Sophocles, Ajax, ed. Lewis Campbell, 282

Search the Perseus Catalog for:

View: By Card By Card

← Previous Next →

τίς γάρ ποτ᾿ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο ;

Ajax. Sophocles. ed. Lewis Campbell. Oxford. 1879.

Current edition Experimental

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Greek) (Greek (Lewis Campbell, 1879))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (3)

Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 258-342 focus

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν

δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ

Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ

Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270
265

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ ἦν ὲν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθ’ οἷσιν εἰιχετ’ ὲν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δ’, ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ, 275
270

ἡμάς θ’ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρ’ ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ ἐξ ἁπλῶν κακά;

ΧΟΡΟΣ

Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280
275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ

Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἅπαν μαθήσει τοὖργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτὸς, ἡνίχ’ ἕσπεροι 285
280

λαμπτῆρες οὐκἐτ’ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

ὲμαίετ’ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,

Αἴας; τί τήνδ’ ἄκλητος οὔθ’ ὑπ’ ἀγγέλων

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύων 290
285

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός. —

ὁ δ’ εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ ὑμνούμενα,

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

κἀγὼ μαθοῦσ’ ἔληξ’, ὁ δ’ ἐσσύθη μόνος.

καὶ τὰς ὲκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας. 295
290

ἔσω δ’ ὲςῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔκερών τ’ ἄγραν.

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ ἄνω τρέπων

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

300 ᾐκίζεθ’, ὥστε φῶτας, ὲν ποίμναις πίτνων.
295

τέλος δ’ ὑπάξας διὰ θυρῶν, σκιᾷ τινὶ

λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

τοὺς δ’ ἀμφ’ Ὀδυσσεῖ, ξυντιθεὶς γέλων πολὺν,

ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών·

305 κἄπειτ’ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
300

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

παίσας κάρα ’θώὐζεν· ὲν δ’ ἐρειπίοις

νεκρῶν ὲρειφθεὶς ἕζετ’ ἀρνείου φόνου,

310 κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
305

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·

ἔπειτ’ ἐμοὶ τὰ δείν’ ἐπηπείλησ’ ἔπη,

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

κἀνήρετ’, ὲν τῷ πράγματος κυρεῖ ποτἐ.

315 κἀγὼ, φίλοι, δείσασα τοὐ ἑιργασμένον
310

ἔλεξα πᾶν, ὅσονπερ ἐξηπιστάμην,

ὁ δ’ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγρὰς,

ἃς οὔποτ’ αὐτοῦ πρόσθεν εἰςήκουσ’ ἐγώ.

πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους

320 τοιούςδ’ ἀεί ποτ’ ἀνδρὸς ὲξηγεῖτ’ ἔχειν.
315

ἀλλ’ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

ὑπεστέναζε, ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

νῦν δ’ ὲν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

ἄσιτος ἀνὴρ, ἄποτος, ὲν μέσοις βοτοῖς

325 σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
320

καὶ δῆλός έστιν ὥς τι δρασείων κακόν.

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

Ἀλλ’, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ ἐστάλην,

ἀρήξατ’ εξελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.

330 φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
325

ΧΟΡΟΣ

Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335
330

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ

Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340
335

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ

Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ

λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.

τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345
340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

¹

Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 263-347 focus

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Τέκμησσα

ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275

ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Τέκμησσα

ἅπαν μαθήσῃ τοὔργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285

λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,

Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε του κλύων
290

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.

ὃ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

⁹¹⁰¹¹¹²¹³¹⁴¹⁵¹⁶¹⁷

κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὃ δʼ ἐσσύθη μόνος.

καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295

εἴσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300

τέλος δʼ ἀπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι

λόγους ἀνέσπα τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,

ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτείσαιτʼ ἰών·

κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν
305

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

παίσας κάρα ʼθώυξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις

νεκρῶν ἐρεισθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,

κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·

ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτε.

κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315

ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.

ὃ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,

ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ.

πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους

τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320
¹⁸¹⁹²⁰²¹²²²³²⁴²⁵²⁶²⁷²⁸²⁹³⁰³¹

ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς

σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
325

καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν·

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,

ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.

φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330

Χορός

Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις

ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 263-347 focus

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Τέκμησσα

ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,

αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,

ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·

νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,

κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275

ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.

ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

284

Τέκμησσα

ἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.

κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285

λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν

ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.

κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω· τί χρῆμα δρᾷς,

Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων

κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύων
290

σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.

ὁ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·

γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.

κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὁ δʼ ἐσσύθη μόνος.

καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295

ἔσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ

ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.

καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων

ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους

ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300

τέλος δʼ ὑπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι

λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,

τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,

ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτʼ ἰών·

κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
305

ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,

καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,

παίσας κάρα ʼθώϋξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις

νεκρῶν ἐρειφθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,

κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310

καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·

ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,

εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,

κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτέ.

κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315

ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.

ὁ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,

ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ·

πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους

τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320

ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων

ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.

νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ

ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς

σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών·
325

καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν.

τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.

ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,

ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι·

φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330

331

Χορός

Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Translations (3)

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 284 focus

Vernehmen sollt ihr Alles, weil ihr Freunde seid.

In tiefer Nachtzeit, als die Abendleuchten schon

Erloschen waren, nahm er sein zweischneidig Schwert,

Und sann in unnüz eitlen Kampf hinauszuziehn.

Ich schelte laut und rufe: was beginnst du, Herr?
275

Was stürmst du nichtgerufen jezt ins Feld hinaus,

Wo keine Boten riefen, kein Drommetenschall

Dich weckte? Ruht im Schlummer doch das ganze Heer.

Da stimmt' er kurz das stetsgesungne Lied mir an:

Weib, des Weibervolkes Schmuck ist Schweigen mur.
280

Dies hörend, schwieg ich, und er stürmt' allein hinaus;

Doch nicht zu sagen weiß ich, was sich dort begab.

Zurückgekommen, trieb er angefesselt heim

Der Hirten Hunde, Ninder und gehörnten Raub.

Und diese köpft er, jene würgt und schlachtet er
285

Am aufgebognen Halse, die mißhandelt er

Gebunden: so wie Männer, fiel er Heerden an.

Am Ende rannt' er durch die Thür, und schwazte viel

Mit einem Schatten, schalt des Atreus Söhne, schalt

Den Sohn Laertens; oft in Lachen brach er aus,
290

Mit welcher Schmach er diese strafend heimgesucht.

Nach diesem rannt' er wiederum in's Haus zurück,

Und kehrte mühsam endlich zur Besonnenheit.

Und als er voll von Gräuel sein Gemach erblickt,

Da schlug er brüllend sich das Haupt, und stürzte sich
295

Auf todter Widder blutumströmte Trümmer hin,

Und krallt' in seine Locken wild die Nägel ein.

Und also saß er ohne Laut geraume Zeit:

Dann droht' er mir mit grauenvollem Wort den Tod,

Enthüll' ich ihm nicht Alles, was mit ihm geschehn,
300

Und fragte, was jezt über ihn das Loos verhängt.

Und ich in Angst, o Freunde, sagt' ihm Alles an,

Was mir von seinen Thaten kund geworden war.

Da brach er schnell in jammervolles Winseln aus,

Das ich zuvor aus seinem Munde nie gehört.
305

Denn sonst erklärt' er immer, nur des Feigen Art

Sei solche Klage, zieme nur dem schwachen Geist,

Und leise stöhnt' er, ohne lautes Wehgeschrei,

In rauhem, dumpfem Tone nur, dem Stiere gleich.

Nun sizt der Mann, in solches herbe Leid versenkt,
310

Die Speise missend, ohne Trank, in stiller Ruh

Inmitten jener Heerden, die sein Eisen traf.

Und offenbar ist's, daß er sinnt auf arge That;

Denn völlig also redet er, so jammert er.

Nun kommt, o Freunde, denn ich kam deßhalb heraus
315

In's Zelt, gewährt mir Hülfe, wenn ihr helfen könnt;

Denn Freundeswort nur überwindet solchen Sinn.

Der Chor.

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 282 focus

Teucer

Enough: already hath too much of time

Been wasted. Some prepare the hollow'd earth;

Some for the pure ablutions o'er the flames

Place the tall tripod; let one social band

Bring from the tent the hero's radiant arms.

And thou, my child, with filial reverence touch

Thy father; raise thou with what strength thou hast,

With me, his sides, for from his veins yet warm

Spouts the black blood; let each man present here,

Who feels the glow of friendship, rouse his zeal,

Attend and toil in honour of the dead,

Once great in every virtue; whilst he lived,

No mortal with superior lustre shone.

English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 263-346 focus

Chorus

But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.

Tecmessa

And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve?
265

Chorus

The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.

Tecmessa

Then we are ruined now, although the plague is past.

