimmsten Feind, als Gabe nahm,
Genoß ich keines Glückes mehr in Argos' Volk.
630
Wohl ist es Wahrheit, was der Spruch der Menschen sagt:
Des Feindes Gab' ist keine, bringt uns nie Gewinn.
Drum will ich künftig lernen mich der Götter Macht
Zu fügen, Atreus' Söhnen stets zu huldigen.
Sie sind die Herrscher: ihnen denn gehorche man!
635
Denn selbst das Starke, selbst das Algewaltige
Weicht hohen Würden: also macht der Winter ja,
Der schneeumhüllte, fruchtbelad'nem Sommer Naum:
So weicht der düstre Kreis der Nacht dem leuchtenden
Gespann des Tages, daß er strahlt in hellem Glanz;
640
Der wilden Winde leis'rer Hauch besänftiget
Des Meeres Toben; auch der Allbezwinger Schlaf
Löst, wen er fesselt, und umfängt nicht ewig uns.
Wie sollten wir nur weisem Maß nicht huldigen?
Ia, deutlich seh' ich eben und erkenne dies:
645
Den Widersacher darf ich so weit hassen nur,
2
Als würd' er noch mich lieben, und dem Freunde will
Ich fürder so viel helfen und zu Dienste sein,
Als blieb' er mirs nicht immer; denn bei Menschen ist
Gar oft der Freundschaft Hafen falsch und trügerisch.
650
Nun, dieses will ich reiflich stets bedenken. Du
Geh schnell hinein, Frau, flehe mir die Götter an,
Zum guten Ziel zu führen, was mein Herz verlangt!
Und ihr Genossen, ehret ihr auch mein Gebot,
Wie diese; deutet, wann er kommt, dem Teukros an,
655
Für uns zu sorgen und zugleich euch hold zu sein.
Ich gehe dorthin meinen Pfad, wohin ich muß;
Thut ihr nach meinen Worten; bald vernehmt ihr wohl,
Daß, leid' ich jezt auch, meine Noth ihr Ende fand.
Der Chor.
English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 646-690 focus
Enter Ajax, sword in hand, followed by Tecmessa.
Ajax
All things the long and countless years first draw from darkness, and then bury from light; and there is nothing which man should not expect: the dread power of oath is conquered, as is unyielding will.
For even I, who used to be so tremendously strong—yes, like tempered iron—felt my tongue’s sharp edge emasculated by this woman’s words, and I feel the pity of leaving her a widow and the boy an orphan among my enemies.
But I will go to the bathing-place and
650
the meadows by the shore so that by purging my defilements I may escape the heavy anger of the goddess. Then I will find some isolated spot, and bury this sword of mine, most hateful weapon, digging down in the earth where none can see.
655
Let Night and Hades keep it underground! For ever since I took into my hand this gift from Hector, my greatest enemy, I have gotten no good from the Greeks. Yes, men’s proverb is true:
660
the gifts of enemies are no gifts and bring no good.
And so hereafter I shall, first, know how to yield to the gods, and, second, learn to revere the Atreidae. They are rulers, so we must submit. How could it be otherwise? Things of awe and might
665
submit to authority. So it is that winter with its snow-covered paths gives place to fruitful summer; night’s dark orbit makes room for day with her white horses to kindle her radiance; the blast of dreadful winds
670
allows the groaning sea to rest; and among them all, almighty Sleep releases the fettered sleeper, and does not hold him in a perpetual grasp.
And we men—must we not learn self-restraint? I, at least, will learn it, since I am newly aware that an enemy is to be hated only as far as
675
suits one who will in turn become a friend. Similarly to a friend I would wish to give only so much help and service as suits him who will not forever remain friendly. For the masses regard the haven of comradeship as treacherous.
But concerning these things it will be well. You, wife,
680
go inside and pray to the gods that the desires of my heart be completed to the very end.
Exit Tecmessa.
