Sophocles Trachiniae 320

Χορός

ἀνολολυξάτω δόμοις ἐφεστίοις

205

ἀλαλαγαῖς ἁ μελλόνυμφος, ἐν δὲ

κοινὸς ἀρσένων ἴτω

κλαγγὰ τὸν εὐφαρέτραν

Ἀπόλλω προστάταν· ὁμοῦ δὲ

παιᾶνα παιᾶνʼ ἀνάγετʼ, ὦ παρθένοι,

210

βοᾶτε τὰν ὁμόσπορον

Ἄρτεμιν Ὀρτυγίαν

ἐλαφαβόλον ἀμφίπυρον,

γείτονάς τε Νύμφας.

ἀείρομαι οὐδʼ ἀπώσομαι

215

τὸν αὐλόν, ὦ τύραννε τᾶς ἐμᾶς φρενός.

ἰδού μʼ ἀναταράσσει,

εὐοῖ μʼ,

ὁ κισσὸς ἄρτι βακχίαν

ὑποστρέφων ἅμιλλαν. ἰὼ ἰὼ Παιάν.

220

ἴδʼ, ὦ φίλα γύναι,

τάδʼ ἀντίπρῳρα δή σοι

βλέπειν πάρεστʼ ἐναργῆ.

Δηιάνειρα

ὁρῶ, φίλαι γυναῖκες, οὐδέ μʼ ὄμματος

225

φρουρὰν παρῆλθε, τόνδε μὴ λεύσσειν στόλον·

χαίρειν δὲ τὸν κήρυκα προυννέπω, χρόνῳ

πολλῷ φανέντα, χαρτὸν εἴ τι καὶ φέρεις.

Λίχας

ἀλλʼ εὖ μὲν ἵγμεθʼ, εὖ δὲ προσφωνούμεθα,

γύναι, κατʼ ἔργου κτῆσιν· ἄνδρα γὰρ καλῶς

230

πράσσοντʼ ἀνάγκη χρηστὰ κερδαίνειν ἔπη.

Δηιάνειρα

ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν, πρῶθʼ ἃ πρῶτα βούλομαι

δίδαξον, εἰ ζῶνθʼ Ἡρακλῆ προσδέξομαι.

Λίχας

ἔγωγέ τοι σφʼ ἔλειπον ἰσχύοντά τε

καὶ ζῶντα καὶ θάλλοντα κοὐ νόσῳ βαρύν.

235

Δηιάνειρα

ποῦ γῆς; πατρῴας εἴτε βαρβάρου; λέγε.

Λίχας

ἀκτή τις ἔστʼ Εὐβοιίς, ἔνθʼ ὁρίζεται

βωμοὺς τέλη τʼ ἔγκαρπα Κηναίῳ Διί.

Δηιάνειρα

εὐκταῖα φαίνων ἢ ἀπὸ μαντείας τινός;

Λίχας

εὐχαῖς ὅθʼ ᾕρει τῶνδʼ ἀνάστατον δορὶ

240

χώραν γυναικῶν ὧν ὁρᾷς ἐν ὄμμασιν.

Δηιάνειρα

αὗται δέ, πρὸς θεῶν, τοῦ ποτʼ εἰσὶ καὶ τίνες;

οἰκτραὶ γάρ, εἰ μὴ ξυμφοραὶ κλέπτουσί με.

Λίχας

ταύτας ἐκεῖνος Εὐρύτου πέρσας πόλιν

ἐξείλεθʼ αὑτῷ κτῆμα καὶ θεοῖς κριτόν.

245

Δηιάνειρα

ἦ κἀπὶ ταύτῃ τῇ πόλει τὸν ἄσκοπον

χρόνον βεβὼς ἦν ἡμερῶν ἀνήριθμον;

Λίχας

οὔκ, ἀλλὰ τὸν μὲν πλεῖστον ἐν Λυδοῖς χρόνον

κατείχεθʼ, ὥς φησʼ αὐτός, οὐκ ἐλεύθερος,

ἀλλʼ ἐμποληθείς· τοῦ λόγου δʼ οὐ χρὴ φθόνον,

250

γύναι, προσεῖναι, Ζεὺς ὅτου πράκτωρ φανῇ.