Chorus

What do you mean? I do not understand what you say.
270

Tecmessa

That man, while afflicted, found joy for himself in the dire fantasies that held him, though his presence distressed us who were sane. But now, since he has had pause and rest from the plague,

he has been utterly subjected to lowly anguish, and we similarly grieve no less than before. Surely, then, these are two sorrows, instead of one?
275

Chorus

Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter

than when he was plagued, now that he is released?
280

Tecmessa

This, you must know, is how matters stand.

Chorus

In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.

284

Tecmessa

You will hear all that took place, since you are involved.

In the dead of night when the evening lamps were no longer aflame, he seized a two-edged sword and wanted to leave on an aimless foray. Then I admonished him and said, What are you doing, Ajax? Why do you set out unsummoned on this expedition,
285

neither called by messenger, nor warned by trumpet? In fact the whole army is sleeping now. But he answered me curtly with that trite jingle: Woman, silence graces woman. And I, taking his meaning, desisted, but he rushed out alone.

290

What happened out there, I cannot tell. But he came in with his captives hobbled together—bulls, herding dogs, and his fleecy quarry. Some he beheaded; of some he cut the twisted throat or broke the spine; others
295

he abused in their bonds as though they were men, though falling only upon cattle. At last he darted out through the door, and dragged up words to speak to some shadow—now against the Atreidae, now about Odysseus—with many a mocking boast of all the abuse that in vengeance he had fully repaid them during his raid.
300

After that he rushed back again into the house, and somehow by slow, painful steps he regained his reason. And as he scanned the room full of his disastrous madness, he struck his head and howled; he fell down, a wreck amid the wrecked corpses of the slaughtered sheep, and there he sat
305

with clenched nails tightly clutching his hair. At first, and for a long while, he sat without a sound. But then he threatened me with those dreadful threats, if I did not declare all that had happened, and he demanded to know what on earth was the business he found himself in.
310

And in my fear, friends, I told him all that had been done, as far as I knew it for certain. But he immediately groaned mournful groans, such as I had never heard from him before. For he had always taught that such wailing
315

was for cowardly and low-hearted men. He used to grieve quietly without the sound of loud weeping, but instead moaned low like a bull.
And now, prostrate in such miserable fortune, tasting no food, no drink,
320

the man sits idly where he has fallen in the middle of the iron-slain cattle. And plainly he plans to do something terrible. Somehow his words and his laments say as much. Ah, my friends—for it was my errand to ask you this—come in and help him, if in any way you can.
325

Men of his kind can be won over by the words of friends.
330

331

Chorus

Tecmessa, daughter of Teleutas, terrible is your news that our lord has been possessed by his sorrows.

Within.

Ajax
wailing.

Oh! Ah, me! Ah, me!

Tecmessa

Soon there will be more sorrow, it seems. Did you not hear

Ajax, did you not hear his resounding howl?
335

Ajax
wailing.

Oh! Ah, me! Ah, me!

Chorus

The man seems to be sick, or else to be still pained by the disease which was recently with him, since he sees its traces.

Ajax
wailing.

Oh my son, my son!

Tecmessa

Ah, miserable me! Eurysaces, it is for you he calls! What can his purpose be? Where are you? I am miserable!
340

Ajax

Teucer! Where is Teucer? Will his raid last for ever? While I perish?

Chorus

He seems to be sane—open the door!

Perhaps merely at the sight of me he will come to a more respectable mood.
345

Tecmessa

There, it is open. Now you can look on this man’s deeds, and his true condition.

Commentary

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))

mvp-comment-181-1 τίς γάρ ¹

mvp-comment-181-2 προσέπτατο ²

mvp-comment-181-3 From the Homeric

ἔπτατο

( Il. 13. 592 , etc.) Tragedy borrows this non-thematic aor. (of which the active form would be

ἔπτην

): cp. 693 . The aor. of

πέτομαι

in Attic Comedy and prose is usu.

ἐπτόμην

(see Veitch, Irreg. Verbs, 2nd ed., p. 530): and of this we have the inf.

πτέσθαι

in O. T. 17 ,—again in accord with Homeric precedent ( Il. 4. 126

ἐπιπτέσθαι

mvp-comment-181-4 τύχας ³ δήλωσον ⁴ τύχαις ⁵ ξυναλγοῦσιν ⁶

Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus

282-283. mvp-comment-201-1 'In what wise lighted on you the commencement of the trouble? Tell us, who grieve with you at the misfortune, what it is.' τύχας, continuing the notion of κακοῦ, is governed either (1) both of δήλωσον and of ξυναλγοῦσιν, or (2) of ξυναλγοῦσιν only.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Current edition Experimental

ΧΟΡΟΣ Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ 265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 260 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270 265

ΧΟΡΟΣ Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280 275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ; δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335 330

ΑΙΑΣ Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340 335 τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε. τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345 340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ. 1

Χορός ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ· φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος. 1 2 3 4 5 6 7 8

Τέκμησσα πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 265 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις. 270

Χορός ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280

Τέκμησσα ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο; δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Χορός ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340 τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε. τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345

Τέκμησσα ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Χορός ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ· φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τέκμησσα πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις, 265 φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν, ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις. 270

Χορός ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280

Τέκμησσα ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο; δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν; 335

Αἴας ἰώ μοί μοι.

