οὐδ᾽ οἰκτρᾶς γόον ὄρνιθος ἀηδοῦς
Ajax. Sophocles. ed. Lewis Campbell. Oxford. 1879.
Table of Contents
Search the Perseus Catalog for:
Search the Perseus Catalog for:
Current edition Experimental
Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Greek) (Greek (Lewis Campbell, 1879))
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
Editions (3)
Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 634-680 focus
1
ΑΙΑΣ
Ἅπανθ’ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τ’ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
635
κοὐκ ἔστ’ ἄελπτον οὐδὲν, ἀλλ’ ἁλίσκεται
χὠ δεινὸς ὅρκος καἰ περισκελεῖς φρένες.
650
κἀγὼ γὰρ, ὃς τὰ δείν’ ἐκαρτέρουν τότε,
βαφῇ σίδηρος ὣς, ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τἡςδε τῆς γυναικός· οἰκτείρω δὲ νιν
640
χήραν παρ’ ἐχθροῖς, παῖδά τ’ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλ’ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
655
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθ’ ἁγνίσας ἐμὰ
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλεύσωμαι θεάς·
μολών τε, χῶρον ἔνθ’ ἂν ἀστιβῆ κίχω,
645
κρύψω τόδ’ ἔγχος τοὐμὸν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται.
660
ἀλλ’ αὐτὸ νὺξ Ἀιδὴς τε σωζόντων κάτω.
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὖ χειρὶ τοῦτ’ ἐδεξάμην
παρ’ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
650
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλ’ ἔστ’ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
665
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δ’ Ἀτρείδας σέβειν.
655
ἄρχοντές εἰσιν, ὥςθ’ ὑπεικτέον · τί μή;
καὶ γάρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
670
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
660
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμψᾳ φλέγειν.
δεινῶν τ’ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
675
στένοντα πόντον· ὲν δ’ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
λύει πεδήσας οὐδ’ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
665
ἐγὼ δ’, ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τ’ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδ’ ἐχθαρτέος,
680
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις· ἔς τε τὸν φίλον
τοσαῦθ’ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα· τοῖς πολλοῖσι γὰρ
670
βροτῶν ἄπιστός ὲσθ’ ἑταιρίας λιμήν.
ἀλλ’ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
685
ἔσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τέλους, γύναι,
εὔχου τελεῖσθαι, τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς θ , ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
675
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τ’, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δ ὑμῖν ἄμα.
690
ἐγὼ γὰρ εἶμ’ ὲκεῖσ’, ὅποι πορευτέον·
ύμεῖς δ’ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχ’ ἄν μ’ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωσμένον.
680
Ἅπανθ’ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τ’ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
635
κοὐκ ἔστ’ ἄελπτον οὐδὲν, ἀλλ’ ἁλίσκεται
χὠ δεινὸς ὅρκος καἰ περισκελεῖς φρένες.
650
κἀγὼ γὰρ, ὃς τὰ δείν’ ἐκαρτέρουν τότε,
βαφῇ σίδηρος ὣς, ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τἡςδε τῆς γυναικός· οἰκτείρω δὲ νιν
640
χήραν παρ’ ἐχθροῖς, παῖδά τ’ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλ’ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
655
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθ’ ἁγνίσας ἐμὰ
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλεύσωμαι θεάς·
μολών τε, χῶρον ἔνθ’ ἂν ἀστιβῆ κίχω,
645
κρύψω τόδ’ ἔγχος τοὐμὸν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται.
660
ἀλλ’ αὐτὸ νὺξ Ἀιδὴς τε σωζόντων κάτω.
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὖ χειρὶ τοῦτ’ ἐδεξάμην
παρ’ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
650
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλ’ ἔστ’ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
665
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δ’ Ἀτρείδας σέβειν.
655
ἄρχοντές εἰσιν, ὥςθ’ ὑπεικτέον · τί μή;
καὶ γάρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
670
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
660
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμψᾳ φλέγειν.