κεῖνος δὲ πραθεὶς Ὀμφάλῃ τῇ βαρβάρῳ

ἐνιαυτὸν ἐξέπλησεν, ὡς αὐτὸς λέγει.

χοὔτως ἐδήχθη τοῦτο τοὔνειδος λαβὼν

ὥσθʼ ὅρκον αὑτῷ προσβαλὼν διώμοσεν,

255

ἦ μὴν τὸν ἀγχιστῆρα τοῦδε τοῦ πάθους

ξὺν παιδὶ καὶ γυναικὶ δουλώσειν ἔτι.

κοὐχ ἡλίωσε τοὔπος, ἀλλʼ ὅθʼ ἁγνὸς ἦν,

στρατὸν λαβὼν ἐπακτὸν ἔρχεται πόλιν

τὴν Εὐρυτείαν. τόνδε γὰρ μεταίτιον

260

μόνον βροτῶν ἔφασκε τοῦδʼ εἶναι πάθους·

ὃς αὐτὸν ἐλθόντʼ ἐς δόμους ἐφέστιον,

ξένον παλαιὸν ὄντα, πολλὰ μὲν λόγοις

ἐπερρόθησε, πολλὰ δʼ ἀτηρᾷ φρενί,

λέγων χεροῖν μὲν ὡς ἄφυκτʼ ἔχων βέλη

265

τῶν ὧν τέκνων λείποιτο πρὸς τόξου κρίσιν,

φωνεῖ δὲ δοῦλος ἀνδρὸς ὡς ἐλευθέρου

ῥαίοιτο· δείπνοις δʼ ἡνίκʼ ἦν ᾠνωμένος,

ἔρριψεν ἐκτὸς αὐτόν. ὧν ἔχων χόλον,

Λίχας

ὡς ἵκετʼ αὖθις Ἴφιτος Τιρυνθίαν

270

πρὸς κλιτύν, ἵππους νομάδας ἐξιχνοσκοπῶν,

τότʼ ἄλλοσʼ αὐτὸν ὄμμα, θατέρᾳ δὲ νοῦν

ἔχοντʼ, ἀπʼ ἄκρας ἧκε πυργώδους πλακός.

ἔργου δʼ ἕκατι τοῦδε μηνίσας ἄναξ

ὁ τῶν ἁπάντων Ζεὺς πατὴρ Ὀλύμπιος

275

πρατόν νιν ἐξέπεμψεν οὐδʼ ἠνέσχετο,

ὁθούνεκʼ αὐτὸν μοῦνον ἀνθρώπων δόλῳ

ἔκτεινεν· εἰ γὰρ ἐμφανῶς ἠμύνατο,

Ζεύς τἂν συνέγνω ξὺν δίκῃ χειρουμένῳ·

ὕβριν γὰρ οὐ στέργουσιν οὐδὲ δαίμονες.

280

κεῖνοι δʼ ὑπερχλίοντες ἐκ γλώσσης κακῆς

αὐτοὶ μὲν Ἅιδου πάντες εἴσʼ οἰκήτορες,

πόλις δὲ δούλη· τάσδε δʼ ἅσπερ εἰσορᾷς

ἐξ ὀλβίων ἄζηλον εὑροῦσαι βίον

χωροῦσι πρὸς σέ· ταῦτα γὰρ πόσις τε σὸς

285

ἐφεῖτʼ, ἐγὼ δὲ πιστὸς ὢν κείνῳ τελῶ.

αὐτὸν δʼ ἐκεῖνον, εὖτʼ ἂν ἁγνὰ θύματα

ῥέξῃ πατρῴῳ Ζηνὶ τῆς ἁλώσεως,

φρόνει νιν ὡς ἥξοντα· τοῦτο γὰρ λόγου

πολλοῦ καλῶς λεχθέντος ἥδιστον κλύειν.

290

Χορός

ἄνασσα, νῦν σοι τέρψις ἐμφανὴς κυρεῖ,

τῶν μὲν παρόντων, τὰ δὲ πεπυσμένῃ λόγῳ.

Δηιάνειρα

πῶς δʼ οὐκ ἐγὼ χαίροιμʼ ἄν, ἀνδρὸς εὐτυχῆ

κλύουσα πρᾶξιν τήνδε, πανδίκῳ φρενί;

πολλή ʼστʼ ἀνάγκη τῇδε τοῦτο συντρέχειν.

