Ajax. Sophocles. ed. Lewis Campbell. Oxford. 1879.
Table of Contents
Search the Perseus Catalog for:
Search the Perseus Catalog for:
νῦν δ᾽ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
Current edition Experimental
Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Greek) (Greek (Lewis Campbell, 1879))
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
Editions (3)
Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 258-342 focus
ΧΟΡΟΣ
Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν
δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
Ἀλλ’ εἰ πέπαυται, κάρτ’ ἂν εὐτυχεῖν
δοκῶ. φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
265
Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
265
Πότερα δ’ ἂν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
260
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ὲν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
ΧΟΡΟΣ
Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
Τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.
Ἡμεῖς ἄρ’ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.
ΧΟΡΟΣ
Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις.
270
265
Πῶς τοῦτ’ ἔλεξας; οὐ κάτοιδ’ ὅπως λέγεις.
270
265
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ ἦν ὲν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθ’ οἷσιν εἰιχετ’ ὲν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δ’, ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ,
275
270
ἡμάς θ’ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρ’ ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ ἐξ ἁπλῶν κακά;
Ἀνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκ’ ἦν ὲν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθ’ οἷσιν εἰιχετ’ ὲν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δ’, ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ,
275
270
ἡμάς θ’ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρ’ ἔστι ταῦτα δὶς τόσ’ ἐξ ἁπλῶν κακά;
ΧΟΡΟΣ
Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ
πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
275
Ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ’κ θεοῦ
πληγή τις ἥκῃ· πῶς γὰρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
275
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,
Ὡς ὧδ’ ἐχόντων τῶνδ’ ἐπίστασθαί σε χρή,
ΧΟΡΟΣ
Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;
δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
Τις γάρ ποτ’ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προςέπτατο ;
δήλωσον ἡμῖν, τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἅπαν μαθήσει τοὖργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτὸς, ἡνίχ’ ἕσπεροι
285
280
λαμπτῆρες οὐκἐτ’ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ὲμαίετ’ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδ’ ἄκλητος οὔθ’ ὑπ’ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύων
290
285
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός. —
ὁ δ’ εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ ὑμνούμενα,
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
κἀγὼ μαθοῦσ’ ἔληξ’, ὁ δ’ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ὲκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας.
295
290
ἔσω δ’ ὲςῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔκερών τ’ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
300
ᾐκίζεθ’, ὥστε φῶτας, ὲν ποίμναις πίτνων.
295
τέλος δ’ ὑπάξας διὰ θυρῶν, σκιᾷ τινὶ
λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δ’ ἀμφ’ Ὀδυσσεῖ, ξυντιθεὶς γέλων πολὺν,
ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών·
305
κἄπειτ’ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
300
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ’θώὐζεν· ὲν δ’ ἐρειπίοις
νεκρῶν ὲρειφθεὶς ἕζετ’ ἀρνείου φόνου,
310
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
305
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτ’ ἐμοὶ τὰ δείν’ ἐπηπείλησ’ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετ’, ὲν τῷ πράγματος κυρεῖ ποτἐ.
315
κἀγὼ, φίλοι, δείσασα τοὐ ἑιργασμένον
310
ἔλεξα πᾶν, ὅσονπερ ἐξηπιστάμην,
ὁ δ’ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγρὰς,
ἃς οὔποτ’ αὐτοῦ πρόσθεν εἰςήκουσ’ ἐγώ.
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
320
τοιούςδ’ ἀεί ποτ’ ἀνδρὸς ὲξηγεῖτ’ ἔχειν.
315
ἀλλ’ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε, ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δ’ ὲν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἀνὴρ, ἄποτος, ὲν μέσοις βοτοῖς
325
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
320
καὶ δῆλός έστιν ὥς τι δρασείων κακόν.
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
Ἀλλ’, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ ἐστάλην,
ἀρήξατ’ εξελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.
330
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
325
Ἅπαν μαθήσει τοὖργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτὸς, ἡνίχ’ ἕσπεροι
285
280
λαμπτῆρες οὐκἐτ’ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ὲμαίετ’ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ’πιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδ’ ἄκλητος οὔθ’ ὑπ’ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύων
290
285
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός. —
ὁ δ’ εἶπε πρός με βαί’, ἀεὶ δ’ ὑμνούμενα,
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
κἀγὼ μαθοῦσ’ ἔληξ’, ὁ δ’ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ὲκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας.