δεινῶν τ’ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
675
στένοντα πόντον· ὲν δ’ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
λύει πεδήσας οὐδ’ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
665
ἐγὼ δ’, ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τ’ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδ’ ἐχθαρτέος,
680
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις· ἔς τε τὸν φίλον
τοσαῦθ’ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα· τοῖς πολλοῖσι γὰρ
670
βροτῶν ἄπιστός ὲσθ’ ἑταιρίας λιμήν.
ἀλλ’ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
685
ἔσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τέλους, γύναι,
εὔχου τελεῖσθαι, τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς θ , ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
675
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τ’, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δ ὑμῖν ἄμα.
690
ἐγὼ γὰρ εἶμ’ ὲκεῖσ’, ὅποι πορευτέον·
ύμεῖς δ’ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχ’ ἄν μ’ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωσμένον.
680
Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 646-692 focus
Αἴας
ἅπανθʼ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τʼ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
κοὐκ ἔστʼ ἄελπτον οὐδέν, ἀλλʼ ἁλίσκεται
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
χὡ δεινὸς ὅρκος χοἱ περισκελεῖς φρένες.
κἀγὼ γάρ, ὃς τὰ δείνʼ ἐκαρτέρουν τότε,
650
βαφῇ σίδηρος ὥς, ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τῆσδε τῆς γυναικός· οἰκτίρω δέ νιν
χήραν παρʼ ἐχθροῖς παῖδά τʼ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλʼ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμὰ
655
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς·
μολών τε χῶρον ἔνθʼ ἂν ἀστιβῆ κίχω
κρύψω τόδʼ ἔγχος τοὐμόν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται·
ἀλλʼ αὐτὸ νὺξ Ἅιδης τε σῳζόντων κάτω.
660
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὗ χειρὶ τοῦτʼ ἐδεξάμην
παρʼ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλʼ ἔστʼ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
665
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δʼ Ἀτρείδας σέβειν.
ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθʼ ὑπεικτέον. τί μήν;
καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
670
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν·
δεινῶν τʼ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
στένοντα πόντον· ἐν δʼ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
675
λύει πεδήσας, οὐδʼ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
19
20
21
22
23
24
25
26
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
ἐγὼ δʼ ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθαρτέος,
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔς τε τὸν φίλον
680
τοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα. τοῖς πολλοῖσι γὰρ
βροτῶν ἄπιστός ἐσθʼ ἑταιρείας λιμήν.
ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
εἴσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τέλους, γύναι,
685
εὔχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς θʼ, ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τʼ, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δʼ ὑμῖν ἅμα.
ἐγὼ γὰρ εἶμʼ ἐκεῖσʼ ὅποι πορευτέον·
690
ὑμεῖς δʼ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχʼ ἄν μʼ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωμένον.
ἅπανθʼ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τʼ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
κοὐκ ἔστʼ ἄελπτον οὐδέν, ἀλλʼ ἁλίσκεται
χὡ δεινὸς ὅρκος χοἱ περισκελεῖς φρένες.
κἀγὼ γάρ, ὃς τὰ δείνʼ ἐκαρτέρουν τότε,
650
βαφῇ σίδηρος ὥς, ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τῆσδε τῆς γυναικός· οἰκτίρω δέ νιν
χήραν παρʼ ἐχθροῖς παῖδά τʼ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλʼ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμὰ
655
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς·
μολών τε χῶρον ἔνθʼ ἂν ἀστιβῆ κίχω
κρύψω τόδʼ ἔγχος τοὐμόν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται·
ἀλλʼ αὐτὸ νὺξ Ἅιδης τε σῳζόντων κάτω.
660
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὗ χειρὶ τοῦτʼ ἐδεξάμην
παρʼ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλʼ ἔστʼ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
665
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δʼ Ἀτρείδας σέβειν.
ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθʼ ὑπεικτέον. τί μήν;
καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
670
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν·
δεινῶν τʼ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
στένοντα πόντον· ἐν δʼ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
675
λύει πεδήσας, οὐδʼ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
ἐγὼ δʼ ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθαρτέος,
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔς τε τὸν φίλον
680
τοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα. τοῖς πολλοῖσι γὰρ
βροτῶν ἄπιστός ἐσθʼ ἑταιρείας λιμήν.
ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
εἴσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τέλους, γύναι,
685
εὔχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς θʼ, ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τʼ, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δʼ ὑμῖν ἅμα.
ἐγὼ γὰρ εἶμʼ ἐκεῖσʼ ὅποι πορευτέον·
690
ὑμεῖς δʼ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχʼ ἄν μʼ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωμένον.
Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 646-692 focus
Αἴας
ἅπανθʼ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τʼ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
κοὐκ ἔστʼ ἄελπτον οὐδέν, ἀλλʼ ἁλίσκεται
χὠ δεινὸς ὅρκος χαἰ περισκελεῖς φρένες.
κἀγὼ γάρ, ὃς τὰ δείνʼ ἐκαρτέρουν τότε,
650
βαφῇ σίδηρος ὣς ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τῆσδε τῆς γυναικός· οἰκτίρω δέ νιν
χήραν παρʼ ἐχθροῖς παῖδά τʼ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλʼ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμὰ
655
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς·
μολών τε χῶρον ἔνθʼ ἂν ἀστιβῆ κίχω,
κρύψω τόδʼ ἔγχος τοὐμόν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται·
ἀλλʼ αὐτὸ νὺξ Ἅιδης τε σῳζόντων κάτω.
660
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὗ χειρὶ τοῦτʼ ἐδεξάμην
παρʼ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλʼ ἔστʼ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
665
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δʼ Ἀτρείδας σέβειν.
ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθʼ ὑπεικτέον. τί μήν;
καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
670
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν·
δεινῶν τʼ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
στένοντα πόντον· ἐν δʼ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
675
λύει πεδήσας, οὐδʼ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
ἔγωγʼ· ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθαρτέος,
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔς τε τὸν φίλον
680
τοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα· τοῖς πολλοῖσι γὰρ
βροτῶν ἄπιστός ἐσθʼ ἑταιρείας λιμήν.
ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
ἔσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τάχους, γύναι,
685
εὔχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς δʼ, ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τʼ, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δʼ ὑμῖν ἅμα.
ἐγὼ γὰρ εἶμʼ ἐκεῖσʼ ὅποι πορευτέον·
690
ὑμεῖς δʼ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχʼ ἄν μʼ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωσμένον.
ἅπανθʼ ὁ μακρὸς κἀναρίθμητος χρόνος
φύει τʼ ἄδηλα καὶ φανέντα κρύπτεται·
κοὐκ ἔστʼ ἄελπτον οὐδέν, ἀλλʼ ἁλίσκεται
χὠ δεινὸς ὅρκος χαἰ περισκελεῖς φρένες.
κἀγὼ γάρ, ὃς τὰ δείνʼ ἐκαρτέρουν τότε,
650
βαφῇ σίδηρος ὣς ἐθηλύνθην στόμα
πρὸς τῆσδε τῆς γυναικός· οἰκτίρω δέ νιν
χήραν παρʼ ἐχθροῖς παῖδά τʼ ὀρφανὸν λιπεῖν.
ἀλλʼ εἶμι πρός τε λουτρὰ καὶ παρακτίους
λειμῶνας, ὡς ἂν λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμὰ
655
μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς·
μολών τε χῶρον ἔνθʼ ἂν ἀστιβῆ κίχω,
κρύψω τόδʼ ἔγχος τοὐμόν, ἔχθιστον βελῶν,
γαίας ὀρύξας ἔνθα μή τις ὄψεται·
ἀλλʼ αὐτὸ νὺξ Ἅιδης τε σῳζόντων κάτω.