295

ὅμως δʼ ἔνεστι τοῖσιν εὖ σκοπουμένοις

ταρβεῖν τὸν εὖ πράσσοντα, μὴ σφαλῇ ποτε.

ἐμοὶ γὰρ οἶκτος δεινὸς εἰσέβη, φίλαι,

ταύτας ὁρώσῃ δυσπότμους ἐπὶ ξένης

χώρας ἀοίκους ἀπάτοράς τʼ ἀλωμένας,

300

αἳ πρὶν μὲν ἦσαν ἐξ ἐλευθέρων ἴσως

ἀνδρῶν, τανῦν δὲ δοῦλον ἴσχουσιν βίον.

ὦ Ζεῦ τροπαῖε, μή ποτʼ εἰσίδοιμί σε

πρὸς τοὐμὸν οὕτω σπέρμα χωρήσαντά ποι,

μηδʼ, εἴ τι δράσεις, τῆσδέ γε ζώσης ἔτι.

305

οὕτως ἐγὼ δέδοικα τάσδʼ ὁρωμένη.

ὦ δυστάλαινα, τίς ποτʼ εἶ νεανίδων;

ἄνανδρος ἢ τεκνοῦσσα; πρὸς μὲν γὰρ φύσιν

πάντων ἄπειρος τῶνδε, γενναία δέ τις.

Λίχα, τίνος ποτʼ ἐστὶν ἡ ξένη βροτῶν;

310

τίς ἡ τεκοῦσα, τίς δʼ ὁ φιτύσας πατήρ;

ἔξειπʼ· ἐπεί νιν τῶνδε πλεῖστον ᾤκτισα

βλέπουσʼ, ὅσῳπερ καὶ φρονεῖν οἶδεν μόνη.

Λίχας

τί δʼ οἶδʼ ἐγώ, τί δʼ ἄν με καὶ κρίνοις; ἴσως

γέννημα τῶν ἐκεῖθεν οὐκ ἐν ὑστάτοις.

315

Δηιάνειρα

μὴ τῶν τυράννων; Εὐρύτου σπορά τις ἦν;

Λίχας

οὐκ οἶδα· καὶ γὰρ οὐδʼ ἀνιστόρουν μακράν.

Δηιάνειρα

οὐδʼ ὄνομα πρός του τῶν ξυνεμπόρων ἔχεις;

Λίχας

ἥκιστα· σιγῇ τοὐμὸν ἔργον ἤνυτον.

Δηιάνειρα

εἴπʼ, ὦ τάλαινʼ, ἀλλʼ ἡμὶν ἐκ σαυτῆς, ἐπεὶ

320

καὶ ξυμφορά τοι μὴ εἰδέναι σέ γʼ ἥτις εἶ.

Λίχας

οὔ τἄρα τῷ γε πρόσθεν οὐδὲν ἐξ ἴσου

χρόνῳ διήσει γλῶσσαν, ἥτις οὐδαμὰ

προύφηνεν οὔτε μείζονʼ οὔτʼ ἐλάσσονα,

ἀλλʼ αἰὲν ὠδίνουσα συμφορᾶς βάρος

325

δακρυρροεῖ δύστηνος, ἐξ ὅτου πάτραν

διήνεμον λέλοιπεν· ἡ δέ τοι τύχη

κακὴ μὲν αὐτῇ γʼ, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχει.

Δηιάνειρα

ἡ δʼ οὖν ἐάσθω, καὶ πορευέσθω στέγας

οὕτως ὅπως ἥδιστα, μηδὲ πρὸς κακοῖς

330

τοῖς οὖσιν ἄλλην πρός γʼ ἐμοῦ λύπην λάβῃ·

ἅλις γὰρ ἡ παροῦσα. πρὸς δὲ δώματα

χωρῶμεν ἤδη πάντες, ὡς σύ θʼ οἷ θέλεις

σπεύδῃς, ἐγώ τε τἄνδον ἐξαρκῆ τιθῶ.