295
290
ἔσω δ’ ὲςῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔκερών τ’ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δ’ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
300
ᾐκίζεθ’, ὥστε φῶτας, ὲν ποίμναις πίτνων.
295
τέλος δ’ ὑπάξας διὰ θυρῶν, σκιᾷ τινὶ
λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δ’ ἀμφ’ Ὀδυσσεῖ, ξυντιθεὶς γέλων πολὺν,
ὅσην κατ’ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτ’ ἰών·
305
κἄπειτ’ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
300
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ’θώὐζεν· ὲν δ’ ἐρειπίοις
νεκρῶν ὲρειφθεὶς ἕζετ’ ἀρνείου φόνου,
310
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
305
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτ’ ἐμοὶ τὰ δείν’ ἐπηπείλησ’ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετ’, ὲν τῷ πράγματος κυρεῖ ποτἐ.
315
κἀγὼ, φίλοι, δείσασα τοὐ ἑιργασμένον
310
ἔλεξα πᾶν, ὅσονπερ ἐξηπιστάμην,
ὁ δ’ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγρὰς,
ἃς οὔποτ’ αὐτοῦ πρόσθεν εἰςήκουσ’ ἐγώ.
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
320
τοιούςδ’ ἀεί ποτ’ ἀνδρὸς ὲξηγεῖτ’ ἔχειν.
315
ἀλλ’ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε, ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δ’ ὲν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἀνὴρ, ἄποτος, ὲν μέσοις βοτοῖς
325
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
320
καὶ δῆλός έστιν ὥς τι δρασείων κακόν.
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
Ἀλλ’, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκ’ ἐστάλην,
ἀρήξατ’ εξελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.
330
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
325
ΧΟΡΟΣ
Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις
ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
Τέκμησσα, δεινὰ, παῖ Τελεύταντος, λέγεις
ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
ΑΙΑΣ
Ἰώ μοί μοι.
Ἰώ μοί μοι.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335
330
Τάχ’, ὡς ἔοικε μᾶλλον. ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος, οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335
330
ΑΙΑΣ
Ἰώ μοί μοι.
Ἰώ μοί μοι.
ΧΟΡΟΣ
ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
ΑΙΑΣ
Ἰὼ παῖ, παῖ.
Ἰὼ παῖ, παῖ.
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
335
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.
Ὤ μοι τάλαιν’, Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
335
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτ’ εἶ; τάλαιν’ ἐγώ.
ΑΙΑΣ
Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ
λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.
Τεῦκρον καλῶ, ποῦ Τεῦκρος; ἦ τὸν εἰςαεὶ
λεηλατήσει χρόνον; ἐγὼ δ’ ἀπόλλυμαι.
ΧΟΡΟΣ
ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.
τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
340
ἀνὴρ φρονεῖν ἔοικεν· ἀλλ’ ἀνοίγετε.
τάχ’ ἄν τιν’ αἰδῶ κἀπ’ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
340
ΤΕΚΜΗΣΣΑ
Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
1
Ἴδου, διοίγω· προςβλἐπειν δ’ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 263-347 focus
Χορός
ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·
φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
1
2
3
4
5
6
7
8
ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·
φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
Τέκμησσα
πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
Χορός
τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
Τέκμησσα
ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.
ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντος ἀτώμεσθα νῦν.
Χορός
πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270
πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270
Τέκμησσα
ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275
ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;
ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275
ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;
Χορός
ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ
πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ
πληγή τις ἥκει. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
Τέκμησσα
ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.
ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.
Χορός
τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;
δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;
δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
Τέκμησσα
ἅπαν μαθήσῃ τοὔργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285
λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε του κλύων
290
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.
ὃ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
9
10
11
12
13
14
15
16
17
κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὃ δʼ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295
εἴσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300
τέλος δʼ ἀπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι
λόγους ἀνέσπα τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,
ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτείσαιτʼ ἰών·
κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν
305
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ʼθώυξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις
νεκρῶν ἐρεισθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτε.
κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315
ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.
ὃ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,
ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ.
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
325
καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν·
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,
ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330
ἅπαν μαθήσῃ τοὔργον, ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285
λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω, τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε του κλύων
290
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.