Χορός ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340 τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε. τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345

Τέκμησσα ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Der Chor.

Chorus But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.

Tecmessa And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve? 265

Chorus The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.

Tecmessa Then we are ruined now, although the plague is past.

Chorus What do you mean? I do not understand what you say. 270

Chorus Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter than when he was plagued, now that he is released? 280

Tecmessa This, you must know, is how matters stand.

Chorus In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.

Chorus Tecmessa, daughter of Teleutas, terrible is your news that our lord has been possessed by his sorrows.

Ajax wailing. Oh! Ah, me! Ah, me!

Tecmessa Soon there will be more sorrow, it seems. Did you not hear Ajax, did you not hear his resounding howl? 335

Ajax wailing. Oh! Ah, me! Ah, me!

Chorus The man seems to be sick, or else to be still pained by the disease which was recently with him, since he sees its traces.

Ajax wailing. Oh my son, my son!

Tecmessa Ah, miserable me! Eurysaces, it is for you he calls! What can his purpose be? Where are you? I am miserable! 340

Ajax Teucer! Where is Teucer? Will his raid last for ever? While I perish?

Chorus He seems to be sane—open the door! Perhaps merely at the sight of me he will come to a more respectable mood. 345

Tecmessa There, it is open. Now you can look on this man’s deeds, and his true condition.

Commentary

Stable identifiers

ΧΟΡΟΣ

Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν

δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

265 Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

ΧΟΡΟΣ

Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

ΧΟΡΟΣ

Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις. 270
265

ΧΟΡΟΣ

Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται; 280
275

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,

ΧΟΡΟΣ

Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;

δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

ΧΟΡΟΣ

Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν; 335
330

ΑΙΑΣ

Ἰώ μοί μοι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

ΑΙΑΣ

Ἰὼ παῖ, παῖ.

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ. 340
335

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.

ΑΙΑΣ

Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ

λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.

ΧΟΡΟΣ

ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.

τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι. 345
340

ΤΕΚΜΗΣΣΑ

Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

¹

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

¹²³⁴⁵⁶⁷⁸

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός

Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις

ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Χορός

ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·

φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.

Τέκμησσα

πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265

φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,

ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;

Χορός

τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.

Τέκμησσα

ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.

Χορός

πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270

Χορός

ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ

πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος

μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280

Τέκμησσα

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.

Χορός

τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;

δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.

Χορός

Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις

ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Τέκμησσα

τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε

Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν;
335

Αἴας

ἰώ μοί μοι.

Χορός

ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι

νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.

Αἴας

ἰὼ παῖ παῖ.

Τέκμησσα

ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340

τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.

Αἴας

Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ

λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;

Χορός

ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.

τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345

Τέκμησσα

ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι

τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.

Chorus

But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.

Tecmessa

And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve?
265

Chorus

The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.

Tecmessa

Then we are ruined now, although the plague is past.

Chorus

What do you mean? I do not understand what you say.
270

Chorus

Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter

than when he was plagued, now that he is released?
280

Tecmessa

This, you must know, is how matters stand.

Chorus

In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.

Chorus

Tecmessa, daughter of Teleutas, terrible is your news that our lord has been possessed by his sorrows.

Ajax
wailing.

Oh! Ah, me! Ah, me!

Tecmessa

Soon there will be more sorrow, it seems. Did you not hear

Ajax, did you not hear his resounding howl?
335

Ajax
wailing.

Oh! Ah, me! Ah, me!

Chorus

The man seems to be sick, or else to be still pained by the disease which was recently with him, since he sees its traces.

Ajax
wailing.

Oh my son, my son!

Tecmessa

Ah, miserable me! Eurysaces, it is for you he calls! What can his purpose be? Where are you? I am miserable!
340

Ajax

Teucer! Where is Teucer? Will his raid last for ever? While I perish?

Chorus

He seems to be sane—open the door!

Perhaps merely at the sight of me he will come to a more respectable mood.
345

Tecmessa

There, it is open. Now you can look on this man’s deeds, and his true condition.