Ἄγγελος

αὐτοῦ γε πρῶτον βαιὸν ἀμμείνασʼ, ὅπως

335

μάθῃς ἄνευ τῶνδʼ, οὕστινάς τʼ ἄγεις ἔσω,

ὧν τʼ οὐδὲν εἰσήκουσας ἐκμάθῃς ἃ δεῖ·

τούτων ἔχω γὰρ πάντʼ ἐπιστήμην ἐγώ.

Δηιάνειρα

τί δʼ ἐστί; τοῦ με τήνδʼ ἐφίστασαι βάσιν;

Ἄγγελος

σταθεῖσʼ ἄκουσον· καὶ γὰρ οὐδὲ τὸν πάρος

340

μῦθον μάτην ἤκουσας, οὐδὲ νῦν δοκῶ.

Δηιάνειρα

πότερον ἐκείνους δῆτα δεῦρʼ αὖθις πάλιν

καλῶμεν, ἢ ʼμοὶ ταῖσδέ τʼ ἐξειπεῖν θέλεις;

Ἄγγελος

σοὶ ταῖσδέ τʼ οὐδὲν εἴργεται, τούτους δʼ ἔα.

Δηιάνειρα

καὶ δὴ βεβᾶσι, χὠ λόγος σημαινέτω.

345

Ἄγγελος

ἁνὴρ ὅδʼ οὐδὲν ὧν ἔλεξεν ἀρτίως

φωνεῖ δίκης ἐς ὀρθόν, ἀλλʼ ἢ νῦν κακὸς

ἢ πρόσθεν οὐ δίκαιος ἄγγελος παρῆν.

Δηιάνειρα

τί φής; σαφῶς μοι φράζε πᾶν ὅσον νοεῖς.

ἃ μὲν γὰρ ἐξείρηκας ἀγνοία μʼ ἔχει.

350

Ἄγγελος

τούτου λέγοντος τἀνδρὸς εἰσήκουσʼ ἐγώ,

πολλῶν παρόντων μαρτύρων, ὡς τῆς κόρης

ταύτης ἕκατι κεῖνος Εὔρυτόν θʼ ἕλοι

τήν θʼ ὑψίπυργον Οἰχαλίαν, Ἔρως δέ νιν

μόνος θεῶν θέλξειεν αἰχμάσαι τάδε,

355

οὐ τἀπὶ Λυδοῖς οὐδʼ ὑπʼ Ὀμφάλῃ πόνων

λατρεύματʼ οὐδʼ ὁ ῥιπτὸς Ἰφίτου μόρος·

ὃν νῦν παρώσας οὗτος ἔμπαλιν λέγει.

ἀλλʼ ἡνίκʼ οὐκ ἔπειθε τὸν φυτοσπόρον

τὴν παῖδα δοῦναι, κρύφιον ὡς ἔχοι λέχος,

360

ἔγκλημα μικρὸν αἰτίαν θʼ ἑτοιμάσας

ἐπιστρατεύει πατρίδα τὴν ταύτης, ἐν ᾗ

τὸν Εὔρυτον τόνδʼ εἶπε δεσπόζειν θρόνων,

κτείνει τʼ ἄνακτα πατέρα τῆσδε καὶ πόλιν

ἔπερσε. καὶ νῦν, ὡς ὁρᾷς, ἥκει δόμους

365

ὡς τούσδε πέμπων οὐκ ἀφροντίστως, γύναι,

οὐδʼ ὥστε δούλην· μηδὲ προσδόκα τόδε·

οὐδʼ εἰκός, εἴπερ ἐντεθέρμανται πόθῳ.

ἔδοξεν οὖν μοι πρὸς σὲ δηλῶσαι τὸ πᾶν,

δέσποινʼ, ὃ τοῦδε τυγχάνω μαθὼν πάρα.

370

καὶ ταῦτα πολλοὶ πρὸς μέσῃ Τραχινίων

ἀγορᾷ συνεξήκουον ὡσαύτως ἐμοί,

ὥστʼ ἐξελέγχειν· εἰ δὲ μὴ λέγω φίλα,

οὐχ ἥδομαι, τὸ δʼ ὀρθὸν ἐξείρηχʼ ὅμως.