ὃ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὃ δʼ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295
εἴσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300
τέλος δʼ ἀπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι
λόγους ἀνέσπα τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,
ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτείσαιτʼ ἰών·
κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν
305
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ʼθώυξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις
νεκρῶν ἐρεισθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτε.
κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315
ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.
ὃ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,
ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ.
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320
ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών.
325
καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν·
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,
ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι.
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330
Χορός
Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις
ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
Τέκμησσα δεινὰ παῖ Τελεύταντος λέγεις
ἡμῖν τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
Αἴας
ἰώ μοί μοι.
ἰώ μοί μοι.
Τέκμησσα
τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335
τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος οἵαν τήνδε θωύσσει βοήν;
335
Αἴας
ἰώ μοί μοι.
ἰώ μοί μοι.
Χορός
ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν, ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
Αἴας
ἰὼ παῖ παῖ.
ἰὼ παῖ παῖ.
Τέκμησσα
ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.
ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.
Αἴας
Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ
λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;
Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ
λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;
Χορός
ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.
τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.
τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
Τέκμησσα
ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 263-347 focus
Χορός
ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·
φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·
φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
Τέκμησσα
πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
Χορός
τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
Τέκμησσα
ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.
ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.
Χορός
πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270
πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270
Τέκμησσα
ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275
ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;
ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275
ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;
Χορός
ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ
πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ
πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
Τέκμησσα
ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.
ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.
Χορός
τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;
δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
284
τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;
δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
Τέκμησσα
ἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285
λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω· τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύων
290
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.
ὁ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὁ δʼ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295
ἔσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300
τέλος δʼ ὑπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι
λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,
ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτʼ ἰών·
κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
305
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ʼθώϋξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις
νεκρῶν ἐρειφθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτέ.
κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315
ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.
ὁ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,
ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ·
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320
ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών·
325
καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν.
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,
ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι·
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330
331
ἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285
λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω· τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύων
290
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.
ὁ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·
γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει.
κἀγὼ μαθοῦσʼ ἔληξʼ, ὁ δʼ ἐσσύθη μόνος.
καὶ τὰς ἐκεῖ μὲν οὐκ ἔχω λέγειν πάθας·
295
ἔσω δʼ ἐσῆλθε συνδέτους ἄγων ὁμοῦ
ταύρους, κύνας βοτῆρας, εὔερόν τʼ ἄγραν.
καὶ τοὺς μὲν ηὐχένιζε, τοὺς δʼ ἄνω τρέπων
ἔσφαζε κἀρράχιζε, τοὺς δὲ δεσμίους
ᾐκίζεθʼ ὥστε φῶτας ἐν ποίμναις πίτνων.
300
τέλος δʼ ὑπᾴξας διὰ θυρῶν σκιᾷ τινι
λόγους ἀνέσπα, τοὺς μὲν Ἀτρειδῶν κάτα,
τοὺς δʼ ἀμφʼ Ὀδυσσεῖ, συντιθεὶς γέλων πολύν,
ὅσην κατʼ αὐτῶν ὕβριν ἐκτίσαιτʼ ἰών·
κἄπειτʼ ἐπᾴξας αὖθις ἐς δόμους πάλιν,
305
ἔμφρων μόλις πως ξὺν χρόνῳ καθίσταται,
καὶ πλῆρες ἄτης ὡς διοπτεύει στέγος,
παίσας κάρα ʼθώϋξεν· ἐν δʼ ἐρειπίοις
νεκρῶν ἐρειφθεὶς ἕζετʼ ἀρνείου φόνου,
κόμην ἀπρὶξ ὄνυξι συλλαβὼν χερί.
310
καὶ τὸν μὲν ἧστο πλεῖστον ἄφθογγος χρόνον·
ἔπειτʼ ἐμοὶ τὰ δείνʼ ἐπηπείλησʼ ἔπη,
εἰ μὴ φανοίην πᾶν τὸ συντυχὸν πάθος,
κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτέ.
κἀγώ, φίλοι, δείσασα τοὐξειργασμένον
315
ἔλεξα πᾶν ὅσονπερ ἐξηπιστάμην.