660
ἐγὼ γὰρ ἐξ οὗ χειρὶ τοῦτʼ ἐδεξάμην
παρʼ Ἕκτορος δώρημα δυσμενεστάτου,
οὔπω τι κεδνὸν ἔσχον Ἀργείων πάρα.
ἀλλʼ ἔστʼ ἀληθὴς ἡ βροτῶν παροιμία,
ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.
665
τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖς
εἴκειν, μαθησόμεσθα δʼ Ἀτρείδας σέβειν.
ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθʼ ὑπεικτέον. τί μήν;
καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατα
τιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖς
670
χειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·
ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλος
τῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν·
δεινῶν τʼ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισε
στένοντα πόντον· ἐν δʼ ὁ παγκρατὴς ὕπνος
675
λύει πεδήσας, οὐδʼ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.
ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;
ἔγωγʼ· ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι
ὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθαρτέος,
ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔς τε τὸν φίλον
680
τοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,
ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα· τοῖς πολλοῖσι γὰρ
βροτῶν ἄπιστός ἐσθʼ ἑταιρείας λιμήν.
ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ
ἔσω θεοῖς ἐλθοῦσα διὰ τάχους, γύναι,
685
εὔχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ.
ὑμεῖς δʼ, ἑταῖροι, ταὐτὰ τῇδέ μοι τάδε
τιμᾶτε, Τεύκρῳ τʼ, ἢν μόλῃ, σημήνατε
μέλειν μὲν ἡμῶν, εὐνοεῖν δʼ ὑμῖν ἅμα.
ἐγὼ γὰρ εἶμʼ ἐκεῖσʼ ὅποι πορευτέον·
690
ὑμεῖς δʼ ἃ φράζω δρᾶτε, καὶ τάχʼ ἄν μʼ ἴσως
πύθοισθε, κεἰ νῦν δυστυχῶ, σεσωσμένον.
Translations (2)
German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 622 focus
Wohl hebt die Mutter, die alternder Tage Last,
595
Von Alter weiß, hinschleppt, wann sie vernahm die Botschaft
Von des Verirrten Wahnsinn,
Klagenden, klagenden
Wehruf nicht, wie der helljammernde Vogel,
Die Unselige, nein, weinen in wildem Schmerzlaut
600
Wird sie, wird mit den Händen
Sich zerschlagen die Brüste,
Daß es hallt, und das Silberhaar zerraufen.
Zweite Gegenstrophe.
Wohl hebt die Mutter, die alternder Tage Last,
595
Von Alter weiß, hinschleppt, wann sie vernahm die Botschaft
Von des Verirrten Wahnsinn,
Klagenden, klagenden
Wehruf nicht, wie der helljammernde Vogel,
Die Unselige, nein, weinen in wildem Schmerzlaut
600
Wird sie, wird mit den Händen
Sich zerschlagen die Brüste,
Daß es hallt, und das Silberhaar zerraufen.
English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 646-690 focus
Enter Ajax, sword in hand, followed by Tecmessa.
Ajax
All things the long and countless years first draw from darkness, and then bury from light; and there is nothing which man should not expect: the dread power of oath is conquered, as is unyielding will.
For even I, who used to be so tremendously strong—yes, like tempered iron—felt my tongue’s sharp edge emasculated by this woman’s words, and I feel the pity of leaving her a widow and the boy an orphan among my enemies.
But I will go to the bathing-place and
650
the meadows by the shore so that by purging my defilements I may escape the heavy anger of the goddess. Then I will find some isolated spot, and bury this sword of mine, most hateful weapon, digging down in the earth where none can see.
655
Let Night and Hades keep it underground! For ever since I took into my hand this gift from Hector, my greatest enemy, I have gotten no good from the Greeks. Yes, men’s proverb is true:
660
the gifts of enemies are no gifts and bring no good.