Δηιάνειρα

οἴμοι τάλαινα, ποῦ ποτʼ εἰμὶ πράγματος;

375

τίνʼ εἰσδέδεγμαι πημονὴν ὑπόστεγον

λαθραῖον; ὦ δύστηνος· ἆρʼ ἀνώνυμος

πέφυκεν, ὥσπερ οὑπάγων διώμνυτο;

Ἄγγελος

ἦ κάρτα λαμπρὰ καὶ κατʼ ὄνομα καὶ φύσιν,

πατρὸς μὲν οὖσα γένεσιν Εὐρύτου ποτὲ

380

Ἰόλη ʼκαλεῖτο, τῆς ἐκεῖνος οὐδαμὰ

βλάστας ἐφώνει, δῆθεν οὐδὲν ἱστορῶν.

Χορός

ὄλοιντο—μή τι πάντες οἱ κακοί, τὰ δὲ

λαθραῖʼ ὃς ἀσκεῖ μὴ πρέποντʼ αὐτῷ κακά.

Δηιάνειρα

τί χρὴ ποεῖν, γυναῖκες; ὡς ἐγὼ λόγοις

385

τοῖς νῦν παροῦσιν ἐκπεπληγμένη κυρῶ.

Χορός

πεύθου μολοῦσα τἀνδρός, ὡς τάχʼ ἂν σαφῆ

λέξειεν, εἴ νιν πρὸς βίαν κρίνειν θέλοις.

Δηιάνειρα

ἀλλʼ εἶμι· καὶ γὰρ οὐκ ἀπὸ γνώμης λέγεις.

Ἄγγελος

ἡμεῖς δὲ προσμένωμεν; ἢ τί χρὴ ποεῖν;

390

Δηιάνειρα

μίμνʼ, ὡς ὅδʼ ἀνὴρ οὐκ ἐμῶν ὑπʼ ἀγγέλων,

ἀλλʼ αὐτόκλητος ἐκ δόμων πορεύεται.

Λίχας

τί χρή, γύναι, μολόντα μʼ Ἡρακλεῖ λέγειν;

δίδαξον, ὡς ἕρποντος, ὡς ὁρᾷς, ἐμοῦ.

Δηιάνειρα

ὡς ἐκ ταχείας σὺν χρόνῳ βραδεῖ μολὼν

395

ᾄσσεις, πρὶν ἡμᾶς κἀννεώσασθαι λόγους.

Λίχας

ἀλλʼ εἴ τι χρῄζεις ἱστορεῖν, πάρειμʼ ἐγώ.

Δηιάνειρα

ἦ καὶ τὸ πιστὸν τῆς ἀληθείας νέμεις;

Λίχας

ἴστω μέγας Ζεύς, ὧν γʼ ἂν ἐξειδὼς κυρῶ.

Δηιάνειρα

τίς ἡ γυνὴ δῆτʼ ἐστὶν ἣν ἥκεις ἄγων;

400

Λίχας

Εὐβοιίς· ὧν δʼ ἔβλαστεν οὐκ ἔχω λέγειν.

Ἄγγελος

οὗτος, βλέφʼ ὧδε· πρὸς τίνʼ ἐννέπειν δοκεῖς;

Λίχας

σὺ δʼ εἰς τί δή με τοῦτʼ ἐρωτήσας ἔχεις;

Ἄγγελος

τόλμησον εἰπεῖν, εἰ φρονεῖς, ὅ σʼ ἱστορῶ.

Λίχας

πρὸς τὴν κρατοῦσαν Δῃάνειραν, Οἰνέως

405

κόρην δάμαρτά θʼ Ἡρακλέους, εἰ μὴ κυρῶ

λεύσσων μάταια, δεσπότιν τε τὴν ἐμήν.

Ἄγγελος

τοῦτʼ αὔτʼ ἔχρῃζον, τοῦτό σου μαθεῖν· λέγεις δέσποιναν εἶναι τήνδε σήν;

Λίχας

δίκαια γάρ.

Ἄγγελος

τί δῆτα; ποίαν ἀξιοῖς δοῦναι δίκην,

410

ἢν εὑρεθῇς ἐς τήνδε μὴ δίκαιος ὤν;

Λίχας

πῶς μὴ δίκαιος; τί ποτε ποικίλας ἔχεις;

Ἄγγελος

οὐδέν· σὺ μέντοι κάρτα τοῦτο δρῶν κυρεῖς.

Λίχας

ἄπειμι· μῶρος δʼ ἦ πάλαι κλύων σέθεν.