ὁ δʼ εὐθὺς ἐξῴμωξεν οἰμωγὰς λυγράς,
ἃς οὔποτʼ αὐτοῦ πρόσθεν εἰσήκουσʼ ἐγώ·
πρὸς γὰρ κακοῦ τε καὶ βαρυψύχου γόους
τοιούσδʼ ἀεί ποτʼ ἀνδρὸς ἐξηγεῖτʼ ἔχειν·
320
ἀλλʼ ἀψόφητος ὀξέων κωκυμάτων
ὑπεστέναζε ταῦρος ὣς βρυχώμενος.
νῦν δʼ ἐν τοιᾷδε κείμενος κακῇ τύχῃ
ἄσιτος ἁνήρ, ἄποτος, ἐν μέσοις βοτοῖς
σιδηροκμῆσιν ἥσυχος θακεῖ πεσών·
325
καὶ δῆλός ἐστιν ὥς τι δρασείων κακόν.
τοιαῦτα γάρ πως καὶ λέγει κὠδύρεται.
ἀλλʼ, ὦ φίλοι, τούτων γὰρ οὕνεκʼ ἐστάλην,
ἀρήξατʼ εἰσελθόντες, εἰ δύνασθέ τι·
φίλων γὰρ οἱ τοιοίδε νικῶνται λόγοις.
330
Χορός
Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις
ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
Τέκμησσα, δεινά, παῖ Τελεύταντος, λέγεις
ἡμῖν, τὸν ἄνδρα διαπεφοιβάσθαι κακοῖς.
Αἴας
ἰώ μοί μοι.
ἰώ μοί μοι.
Τέκμησσα
τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν;
335
τάχʼ, ὡς ἔοικε, μᾶλλον· ἢ οὐκ ἠκούσατε
Αἴαντος οἵαν τήνδε θωΰσσει βοήν;
335
Αἴας
ἰώ μοί μοι.
ἰώ μοί μοι.
Χορός
ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
ἁνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι
νοσήμασιν ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
Αἴας
ἰὼ παῖ παῖ.
ἰὼ παῖ παῖ.
Τέκμησσα
ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.
ὤμοι τάλαινʼ· Εὐρύσακες, ἀμφὶ σοὶ βοᾷ.
340
τί ποτε μενοινᾷ; ποῦ ποτʼ εἶ; τάλαινʼ ἐγώ.
Αἴας
Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ
λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;
Τεῦκρον καλῶ. ποῦ Τεῦκρος; ἢ τὸν εἰσαεὶ
λεηλατήσει χρόνον, ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι;
Χορός
ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.
τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
ἁνὴρ φρονεῖν ἔοικεν. ἀλλʼ ἀνοίγετε.
τάχʼ ἄν τινʼ αἰδῶ κἀπʼ ἐμοὶ βλέψας λάβοι.
345
Τέκμησσα
ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
ἰδού, διοίγω· προσβλέπειν δʼ ἔξεστί σοι
τὰ τοῦδε πράγη, καὐτὸς ὡς ἔχων κυρεῖ.
Translations (4)
English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 274 focus
LEADER OF CH
Oft we know not till we see.
Weak is human prophecy.
Judge not, till the hour have taught thee
What the destinies have brought thee.
1420
Oft we know not till we see.
Weak is human prophecy.
Judge not, till the hour have taught thee
What the destinies have brought thee.
1420
German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 284 focus
Vernehmen sollt ihr Alles, weil ihr Freunde seid.
In tiefer Nachtzeit, als die Abendleuchten schon
Erloschen waren, nahm er sein zweischneidig Schwert,
Und sann in unnüz eitlen Kampf hinauszuziehn.
Ich schelte laut und rufe: was beginnst du, Herr?
275
Was stürmst du nichtgerufen jezt ins Feld hinaus,
Wo keine Boten riefen, kein Drommetenschall
Dich weckte? Ruht im Schlummer doch das ganze Heer.
Da stimmt' er kurz das stetsgesungne Lied mir an:
Weib, des Weibervolkes Schmuck ist Schweigen mur.
280
Dies hörend, schwieg ich, und er stürmt' allein hinaus;
Doch nicht zu sagen weiß ich, was sich dort begab.
Zurückgekommen, trieb er angefesselt heim
Der Hirten Hunde, Ninder und gehörnten Raub.