You also, my comrades, honor my wishes just as she does, and command Teucer, when he comes, to take care of us, and to be kind to you at the same time.
685
I am going to where my journey inexorably leads. But you do as I say, and before long, perhaps, though I now suffer, you will hear that I have found rest and peace.
690
Exit Ajax.
All things the long and countless years first draw from darkness, and then bury from light; and there is nothing which man should not expect: the dread power of oath is conquered, as is unyielding will.
For even I, who used to be so tremendously strong—yes, like tempered iron—felt my tongue’s sharp edge emasculated by this woman’s words, and I feel the pity of leaving her a widow and the boy an orphan among my enemies.
But I will go to the bathing-place and
650
But I will go to the bathing-place and
the meadows by the shore so that by purging my defilements I may escape the heavy anger of the goddess. Then I will find some isolated spot, and bury this sword of mine, most hateful weapon, digging down in the earth where none can see.
655
Let Night and Hades keep it underground! For ever since I took into my hand this gift from Hector, my greatest enemy, I have gotten no good from the Greeks. Yes, men’s proverb is true:
660
the gifts of enemies are no gifts and bring no good.
And so hereafter I shall, first, know how to yield to the gods, and, second, learn to revere the Atreidae. They are rulers, so we must submit. How could it be otherwise? Things of awe and might
665
And so hereafter I shall, first, know how to yield to the gods, and, second, learn to revere the Atreidae. They are rulers, so we must submit. How could it be otherwise? Things of awe and might
submit to authority. So it is that winter with its snow-covered paths gives place to fruitful summer; night’s dark orbit makes room for day with her white horses to kindle her radiance; the blast of dreadful winds
670
allows the groaning sea to rest; and among them all, almighty Sleep releases the fettered sleeper, and does not hold him in a perpetual grasp.
And we men—must we not learn self-restraint? I, at least, will learn it, since I am newly aware that an enemy is to be hated only as far as
675
And we men—must we not learn self-restraint? I, at least, will learn it, since I am newly aware that an enemy is to be hated only as far as
suits one who will in turn become a friend. Similarly to a friend I would wish to give only so much help and service as suits him who will not forever remain friendly. For the masses regard the haven of comradeship as treacherous.
But concerning these things it will be well. You, wife,
680
But concerning these things it will be well. You, wife,
go inside and pray to the gods that the desires of my heart be completed to the very end.
Exit Tecmessa.
You also, my comrades, honor my wishes just as she does, and command Teucer, when he comes, to take care of us, and to be kind to you at the same time.
685
You also, my comrades, honor my wishes just as she does, and command Teucer, when he comes, to take care of us, and to be kind to you at the same time.
I am going to where my journey inexorably leads. But you do as I say, and before long, perhaps, though I now suffer, you will hear that I have found rest and peace.
690
Commentary
Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus
658. mvp-comment-444-1 τόδ' ἔγχος τούμόν] ‘This my sword.' Cp. infr. 815-22, 834,899.909. 1025, 1034. Does Ajax destroy himself with the sword with which he slew the cattle? There would be a certain plausibility in his professing an intention of burying the offending weapon ( ἔχθιστον βελῶν) out of sight. But this is nowhere distinctly indicated, and the elaborate reasons connected with Hector tend rather to show that the blade had not previously been used. It is the possession and not the employment of it that is dwelt upon as of evil omen.
658-659. mvp-comment-445-1 κρύψω.. ὀρύξας] There is again an intentional ambiguity between 'I will bury out of sight' and 'I will hide' (in my body) 'after planting' (in the earth). γαίας, 'Somewhere in earth,' a partitive genitive of place, to be resumed with ἕνθα. Essay on L. § 10. p. 15. A construction is easily obtained by supplying που, the antecedent of ἔνθα. ἔχθιστον is ambiguous between 'most hostile,' cp. infr. 817 foll., and 'most hateful.'