Ἄγγελος

οὔ, πρίν γʼ ἂν εἴπῃς ἱστορούμενος βραχύ.

415

Λίχας

λέγʼ, εἴ τι χρῄζεις· καὶ γὰρ οὐ σιγηλὸς εἶ.

Ἄγγελος

τὴν αἰχμάλωτον, ἣν ἔπεμψας ἐς δόμους, κάτοισθα δήπου;

Λίχας

φημί· πρὸς τί δʼ ἱστορεῖς;

Ἄγγελος

οὔκουν σὺ ταύτην, ἣν ὑπʼ ἀγνοίας ὁρᾷς,

Ἰόλην ἔφασκες Εὐρύτου σπορὰν ἄγειν;

420

Λίχας

ποίοις ἐν ἀνθρώποισι; τίς πόθεν μολὼν

σοὶ μαρτυρήσει ταῦτʼ ἐμοῦ κλύειν πάρα;

Ἄγγελος

πολλοῖσιν ἀστῶν· ἐν μέσῃ Τραχινίων

ἀγορᾷ πολύς σου ταῦτά γʼ εἰσήκουσʼ ὄχλος.

Λίχας

κλύειν γʼ ἔφασκον· ταὐτὸ δʼ οὐχὶ γίγνεται

425

δόκησιν εἰπεῖν κἀξακριβῶσαι λόγον.

Ἄγγελος

ποίαν δόκησιν; οὐκ ἐπώμοτος λέγων

δάμαρτʼ ἔφασκες Ἡρακλεῖ ταύτην ἄγειν;

Λίχας

ἐγὼ δάμαρτα; πρὸς θεῶν, φράσον, φίλη

δέσποινα, τόνδε τίς ποτʼ ἐστὶν ὁ ξένος.

430

Ἄγγελος

ὃς σοῦ παρὼν ἤκουσεν, ὡς ταύτης πόθῳ

πόλις δαμείη πᾶσα, κοὐχ ἡ Λυδία

πέρσειεν αὐτήν, ἀλλʼ ὁ τῆσδʼ ἔρως φανείς.

Λίχας

ἅνθρωπος, ὦ δέσποινʼ, ἀποστήτω· τὸ γὰρ

νοσοῦντι ληρεῖν ἀνδρὸς οὐχὶ σώφρονος.

435

Δηιάνειρα

μή, πρός σε τοῦ κατʼ ἄκρον Οἰταῖον νάπος

Διὸς καταστράπτοντος, ἐκκλέψῃς λόγον.

οὐ γὰρ γυναικὶ τοὺς λόγους ἐρεῖς κακῇ

οὐδʼ ἥτις οὐ κάτοιδε τἀνθρώπων, ὅτι

χαίρειν πέφυκεν οὐχὶ τοῖς αὐτοῖς ἀεί.

440

Ἔρωτι μέν νυν ὅστις ἀντανίσταται

πύκτης ὅπως ἐς χεῖρας, οὐ καλῶς φρονεῖ·

οὗτος γὰρ ἄρχει καὶ θεῶν ὅπως θέλει,

κἀμοῦ γε· πῶς δʼ οὐ χἀτέρας οἵας γʼ ἐμοῦ;

ὥστʼ εἴ τι τὠμῷ τʼ ἀνδρὶ τῇδε τῇ νόσῳ

445

ληφθέντι μεμπτός εἰμι, κάρτα μαίνομαι,

ἢ τῇδε τῇ γυναικὶ τῇ μεταιτίᾳ

τοῦ μηδὲν αἰσχροῦ μηδʼ ἐμοὶ κακοῦ τινος.

οὐκ ἔστι ταῦτʼ· ἀλλʼ εἰ μὲν ἐκ κείνου μαθὼν

ψεύδει, μάθησιν οὐ καλὴν ἐκμανθάνεις.

450

εἰ δʼ αὐτὸς αὑτὸν ὧδε παιδεύεις, ὅταν

θέλῃς γενέσθαι χρηστός, ὀφθήσει κακός.

ἀλλʼ εἰπὲ πᾶν τἀληθές· ὡς ἐλευθέρῳ

ψευδεῖ καλεῖσθαι κὴρ πρόσεστιν οὐ καλή.