Und diese köpft er, jene würgt und schlachtet er
285
Am aufgebognen Halse, die mißhandelt er
Gebunden: so wie Männer, fiel er Heerden an.
Am Ende rannt' er durch die Thür, und schwazte viel
Mit einem Schatten, schalt des Atreus Söhne, schalt
Den Sohn Laertens; oft in Lachen brach er aus,
290
Mit welcher Schmach er diese strafend heimgesucht.
Nach diesem rannt' er wiederum in's Haus zurück,
Und kehrte mühsam endlich zur Besonnenheit.
Und als er voll von Gräuel sein Gemach erblickt,
Da schlug er brüllend sich das Haupt, und stürzte sich
295
Auf todter Widder blutumströmte Trümmer hin,
Und krallt' in seine Locken wild die Nägel ein.
Und also saß er ohne Laut geraume Zeit:
Dann droht' er mir mit grauenvollem Wort den Tod,
Enthüll' ich ihm nicht Alles, was mit ihm geschehn,
300
Und fragte, was jezt über ihn das Loos verhängt.
Und ich in Angst, o Freunde, sagt' ihm Alles an,
Was mir von seinen Thaten kund geworden war.
Da brach er schnell in jammervolles Winseln aus,
Das ich zuvor aus seinem Munde nie gehört.
305
Denn sonst erklärt' er immer, nur des Feigen Art
Sei solche Klage, zieme nur dem schwachen Geist,
Und leise stöhnt' er, ohne lautes Wehgeschrei,
In rauhem, dumpfem Tone nur, dem Stiere gleich.
Nun sizt der Mann, in solches herbe Leid versenkt,
310
Die Speise missend, ohne Trank, in stiller Ruh
Inmitten jener Heerden, die sein Eisen traf.
Und offenbar ist's, daß er sinnt auf arge That;
Denn völlig also redet er, so jammert er.
Nun kommt, o Freunde, denn ich kam deßhalb heraus
315
In's Zelt, gewährt mir Hülfe, wenn ihr helfen könnt;
Denn Freundeswort nur überwindet solchen Sinn.
Vernehmen sollt ihr Alles, weil ihr Freunde seid.
In tiefer Nachtzeit, als die Abendleuchten schon
Erloschen waren, nahm er sein zweischneidig Schwert,
Und sann in unnüz eitlen Kampf hinauszuziehn.
Ich schelte laut und rufe: was beginnst du, Herr?
275
Was stürmst du nichtgerufen jezt ins Feld hinaus,
Wo keine Boten riefen, kein Drommetenschall
Dich weckte? Ruht im Schlummer doch das ganze Heer.
Da stimmt' er kurz das stetsgesungne Lied mir an:
Weib, des Weibervolkes Schmuck ist Schweigen mur.
280
Dies hörend, schwieg ich, und er stürmt' allein hinaus;
Doch nicht zu sagen weiß ich, was sich dort begab.
Zurückgekommen, trieb er angefesselt heim
Der Hirten Hunde, Ninder und gehörnten Raub.
Und diese köpft er, jene würgt und schlachtet er
285
Am aufgebognen Halse, die mißhandelt er
Gebunden: so wie Männer, fiel er Heerden an.
Am Ende rannt' er durch die Thür, und schwazte viel
Mit einem Schatten, schalt des Atreus Söhne, schalt
Den Sohn Laertens; oft in Lachen brach er aus,
290
Mit welcher Schmach er diese strafend heimgesucht.
Nach diesem rannt' er wiederum in's Haus zurück,
Und kehrte mühsam endlich zur Besonnenheit.
Und als er voll von Gräuel sein Gemach erblickt,
Da schlug er brüllend sich das Haupt, und stürzte sich
295
Auf todter Widder blutumströmte Trümmer hin,
Und krallt' in seine Locken wild die Nägel ein.
Und also saß er ohne Laut geraume Zeit:
Dann droht' er mir mit grauenvollem Wort den Tod,
Enthüll' ich ihm nicht Alles, was mit ihm geschehn,
300
Und fragte, was jezt über ihn das Loos verhängt.
Und ich in Angst, o Freunde, sagt' ihm Alles an,
Was mir von seinen Thaten kund geworden war.
