Hegemonius Acta Archelai 68

Hie Tero adaumpfcia eius litteris adiecit etiam nomina dae- monum et commotiones inquietas atque elementorum cursus non secundum illum ordinem, qui a veteribus scriptus est, sed ut sarcinam quandam verborum multorum et inutilium congregaret et permixtiones inmensas ac confusiones legentibns generaret Quia vero omnis eius dogma

et inscientia Basilide illi cbversante conscripta in dualitate suapenaa sunt, nulli dubium eat. Si quis ergo subvertere potuerit ingenitam dualitatem, quam ipse adaerit, dico: universam eins verborum silvam pariter ^{1 2} abscideret. Sicut enim quis draconis capat esecans reliqna corporis eius
inntilia atque inania dereliriqaet, ita et nos, si dispositam non recte creaturam et commixtionem duornm ingenitorum, lucis ac tenebrae, sicnt Basilides praesnmit, ostenderimos, sine dnbio omoia reliqua,
quae ipse scribit, inania et qnae nos scripsimus, vera esse signabimus. Hoc autem deprecor eos, qui his exemplis uti voluerint, ut
snbtilius intueantnr unumquemque sermonem, quoniam qaidem argate et breviter Basilides locutus est ea, qnae apad Scythianum reppereiat definita; quae bic translata subtilius argumentis qnoqae violentdoribos
communivit, nti verborum novitate propria sua ease puntarentur. Haec, ut potuimus, a nobis dicta sunt. Potenmt antem hi, qui nos sensn
sublimiori praecellunt, plura borum ac meliora proferre atqne conscribere adversum eos libros, qni ab illo editi sunt Finita ergo disputatione ista, Arcbelaus turbas com pace dimisit ad propria. Qui
benedieeutes eum Toce, qua dignom est, cum omni laetitia discesserunt.

Ego Egemonius scripsi disputationem istam exceptam ad describendum volentibus.

Veteres heretici propemodum omnes divinitatem duplicem simularunt, ut alium bonum deum, alium iustum esse confingerent et dicereut
boni dei aubvenitoris atqus melioris filium dominum lesum Christum venisse in hunc mundnm, ut de iusti dei, quem tantum severum putant dominum, animas ad pristinas reduceret sedes, quae creatoris praecepto corporibus fuissent ligatae. Ex quibus est Cerdon atque Marcion et
ceteri qui eomm sequuntur errorem. Valentinus vero et ipse duplicem
esse simulavit divinitatem; is simul et aeonum numerum novum visus est introferre, quod triginta aeonas visus est dicere. Basilides quoque s de hac inpietate descendit, qui tot deos simulat esse, quot dies in anno sunt, et de bis quasi minutaUbus unam summam divinitatis effict et appellat Mitbram, siquidem iuxta conputatinem Graecarum litterarum
Mithras anni numerum habet Hi non multum a gentilitate distant et
eisdem paene mysteriis inbunntur, quibus a gentilibus initiatur. Hoc defuncto aliae rursum multae diversae hereses ebullierunt, quae divinitatem Christi negantes tantummodo confitentur humanitatem eius ex ^{3 4} Maria. Ex quibus est Cerinthus, Ebion et nunc Fotmos, qoi eonim
beresim instauravit. Erupit et alia heresis, qaae Catafirigae appellatur ex promissione spiritus sancti, quam diminus salvator noster pollicitus est dicens: Vadam et alium paracletom mittam Tobis, adserens non in
apostolis, sed in Montanmo, Priscillam et Maximillam. Post has erupit
Manichsens, post donnitionem sancti martyris Cypriani, modicam ante Diocletianum, qui alium deum bonum, ailium malum indicant et omnium universa qase a corpore sunt dicont esse Satanoe. Huius heresis de Pythagorae fonte libatur et conunixta magicis artibus astrologia quoque
utuntur, sicut et ipse Pythagoras de his exordium sumit. Et uti infinita
praeteream, nunc de novis heresibus breviter increpandum est. Super funere Constantini erupit heresis Arriana apud Alexandriam, quae unum patrem deum esse, filium vero eiusdem dominum nostrum Iesum Christum et spiritum sanctum adoptioue esse filium non natura et quantum
distare dicit filium a patre tantum rursus dicit a filio spiritum separari. Haeo in tria scinditur. Eunomins qoippe, a quo vocantur Eunomiani
audaciter proclamant et libere, quod quorum diversa natura est, similes eos esse non posse, itaque filium et patrem, quooiam alterius substantiae essent, dissimiles esse. Macedonius vero, a quo rooantur Macedoniani,

qui etiam Arriani nnocupantur, snb inpietate pietatem videntur inferre, nt dicant similem esse filium patri; et in eo differunt ab Arrianis, quod Arriani filium similem patri dicunt, Macedoniani vero, ut plus ei donare videantur, similem dicunt esse per omnia. Sed et eos dolos et lapsa
qnaai pietas detegit, cum etiam bomo ad imaginem et similitndinem dei
conditus sit. Extrema est beresis Apollinaris, quae quot homines habent tot paeue sententias. Necdnm eoim inter eos decretom est, in quae quasi pro certo et statato blaspbemabunt. Alii dicunt uec sensum nec
animam humanam habuisse dominum nostrum lesum Christum. Qui vero audaciores sunt, etiam corpus illius sic de Maria confitentur, ut nihilominus
etiam hoc de caelestibns vindicent. Nonnulli auimam et corpus tantummodo profitentes, sensnm, id est mentem, negant. Sed istos si
discusseris, et animam et corpus incipiunt denegare et dicunt pro anima inbabitatorem fuisse rerbum deum; et dum volunt bomanitatem in Christo ^{5 6} negare, id est: qnod et cogitatinibus humanis non subiectus fuerit, omnes passiones eius ad deitatem erferunt, si animain non habuit nec mentem. Flevit autem et contristatus est et ceteros pasaus est affectus, Haec enim per se corpus pati non potest. Superest, ut deitas in illo

haec paesa fuerit. Inter Novatianos et Montenses hoc interest, quod Novatiani maiorum criminum poenitentiam non accipiunt, id est negationis, adulterii, homicidii, fomicationis et ceterorum his similium; Montenses
vero dicunt nos scripturas sanctas exurendas tradidisae, simulantes suos episcopos ecciesiam gubemasse et quod feciunt Luciferiani monentibus
nentibus sacerdotibus, hoc illi faciunt in omnibus ecclesiis, dicentea eorum aacerdotes esse non posse, qoi scriptoras tradidernnt, et super hoc addont, qnia nostram ecciesiam traditomm infamant quemcumue a nobis invenerint.