ὅπως δὲ λήσεις, οὐδὲ τοῦτο γίγνεται·

455

πολλοὶ γὰρ οἷς εἴρηκας, οἳ φράσουσʼ ἐμοί.

κεἰ μὲν δέδοικας, οὐ καλῶς ταρβεῖς, ἐπεὶ

τὸ μὴ πυθέσθαι, τοῦτό μʼ ἀλγύνειεν ἄν·

τὸ δʼ εἰδέναι τί δεινόν; οὐχὶ χἀτέρας

πλείστας ἀνὴρ εἷς Ἡρακλῆς ἔγημε δή;

460

κοὔπω τις αὐτῶν ἔκ γʼ ἐμοῦ λόγον κακὸν

ἠνέγκατʼ οὐδʼ ὄνειδος· ἥδε τʼ οὐδʼ ἂν εἰ

κάρτʼ ἐντακείη τῷ φιλεῖν, ἐπεί σφʼ ἐγὼ

ᾤκτιρα δὴ μάλιστα προσβλέψασʼ, ὅτι

τὸ κάλλος αὐτῆς τὸν βίον διώλεσεν,

465

καὶ γῆν πατρῴαν οὐχ ἑκοῦσα δύσμορος

ἔπερσε κἀδούλωσεν. ἀλλὰ ταῦτα μὲν

ῥείτω κατʼ οὖρον· σοὶ δʼ ἐγὼ φράζω κακὸν

πρὸς ἄλλον εἶναι, πρὸς δʼ ἔμʼ ἀψευδεῖν ἀεί.

Χορός

πείθου λεγούσῃ χρηστά, κοὐ μέμψει χρόνῳ

470

γυναικὶ τῇδε κἀπʼ ἐμοῦ κτήσει χάριν.

Λίχας

ἀλλʼ, ὦ φίλη δέσποινʼ, ἐπεί σε μανθάνω

θνητὴν φρονοῦσαν θνητὰ κοὐκ ἀγνώμονα,

πᾶν σοι φράσω τἀληθὲς οὐδὲ κρύψομαι.

ἔστιν γὰρ οὕτως ὥσπερ οὗτος ἐννέπει.

475

ταύτης ὁ δεινὸς ἵμερός ποθʼ Ἡρακλῆ

διῆλθε, καὶ τῆσδʼ εἵνεχʼ ἡ πολύφθορος

καθῃρέθη πατρῷος Οἰχαλία δόρει.

καὶ ταῦτα, δεῖ γὰρ καὶ τὸ πρὸς κείνου λέγειν,

οὔτʼ εἶπε κρύπτειν οὔτʼ ἀπηρνήθη ποτέ,

480

ἀλλʼ αὐτός, ὦ δέσποινα, δειμαίνων τὸ σὸν

μὴ στέρνον ἀλγύνοιμι τοῖσδε τοῖς λόγοις,

ἥμαρτον, εἴ τι τήνδʼ ἁμαρτίαν νέμεις.

ἐπεί γε μὲν δὴ πάντʼ ἐπίστασαι λόγον,

κείνου τε καὶ σὴν ἐξ ἴσου κοινὴν χάριν

485

καὶ στέργε τὴν γυναῖκα καὶ βούλου λόγους,

οὓς εἶπας ἐς τήνδʼ, ἐμπέδως εἰρηκέναι·

ὡς τἄλλʼ ἐκεῖνος πάντʼ ἀριστεύων χεροῖν

τοῦ τῆσδʼ ἔρωτος εἰς ἅπανθʼ ἥσσων ἔφυ.

Δηιάνειρα

ἀλλʼ ὧδε καὶ φρονοῦμεν ὥστε ταῦτα δρᾶν,

490

κοὔτοι νόσον γʼ ἐπακτὸν ἐξαρούμεθα,

θεοῖσι δυσμαχοῦντες. ἀλλʼ εἴσω στέγης

χωρῶμεν, ὡς λόγων τʼ ἐπιστολὰς φέρῃς,

ἅ τʼ ἀντὶ δώρων δῶρα χρὴ προσαρμόσαι,

καὶ ταῦτʼ ἄγῃς· κενὸν γὰρ οὐ δίκαιά σε

495

χωρεῖν προσελθόνθʼ ὧδε σὺν πολλῷ στόλῳ.