Da brach er schnell in jammervolles Winseln aus,
Das ich zuvor aus seinem Munde nie gehört.
305
Denn sonst erklärt' er immer, nur des Feigen Art
Sei solche Klage, zieme nur dem schwachen Geist,
Und leise stöhnt' er, ohne lautes Wehgeschrei,
In rauhem, dumpfem Tone nur, dem Stiere gleich.
Nun sizt der Mann, in solches herbe Leid versenkt,
310
Die Speise missend, ohne Trank, in stiller Ruh
Inmitten jener Heerden, die sein Eisen traf.
Und offenbar ist's, daß er sinnt auf arge That;
Denn völlig also redet er, so jammert er.
Nun kommt, o Freunde, denn ich kam deßhalb heraus
315
In's Zelt, gewährt mir Hülfe, wenn ihr helfen könnt;
Denn Freundeswort nur überwindet solchen Sinn.
Der Chor.
English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 274 focus
Agamemnon
All act
That for themselves like grace they may receive.
All act
That for themselves like grace they may receive.
English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 263-346 focus
Chorus
But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.
But if he has stopped his madness, I have good hope that all may yet be well, since the trouble is of less account once it has passed.
Tecmessa
And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve?
265
And which, if the choice were given you, would you choose—to distress your friends, and have joy yourself, or to share the grief of friends who grieve?
265
Chorus
The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.
The twofold sorrow, lady, is certainly the greater evil.
Tecmessa
Then we are ruined now, although the plague is past.
Then we are ruined now, although the plague is past.
Chorus
What do you mean? I do not understand what you say.
270
What do you mean? I do not understand what you say.
270
Tecmessa
That man, while afflicted, found joy for himself in the dire fantasies that held him, though his presence distressed us who were sane. But now, since he has had pause and rest from the plague,
he has been utterly subjected to lowly anguish, and we similarly grieve no less than before. Surely, then, these are two sorrows, instead of one?
275
That man, while afflicted, found joy for himself in the dire fantasies that held him, though his presence distressed us who were sane. But now, since he has had pause and rest from the plague,
he has been utterly subjected to lowly anguish, and we similarly grieve no less than before. Surely, then, these are two sorrows, instead of one?
275
Chorus
Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter
than when he was plagued, now that he is released?
280
Indeed, I agree, and so I fear that a blow sent by a god has hit him. How could it be otherwise, if his spirit is no lighter
than when he was plagued, now that he is released?
280
Tecmessa
This, you must know, is how matters stand.
This, you must know, is how matters stand.
Chorus
In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.
284
In what way did the plague first swoop down on him? Tell us who share your pain how it happened.
Tecmessa
You will hear all that took place, since you are involved.
In the dead of night when the evening lamps were no longer aflame, he seized a two-edged sword and wanted to leave on an aimless foray. Then I admonished him and said,
What are you doing, Ajax? Why do you set out unsummoned on this expedition,
285
neither called by messenger, nor warned by trumpet? In fact the whole army is sleeping now. But he answered me curtly with that trite jingle:
Woman, silence graces woman. And I, taking his meaning, desisted, but he rushed out alone.
290
What happened out there, I cannot tell. But he came in with his captives hobbled together—bulls, herding dogs, and his fleecy quarry. Some he beheaded; of some he cut the twisted throat or broke the spine; others
295
he abused in their bonds as though they were men, though falling only upon cattle. At last he darted out through the door, and dragged up words to speak to some shadow—now against the Atreidae, now about Odysseus—with many a mocking boast of all the abuse that in vengeance he had fully repaid them during his raid.
300
After that he rushed back again into the house, and somehow by slow, painful steps he regained his reason. And as he scanned the room full of his disastrous madness, he struck his head and howled; he fell down, a wreck amid the wrecked corpses of the slaughtered sheep, and there he sat
305
with clenched nails tightly clutching his hair. At first, and for a long while, he sat without a sound. But then he threatened me with those dreadful threats, if I did not declare all that had happened, and he demanded to know what on earth was the business he found himself in.
310
And in my fear, friends, I told him all that had been done, as far as I knew it for certain. But he immediately groaned mournful groans, such as I had never heard from him before. For he had always taught that such wailing
315
was for cowardly and low-hearted men. He used to grieve quietly without the sound of loud weeping, but instead moaned low like a bull.
And now, prostrate in such miserable fortune, tasting no food, no drink,
320
the man sits idly where he has fallen in the middle of the iron-slain cattle. And plainly he plans to do something terrible. Somehow his words and his laments say as much. Ah, my friends—for it was my errand to ask you this—come in and help him, if in any way you can.
325
Men of his kind can be won over by the words of friends.
330
331
You will hear all that took place, since you are involved.
In the dead of night when the evening lamps were no longer aflame, he seized a two-edged sword and wanted to leave on an aimless foray. Then I admonished him and said,
What are you doing, Ajax? Why do you set out unsummoned on this expedition,
285
neither called by messenger, nor warned by trumpet? In fact the whole army is sleeping now. But he answered me curtly with that trite jingle:
Woman, silence graces woman. And I, taking his meaning, desisted, but he rushed out alone.
290
What happened out there, I cannot tell. But he came in with his captives hobbled together—bulls, herding dogs, and his fleecy quarry. Some he beheaded; of some he cut the twisted throat or broke the spine; others
295
he abused in their bonds as though they were men, though falling only upon cattle. At last he darted out through the door, and dragged up words to speak to some shadow—now against the Atreidae, now about Odysseus—with many a mocking boast of all the abuse that in vengeance he had fully repaid them during his raid.
300
After that he rushed back again into the house, and somehow by slow, painful steps he regained his reason. And as he scanned the room full of his disastrous madness, he struck his head and howled; he fell down, a wreck amid the wrecked corpses of the slaughtered sheep, and there he sat
305
with clenched nails tightly clutching his hair. At first, and for a long while, he sat without a sound. But then he threatened me with those dreadful threats, if I did not declare all that had happened, and he demanded to know what on earth was the business he found himself in.
310
And in my fear, friends, I told him all that had been done, as far as I knew it for certain. But he immediately groaned mournful groans, such as I had never heard from him before. For he had always taught that such wailing
315
was for cowardly and low-hearted men. He used to grieve quietly without the sound of loud weeping, but instead moaned low like a bull.
And now, prostrate in such miserable fortune, tasting no food, no drink,
320
And now, prostrate in such miserable fortune, tasting no food, no drink,
the man sits idly where he has fallen in the middle of the iron-slain cattle. And plainly he plans to do something terrible. Somehow his words and his laments say as much. Ah, my friends—for it was my errand to ask you this—come in and help him, if in any way you can.
325
Men of his kind can be won over by the words of friends.
330
Chorus
Tecmessa, daughter of Teleutas, terrible is your news that our lord has been possessed by his sorrows.
Within.
Tecmessa, daughter of Teleutas, terrible is your news that our lord has been possessed by his sorrows.
Ajax
wailing.
Oh! Ah, me! Ah, me!
Oh! Ah, me! Ah, me!
Tecmessa
Soon there will be more sorrow, it seems. Did you not hear
Ajax, did you not hear his resounding howl?
335
Soon there will be more sorrow, it seems. Did you not hear
Ajax, did you not hear his resounding howl?
335
Ajax
wailing.
Oh! Ah, me! Ah, me!
Oh! Ah, me! Ah, me!
Chorus
The man seems to be sick, or else to be still pained by the disease which was recently with him, since he sees its traces.
The man seems to be sick, or else to be still pained by the disease which was recently with him, since he sees its traces.
Ajax
wailing.
Oh my son, my son!
Oh my son, my son!
Tecmessa
Ah, miserable me! Eurysaces, it is for you he calls! What can his purpose be? Where are you? I am miserable!
340
Ah, miserable me! Eurysaces, it is for you he calls! What can his purpose be? Where are you? I am miserable!
340
Ajax
Teucer! Where is Teucer? Will his raid last for ever? While I perish?
Teucer! Where is Teucer? Will his raid last for ever? While I perish?
Chorus
He seems to be sane—open the door!
Perhaps merely at the sight of me he will come to a more respectable mood.
345
He seems to be sane—open the door!
Perhaps merely at the sight of me he will come to a more respectable mood.
345
Tecmessa
There, it is open. Now you can look on this man’s deeds, and his true condition.
There, it is open. Now you can look on this man’s deeds, and his true condition.