And so hereafter I shall, first, know how to yield to the gods, and, second, learn to revere the Atreidae. They are rulers, so we must submit. How could it be otherwise? Things of awe and might
665
submit to authority. So it is that winter with its snow-covered paths gives place to fruitful summer; night’s dark orbit makes room for day with her white horses to kindle her radiance; the blast of dreadful winds
670
allows the groaning sea to rest; and among them all, almighty Sleep releases the fettered sleeper, and does not hold him in a perpetual grasp.
And we men—must we not learn self-restraint? I, at least, will learn it, since I am newly aware that an enemy is to be hated only as far as
675
suits one who will in turn become a friend. Similarly to a friend I would wish to give only so much help and service as suits him who will not forever remain friendly. For the masses regard the haven of comradeship as treacherous.
But concerning these things it will be well. You, wife,
680
go inside and pray to the gods that the desires of my heart be completed to the very end.
Exit Tecmessa.
You also, my comrades, honor my wishes just as she does, and command Teucer, when he comes, to take care of us, and to be kind to you at the same time.
685
I am going to where my journey inexorably leads. But you do as I say, and before long, perhaps, though I now suffer, you will hear that I have found rest and peace.
690
Exit Ajax.
All things the long and countless years first draw from darkness, and then bury from light; and there is nothing which man should not expect: the dread power of oath is conquered, as is unyielding will.
For even I, who used to be so tremendously strong—yes, like tempered iron—felt my tongue’s sharp edge emasculated by this woman’s words, and I feel the pity of leaving her a widow and the boy an orphan among my enemies.
But I will go to the bathing-place and
650
But I will go to the bathing-place and
the meadows by the shore so that by purging my defilements I may escape the heavy anger of the goddess. Then I will find some isolated spot, and bury this sword of mine, most hateful weapon, digging down in the earth where none can see.
655
Let Night and Hades keep it underground! For ever since I took into my hand this gift from Hector, my greatest enemy, I have gotten no good from the Greeks. Yes, men’s proverb is true:
660
the gifts of enemies are no gifts and bring no good.
And so hereafter I shall, first, know how to yield to the gods, and, second, learn to revere the Atreidae. They are rulers, so we must submit. How could it be otherwise? Things of awe and might
665
And so hereafter I shall, first, know how to yield to the gods, and, second, learn to revere the Atreidae. They are rulers, so we must submit. How could it be otherwise? Things of awe and might
submit to authority. So it is that winter with its snow-covered paths gives place to fruitful summer; night’s dark orbit makes room for day with her white horses to kindle her radiance; the blast of dreadful winds
670
allows the groaning sea to rest; and among them all, almighty Sleep releases the fettered sleeper, and does not hold him in a perpetual grasp.
And we men—must we not learn self-restraint? I, at least, will learn it, since I am newly aware that an enemy is to be hated only as far as
675
And we men—must we not learn self-restraint? I, at least, will learn it, since I am newly aware that an enemy is to be hated only as far as
suits one who will in turn become a friend. Similarly to a friend I would wish to give only so much help and service as suits him who will not forever remain friendly. For the masses regard the haven of comradeship as treacherous.
But concerning these things it will be well. You, wife,
680
But concerning these things it will be well. You, wife,
go inside and pray to the gods that the desires of my heart be completed to the very end.
Exit Tecmessa.
You also, my comrades, honor my wishes just as she does, and command Teucer, when he comes, to take care of us, and to be kind to you at the same time.
685
You also, my comrades, honor my wishes just as she does, and command Teucer, when he comes, to take care of us, and to be kind to you at the same time.
I am going to where my journey inexorably leads. But you do as I say, and before long, perhaps, though I now suffer, you will hear that I have found rest and peace.
690
Commentary
Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus
628. mvp-comment-426-1 ὄρνιθος ἀηδοῦς] Cp. Ant. 423, 4, πικρᾶς | ὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον.